Dag 8: Hut van Mie Pils - Strabrechtse Heide
kasteel Heeze
Niet meer helemaal vanaf huis maar wel vanaf heel dichtbij: voor deze etappe kunnen we starten bij de Hut van Mie Pils. Een ideale plek om op de fiets naartoe te gaan, immers het is maar een paar kilometer rijden en bij het café staan volop fietsenrekken.
koeien, de vroege paardenbloemen, meikever, bij kasteel Heeze
Zo ’s morgens vóór 9 uur is het hier nog heerlijk rustig, en heb je je plekje in het fietsenrek voor het uitzoeken. Dat zal vanmiddag beslist anders zijn, want het is Tweede Paasdag en prachtig weer! Nu, om kwart over 8, zijn er alleen een moeder/dochter die te paard/pony de hond uitlaten. We lopen het viaduct over en kunnen meteen beginnen aan ons ‘onbekende’ stuk Pelgrimspad. Dat is het natuurlijk niet, op de Groote Heide tussen Aalst en Heeze hebben we al bijna ieder paadje te voet of per fiets verkend.
Het warme weer van de afgelopen weken laat zijn sporen na: de paden zijn stoffig en
helaas zijn er heeel veeel muggen ... al na een paar honderd meter zijn we het zat en
halen we eerst de muggenmelk tevoorschijn. Gelukkig, dat helpt!
Op dit stuk Groote Heide is overigens niet zoveel heide te zien. We worden getrakteerd
op bossen en landerijen. De koeien zijn terug in de wei en staren ons nieuwsgierig aan.
De weilanden zijn afwisselend geel en wit gekleurd. Typisch toch dat op de ene plek
alle paardenbloemen nog in bloei staan terwijl iets verderop alleen de pluizenbollen nog
over zijn.
Bijna ongemerkt naderen we Heeze. We redden onderweg nog een meikever die hulpeloos op zijn rug op het fietspad ligt te spartelen en lopen via het park en de stationstunnel richting het kasteel. Het gebouw ligt onder de frisgroene eiken te soezen in de zon. Wij kijken ernaar terwijl we via een prachtige paardenkastanjelaan - nú in bloei! - naar de Herbertusbossen lopen.
bloeiende paardenkastanje, Strabrechtse Heide, stuifzand, St. Nicasius
Tijd voor de eerste pauze. Bankje de Koekoek is ervoor gemaakt. Lekker op ons gemak
slenteren we door het bos. Wat staan hier geweldige bomen: oude beuken en eiken, en
zelfs een grove den van 200 jaar.
De Strabrechtse Heide ligt hier om de hoek. We zitten nog steeds op de route, die het
fietspad volgt. Het is nog niet druk, daar hebben we mazzel mee want naast het
halfverharde fietspad is het zand erg rul.
Als we aan de tweede helft van onze route beginnen, de zelf uitgezette weg terug, hebben we geen keus meer. Op de kaart was het niet goed te zien, maar ons pad loopt midden door het stuifzandgebied. Dat is even afzien! Beloning is een eenzaam bankje onder een eik, waar we prachtig uitzicht hebben en kunnen genieten van de veldleeuwerik.
We komen weer in de bewoonde wereld, waar talloze fietsers het pad over de hei tussen
Heeze en Mierlo berijden. Het is warm, gelukkig staat er een verkoelend windje. Na de
schaapskooi moeten we een stuk over de verharde weg, totdat we het spoor kunnen oversteken.
Daarna duiken we de stilte weer in.
Toch nog een beetje pelgrim-achtig gevoel op Kreijl. Hier is een kapel gewijd aan
St. Nicasius (ooit van gehoord?) die volgens het infobord in de 16e eeuw in dit
buurtschap geboren is. Een geweldige pauzeplaats, zo onder esdoorns en beuken.
Vanaf hier zouden we tot bij onze startplaats het fietspad kunnen volgen maar dat is niet echt aan te raden op zo’n drukke dag. Eerst kiezen we daarom een pad door het bos, en als we uiteindelijk toch op het onvermijdelijke fietspad stuiten kiezen we ervoor om af te slaan en het Pelgrimpad in tegengestelde richting terug te nemen. Het verdient niet de schoonheidsprijs maar is wel lekker rustig!
Hóe druk het eigenlijk is, beseffen we pas wanneer we bij de Hut van Mie Pils terug zijn. Overvolle fietsenrekken, een uitpuilend terras en talloze auto’s die naast het pad geparkeerd zijn. Gelukkig dat we dit niet de hele dag hebben gehad.