Dag 16: Illikhoven - Sittard
landelijke sfeer bij de Kingbeek
Opnieuw een prachtig weekend voor de boeg, we maken tijd voor een nieuw rondje. Na wat puzzelen rolt er een route uit die start in Susteren. En wat wel handig is: in het smalste stuk van Nederland kunnen we een gedeelte van het Pieterpad ‘hergebruiken’. In 2009 liepen we het van noord naar zuid, nu kunnen we een paar kilometers nog eens van zuid naar noord overdoen.
Het is 1 oktober, het gaat vandaag echt zomerweer worden maar natuurlijk zitten we in werkelijkheid in de herfst. Dat betekent kortere dagen. Opstaan in het donker om niet te laat aan de tocht te kunnen beginnen. Half 8 rijden we in de schemer thuis weg; tien voor half 9 kunnen we bij station Susteren van start.
Vloedgraaf, de laatste klaprozen
De rand van het dorp is dichtbij, en na een stuk asfalt langs het spoor komen we bij het eerste natuurgebied van de dag: ’t Hout. Op de digitale kaart staat een leuk uitziend paadje dat in werkelijkheid niet of nauwelijks meer bestaat. En ja, ook dat is herfst: de dauw ligt dik op het gras dus áls we de bush in gaan, zullen we kleddernatte voeten krijgen. Het wordt de eerste omweg van de dag, overigens nog best de moeite waard want we krijgen een verhard fietspad door het bos voor onze voeten.
Susteren komt een tweede keer in zicht, en dan steken we de provinciale weg over richting waterzuivering. Dit zal een typische kuierroute (met of zonder hond) zijn vanuit het dorp. Een beekje, weitjes, akkers en een breed zandpad. In de bermen bloeien de laatste klaprozen en borage. Vast het restant van een insectenvriendelijk akkerrandenmengsel!
dat zijn hoge stapels!, déjà vu
We moeten de A2 oversteken en doen dat bij Gebroek. Ineens lijken we wel in een andere wereld terechtgekomen te zijn! Het industrieterrein waar we overheen lopen wordt voor het grootste deel in beslag genomen door een enorme overslag van zeecontainers. Wat een stapels! De weg is doodlopend (voor autoverkeer) dus het wandelt wel rustig. Na het Julianakanaal nog een klein stukje, en dan kunnen we het Pelgrimspad in Illikhoven weer oppikken.
wat een rust, ganzen bij het kanaal
Net als op onze vorige wandeldag is dit gebied ook nu een topper. Mooie uitzichten over de Kingbeek, en een lekker dijkje om overheen te lopen. Precies op het juiste moment staat er een bank met uitzicht over de uiterwaarden. Het vakantiegevoel is er weer helemaal!
Na de bebouwde kom van Papenhoven komt het Julianakanaal alweer in zicht. De sluizen van Born zijn al van ver te zien. Hoeveel kilometer hebben we inmiddels al over het jaagpad langs het kanaal gelopen?
kasteel Born, nieuwsgierige koe
Born krijgen we van voor naar achter te zien. Het kasteel mag op de foto, de hangplekken voor ouderen (straat‘fauteuils’ in plaats van banken) toch maar niet. Na de A2 pas is er tijd voor natuur.
Het Limbrichterbos kennen we wel. Waren de paadjes de vorige keer dat we er liepen ook zo smal? De varens zien er bijzonder herfstachtig uit, de paddenstoelen laten zich nauwelijks zien. Op Limburgse grond voelt de aardappelbovist (die bij ons op het klapzand massaal voorkomt) zich blijkbaar niet zo thuis. Een flinke stronk, begroeid met grote doolhofzwammen en mini-honingzwammen, vormt de oogst.
de rode vlag, St. Salviuskerk, kasteel Limbricht, leiperen
In de beschrijving staat een alternatieve route bij Limbricht, voor wanneer het
schietterrein in gebruik is. En de rode vlag hangt uit! Braaf lopen we om, terwijl
fietsers toch gewoon doorrijden en er van de andere kant ook mensen aan komen. Tja,
het zekere voor het onzekere!
Hierdoor komen we niet langs kasteel Limbricht, toch wel een mooi punt. Maar we kunnen
bij het spoor een eindje terug. De muren zijn begroeid met ouderwetse leiperen. Dat
konden we de vorige keer dat we hier waren (als genodigden voor een feest) in de avond
niet zien.
Bij Sittard laten we het Pelgrimspad voor wat het is, althans voor vandaag. Langs de
rand van de stad lopen we richting het traject van het Pieterpad. Het stuk dat hier
door Duitsland gaat willen we nog wel een keer van de andere kant zien.
Bij Millen pikken we de roodwitjes op. Na een kort stuk door de bebouwde kom gaan we
door de velden naar Isenbruch. Heerlijk stil is het hier. In een kale boomtop strijkt
een torenvalk neer. Voor ons uit lopen wandelaars. Pieterpadders, natuurlijk.
honingzwammetjes, stilte bij Isenbruch
Links zien we, net als in de buurt van Sittard, enorme stukken buis liggen en een meters brede strook waar graafmachines aan het werk zijn (geweest). Nergens is een informatiebord te vinden, en thuisgekomen zijn we toch wel heel benieuwd naar de reden van al dat gedoe. Google geeft de oplossing: hier komt een grote noord-zuid gastransportleiding. Het zit erin dat we op de volgende etappe nog meer buizen zullen zien.
Voorbij Isenbruch gaan we met een grote bocht Nederland weer in. Op het fietspad door het IJzerenbos is het enorm druk. Tja, dat heb je natuurlijk met zulk zomers weer. In Susteren blijken we bijna 32 km gelopen te hebben. Dat was niet helemaal gepland, maar in de praktijk worden de wandelingen altijd langer omdat we hier en daar om moeten lopen. Volgende keer dus toch iets minder plannen!