Dag 15: Ophoven - Illikhoven
Grensmaas bij Aldeneik
Soms valt het tegen, soms valt het mee. Alweer een prachtige nazomerdag in het vooruitzicht, en daar willen we van profiteren. Hup, we zetten de tanden op elkaar en maken het rondje bij de Maasplassen af.
We hoeven niet zo vroeg van start want als we de auto bij Echt parkeren, is het slechts iets meer dan 7 km lopen naar het pontje bij Ophoven. Dat vaart pas vanaf 10 uur. De parkeerplaats vlakbij de afrit blijkt niet echt een openbare parkeerplaats te zijn, maar het parkeerterrein van een transportbedrijf. Plaats in overvloed en zelfs op zaterdagmorgen om half 9 iemand in werkjas die de boel een beetje in de gaten houdt. Wat we gaan doen? Nou, wandelen en rond 3 uur weer terug. We mogen de auto laten staan en gaan met een gerust hart op pad - de auto zal niets overkomen.
het is herfst, Schravenweerd, kasteel Hasselholt, springbalsemien
Eerst moeten we de snelweg en het Julianakanaal over. Gaat het wéér zo’n saaie dag worden als de vorige keer? Maar dan kunnen we bij Ohé en Laak de ‘weerden’ in. Zandpaden en uitzicht over het water, dat is een stuk beter! Er ligt zelfs een kasteel (Hasselholt) op de route. En daarna lopen we over een graspad langs de Maas tot bijna bij de veerstoep. Bijna, want met het bootje in zicht maakt het pad een draai, gaat verder langs de oevers van een wiel en via Laak pas weer naar de pont.
wiel bij Laak, stoere stier, eerste klant van de dag, Ophoven in zicht
Dat is allemaal ingecalculeerd hoor, en dus komen we klokslag 10 uur bij de boot aan.
We zijn de eerste klanten van de dag. De veerman heeft er zin in, en biedt ons zelfs
een klein omweggetje aan zodat we mooiere foto’s kunnen maken.
Aan de Belgische kant staat - dat weten we nog van de vorige ronde - een mooie
picknickbank voor een pauze. Lekker, thee met koek en prachtig uitzicht over de rivier.
We verwachten nu zoiets als de vorige keer dat we in België liepen. Dat valt reuze mee.
We lopen weliswaar over asfalt maar de weg is verboden voor doorgaande auto’s.
Dat scheelt enorm! Wat ook leuk is: hier benemen bomen en struiken niet het uitzicht op
het water. Al met al is het heerlijk wandelen en het schiet ook nog eens goed op.
Voorbij Aldeneik heeft de routemaker de geijkte Belgische fout gemaakt: asfalt door de
bebouwde kom. Door ervaring wijs geworden kijken we eens goed op het scherm van de GPSr
en zien dat er wat dichter bij de Maas ook nog een pad loopt. Dat bevalt veel beter,
en zo komt de brug bij Maaseik vlot in zicht.
Maaseik in de verte, vriendschapsbrug, mooie tonderzwam, beetje verlept
We steken opnieuw de grens (en de Maas) over. De leuningen van de brug zijn verknoopt
als teken van de vriendschap tussen de Limburgers aan beide zijden van de grens.
Terug in Nederland komt waterwingebied De Rug aan de beurt. De Konikpaarden grazen in de verte,
het pad zelf is kaarsrecht en een beetje saai. Alhoewel, de populieren hier dragen wel
prachtige en enorme tonderzwammen!
Bij Roosteren kunnen we kiezen. De ‘korte’ (toch nog 23 km) of de
‘lange’ (28 km) ronde? Met deze temperaturen, en een tocht die alleszins
de moeite waard is, willen we de lange variant wel doen. Dus óp naar Visserweert.
In dit stukje Limburg lijkt de tijd te hebben stilgestaan. Uitzicht op het Grensmaasje -
het is op dit moment echt een smal riviertje! Weitjes en akkerland, geen auto’s
maar fietsen. Grappige kleine huisjes achter de dijk. Het is bijna jammer dat we bij
Illikhoven van de route af gaan en weer in de ‘grote’ wereld terecht komen.
Grensmaas bij Visserweert, volop water in de Doort
Een stuk langs het Julianakanaal kan ook op deze dag niet ontbreken in de route. Opnieuw
is er geen kip te zien op het jaagpad, slechts enorme schuiten tjoeken voorbij. Ideaal
voor een pauze in het gras.
De volgende brug, bij Dieteren, komt snel dichterbij. Daar moeten we helaas een stuk over
het fietspad langs de grote weg lopen, en vervolgens de bebouwde kom door.
Doel: natuurgebied De Doort. Dat is een beauty. Veel water, smalle paadjes. Zwanen en allerlei eenden bevolken de plassen. De padenloop hier is wel een beetje veranderd sinds onze digitale kaart is aangemaakt. Zo lopen we volgens de GPSr een groot stuk door het water. Dat is geen probleem, er is toch echt een pad. Vervelender is dat het pad dat wél op de kaart staat, op een gegeven moment ophoudt.
Zodoende moeten we op onze schreden terugkeren en wordt de tocht uiteindelijk bijna 30 km lang. Maar het is weer eens de moeite waard geweest!