Dag 10: De Pan - Maarheezerhutten
klaprozen in de berm
Het mooie weer raakt maar niet op. Alweer een geweldig weekend in het vooruitzicht, waarin we graag een dag vrijmaken voor het Pelgrimspad. Na zo’n 20 minuten in de auto komen we aan op de parkeerplaats bij station Maarheeze. Plaats genoeg, zo vroeg in de ochtend. Ruim voor 8 uur kunnen we op pad.
fotogenieke grenspaal ..., smeerwortel
Eerst een stuk over het industrieterrein, en dan het bos in. Dit is de luxe villawijk
van Maarheeze, al valt dat eigenlijk nauwelijks op. Wat wel opvalt is het grote aantal
actieve muggen! Waarom zijn die in ’s hemelsnaam al zo vroeg wakker ... De
muggenmelk moet er snel aan te pas komen, en we weten ook niet hoe snel we moeten smeren!
Zelfs rond de (warme) rugzak hangt een hele zwerm muggen.
Gelukkig doet de muggenmelk zijn naam eer aan. Het zwermt daarna nog wel maar blijft
keurig op gepaste afstand. Het bospad komt uiteindelijk uit op een pad langs het
Sterksels kanaal. “Grenspaal monument”, op slechts korte afstand van
onze uitgezette route. Dat moeten we even zien. De paal is niet erg indrukwekkend.
Wat wil je, hij staat er al sinds 1745 (lezen we thuis op de foto van het infobord,
want ook hier zijn weer érg veel muggen).
Op de digitale kaart leek het alsof je hier het kanaal zou kunnen oversteken. De gewenste brug ligt echter pas bij de grote weg. Tja, er is tenminste een fietspad dus we kunnen in ieder geval veilig lopen. De poging om nog een omweggetje te maken door boerenland strandt eveneens: privé-terrein. Digitale kaarten zijn toch niet altijd ideaal ... Maar dan kunnen we afslaan richting De Pan, en is de drukte voorbij.
heideveld en schapen op De Pan
Net zoals op de eerste kilometers van de route zien we hier geen kip. Nu is het meestal
zo dat we onderweg niet heel veel mensen tegenkomen, maar op deze dag is het wel extreem
rustig.
Met het punt in zicht waar we de route van het Pelgrimspad kunnen oppikken, komen we bij een
mooie picknickbank voor de eerste pauze. Ideaal. In de zon, op de (relatief mugarme) hei
en met fraai uitzicht. Er lopen zelfs schapen rond, voor het authentieke heidegevoel.
Sterksels kanaal, bloeiende acacia
Eenmaal op de route blijkt het zuidelijke deel van De Pan toch leuker te zijn dan het noordelijke deel. We kruisen het Sterksels kanaal en de Sterkselse Aa, en het bos is veel gevarieerder, met onder andere mooie beukenlaantjes. De rand van het bos brengt ons tot slot de nodige acacia’s die nu al in bloei staan.
Daarna is de Hugterheide voor de tweede keer aan de beurt. Op een klein stuk pad na, dat enorm mul is geworden doordat er grote tractoren hebben gereden, is het lopen op de graspaden hier niet erg vermoeiend. Volgens informatiebordjes zijn hier edelherten uitgezet. Tja, die zien we dus niet ...
grenskerkmonument
De tweede pauze van de dag brengt ons een bekende plek. Eerst zien we een uitnodigende picknickbank, en als we daar zitten: hé, deze plek kennen we wel, het grenskerkmonument! Al gauw nemen we onze picknickspullen mee naar de kerkbanken want die staan in de zon en dat betekent minder muggen.
Een kikkerkoor verwelkomt ons bij één van de weinige vennen die we deze dag aandoen.
Met grote sprongen maken de beestjes zich uit de voeten, sorry poten. De beste atleten
halen wel een halve meter. Niet gek voor zo’n klein dier.
Bij het viaduct over de A2 buigen we weer van de route af. Het lijkt ons ideaal om dit
punt de volgende keer vanuit het zuiden te benaderen. Dat scheelt lastig zoekwerk naar
een tweede snelwegovergang.
ideaal voor kikkers, gele lis aan de rand van het ven
Op ons gemak kuieren we door de Hugterheide (wel een bosgebied hoor) terug naar het station. De muggen houden blijkbaar siësta, dat is niet verkeerd. En hoewel bankjes in dit stuk bijzonder dun gezaaid zijn, lukt pauzeren bij een slagboom ook prima.
Iets na 1 uur komt het station weer in zicht. Het parkeerterrein staat nu vol, dit station is zelfs in het weekend behoorlijk populair. Opnieuw een leuke wandeldag, waarbij de natuur onderweg langzamerhand steeds onbekender wordt.