Dag 11: Maarheezerhutten - Weert
de grote militaire zandbak
Pff, wat een route dit keer. Zowel qua planning als qua uitvoering een lastige. Het begon met twee hindernissen in de route: de oversteek van de A2, en die van de Zuid-Willemsvaart. De vorige keer waren we vanuit het noorden tot aan het viaduct over de A2 gekomen en deze keer zouden we hetzelfde viaduct vanaf de zuidkant benaderen. Bij de Zuid-Willemsvaart eenzelfde liedje. Deze keer vanuit het noorden, de volgende keer is het zuiden aan de beurt.
Dat was één. Het gesternte voor deze ronde was gewoon niet goed. Vorig weekend waren we namelijk ook al vol goede moed op weg gegaan richting Weert, om ter plekke te ontdekken dat (a) de noordelijke rondweg opnieuw geasfalteerd werd en (b) de GPSr - met daarin de wandelroute - nog thuis naast de computer lag ...
Boshovense Heide, motorcrossbaan op de Weerterheide
Deze vrijdag na Hemelvaart op herhaling. De parkeerplaats bij de IJzeren Man is nu wèl simpel
bereikbaar en nog heerlijk leeg, zo vroeg op de morgen. Het is al warm, hoewel het nauwelijks
8 uur in de ochtend is. Maar snel op pad dus.
Eerst het kanaal over, en een stukje via het industrieterrein richting Boshovense Heide. Het
is al weken gortdroog, en dus zijn de zandpaden mul - zeker op zo’n militair oefenterrein.
Stug stappen we door. Je kunt hier een kanon afschieten, zo stil is het. Geen geratel van
schietoefeningen, geen rondkarrende pantservoertuigen en geen marcherende militairen. Heeft
het leger ook een verplichte vrije dag?
Populair wandelgebied is dit overigens niet. Die conclusie trekken we tenminste uit het feit
dat hier nergens bankjes staan. Na wat zwoegen en ploegen komt het spoor in zicht. Het ziet er
splinternieuw uit maar er rijdt verder niks. En het pad precies langs de spoorlijn is een stuk
beter te belopen dan het mulle zand op de hei, we volgen het dus zo ver mogelijk.
Het militair oefenterrein is nog lááng niet voorbij. Ook op de Weerterheide is het één grote
zandbak (en ook hier zijn vandaag geen militairen te zien). Pff, het is vast geen lolletje om
zandhaas te zijn!
Maar eindelijk, eindelijk, komt na een extra theepauze de tweede spoorlijn van vandaag in zicht, met vlak daarachter het viaduct Maarheezerhutten over de A2. We zijn weer bijna waar we een maandje geleden ook waren, dat moet gevierd worden met een broodje.
nog veel meer zand ..., met hier en daar wat hei
De officiële route van het Pelgrimspad loopt wéér dwars door het mulle zand, maar dan aan de oostkant van de Weerterheide. Daarvan hebben we ons portie wel gehad, dus we smokkelen een beetje en volgen het halfverharde fietspad langs de weg. Hoewel er veel autoverkeer is, komen we nauwelijks fietsers tegen. En het pad loopt héérlijk!
Bij uitspanning ’t Blaakven wordt het wat drukker. We komen duidelijk in de buurt
van het vakantiepark Weerterbergen. Dat zal wel goed bezet zijn rond de Hemelvaart.
We hopen dat de paden hier toeristvriendelijk zullen zijn maar nee, we moeten toch nog
een stuk door het zand tot aan de spoorbaan.
Vlak daarna wacht ons een verrassing: een picknickbank, die hebben we vandaag nog niet
gezien. En dat precies rond lunchtijd. Heerlijk in de zon eten we de rest van de broodjes
op. Kopje thee erbij, en wat fruit toe.
rupsendoder, grafheuvel?
Rond de bank krioelen ijverige insecten. Het lijken wel rupsendoders (en ja, thuis klopt de foto precies met die in het natuurboek). Diverse vrouwtjes zijn bezig met het graven van een nestgang. Voor de liefhebbers: aan het eind van het gangetje moet een broedkamer komen waar de rupsendoder een verlamde rups in stopt, samen met een van haar eigen eitjes. De larve die uit het eitje komt krijgt de rups op het menu. Het aanvoeren van zo’n verlamde rups zien we helaas niet, het verdedigen van de nestgang wel. Een brutale vlieg die stiekem naar binnen wil kruipen wordt keer op keer met succes verjaagd!
Na dit interessante natuurintermezzo gaan we gesterkt op pad voor het laatste stuk. Dat
valt zomaar reuze mee. Het pad dat we over de Boshovense Heide moeten volgen, blijkt het
geasfalteerde fietspad te zijn. Dat schiet lekker op, en binnen de kortste keren zijn we
bij het industrieterrein, voor de laatste kilometers.
Op de parkeerplaats is het in een paar uur enorm druk geworden. De parkeerhaven die wij
verlaten wordt gretig ingepikt. Zo, dit (wat minder interessante) rondje zit erop.
Voorlopig even geen ‘lastige’ hindernissen, en wie weet hoe leuk de volgende
etappe weer wordt.