Dag 14: Ittervoort - Ophoven
met het pontje over de Maas
Soms valt het mee, soms valt het tegen. Een prachtige dag, maar net een beetje te warm om in de volle zon te lopen. En die zon hebben we vandaag gekregen, omdat de route rond de Maasplassen voornamelijk door open gebied loopt. Ach ja, uren door de regen banjeren is ook beslist niet leuk ...
door de weiden naar Thorn, skyline, het witte stadje, eerste kapelleke
Na thuis een blik op de kaart geworpen te hebben, besluiten we om vanuit Ittervoort te
starten. Dat dorp is makkelijk en snel te bereiken, bij de kerk zou genoeg parkeerruimte
moeten zijn en het Pelgrimspad komt er bijna langs.
De klok slaat 8 wanneer we klaar staan om op pad te gaan. Voldoende water en proviand mee,
daar mag het niet aan liggen.
We steken de provinciale weg over en kunnen dan meteen een fraai paadje richting Thorn nemen.
Dikke eiken langs het pad, uitzicht op kleine weitjes, en al snel zien we de skyline van Thorn.
In het witte stadje zijn we al vaker geweest. Zo rustig als nu hebben we het zelden meegemaakt.
Rond half 9 beginnen de cafébazen net met het buiten zetten van de reclameborden en het
droog maken van het terrasmeubilair. Langs de wegkant staan diverse kleine - en natuurlijk
witte - kapellekes.
in Kessenich, jachthaven, de pont komt, pauze!
Meteen buiten de bebouwde kom van Thorn begint België. Dat land laat zich hier niet van
zijn beste kant zien. Totdat we van het Pelgrimspad afbuigen komen we geen meter onverharde
weg tegen. Het is asfalt wat de klok slaat en hoewel de kern van Kessenich er met kerk en
kapel best aardig uitziet, kan het type wegen ons niet zo bekoren. En rondom zien we vooral
fruitboomgaarden en velden met prei of pompoenen.
Op de kaart is de Maas dichtbij, maar in de praktijk net niet dichtbij genoeg. Bossages
onttrekken het water aan het oog en bij de jachthaven van Geistingen mag je niet over het
terrein. De kapitale jachten die hier aangemeerd liggen moeten we dus vanuit de verte bewonderen.
Maar wat wel leuk is: het pontje over de Maas. Tussen Op(hoven) en Neer vaart de ‘Walburg’, alleen bedoeld voor fietsers en wandelaars. Meevaren kost niets, de schipper gaat zo vaak heen en weer als er klanten zijn. Weer terug in Nederland pakken we een eerste kop thee op een picknickbank met uitzicht op de veerstoep. Het pontje heeft (in ieder geval op dit tijdstip) weinig te doen. Pas als onze pauze voorbij is gaat de schipper weer naar de overkant.
Annakapel bij Laak, Hompesche Molen
Onze eigen route brengt ons bij Laak, waar de Annakapel helaas op slot zit. Bij de Hompesche Molen gaan we richting Stevensweert, en daarna richting Maasbracht langs het Julianakanaal. De zon begint te branden, we zijn het bijna niet meer gewend maar er moet gesmeerd worden met zonnebrandolie.
Bij de sluizen van Maasbracht zien we hoe groot het verschil is tussen de waterhoogte van de Maas en van het kanaal. Dat scheelt ettelijke meters! Langs de oostoever van de Maas gaan we verder noordwaarts. De brug waar ook de A2 de Maas kruist is al van verre te zien. Het stuk dat we echt langs de snelweg moeten lopen is helaas langer dan verwacht. Pff, in Wessem aangekomen is het hoog tijd voor een lunchpauze in de schaduw.
Julianakanaal, pfff - wat is het heet!, barok in de Loretokapel
Volgens de originele plannen hebben we nog tien kilometer te gaan. Dat klinkt niet echt
aantrekkelijk bij 27 graden in de schaduw, en in de wetenschap dat we weinig bos tegen
zullen komen. Daarom besluiten we de tocht in te korten. Sorry, het stuk tussen Hunsel
en Ittervoort knippen we eruit, dat scheelt de helft.
Bovendien kunnen we dan nog langs de Loretokapel bij Thorn lopen. Die moet je echt gezien
hebben! OK, je moet wel een beetje van barok houden want er is nogal wat goud op snee.
Vreemd eigenlijk dat het Pelgrimspad hier niet langs komt.
Na 6 uur wandelen (én rusten!) staan we weer bij de auto. Ruim 25 km gelopen, en flink gezweet! Dit is echt een van de mindere routes tot nu toe, ondanks Thorn en het pontje over de Maas. Pelgrim zijn betekent soms doorbijten.