Dag 18: Spaubeek - Weustenrade
Driesschenhof
Nog eens een mooi herfstweekend! Het volgende rondeplan ligt gelukkig al kant-en-klaar te wachten. We starten opnieuw vanuit Spaubeek, volgen eerst de route van het Pelgrimspad tot aan Weustenrade en lopen daarna gedeeltelijk via de route van het Pieterpad terug naar de auto.
Wat makkelijk toch, het weekend waarin de wintertijd ingaat. Je hoeft - in zomertijdmodus - niet vroeg op te staan, en bent toch - in wintertijdmodus - vroeg aan de wandel. Om 10 voor 8 staan we startklaar naast de auto bij het station van Spaubeek. Helaas (nog) geen zon, maar wel een aangename temperatuur. Het is puffen met de winterjas aan!
heldergele koolzaadvelden, het is echt herfst
Dat komt natuurlijk ook doordat er bijna vanaf het begin een gestaag hellinkje in ons pad zit. Niet verrassend overigens, want hier lopen Pieterpad en Pelgrimspad nog parallel. Na de lange, mooie holle weg komen we in boerenlandschap. De suikerbieten zijn al gerooid en liggen in grote stapels te wachten op vervoer. De maïs is helemaal verdwenen. Wel kleurt de omgeving hier en daar fors geel door de koolzaadvelden. Ingrediënt voor biobrandstof?
Op weg naar Tervoorst komen we langs het clubhuis van de modelzweefvliegclub. Er is nog niets te doen (dat is ’s middags, wanneer we terug lopen, wel anders). Een heerlijk rustig stuk van de route. Mooie uitzichten en bosranden vol herfstkleuren. De zoete kers zorgt voor prachtige gele, oranje en rode tinten.
geen bank, geen bank, wél een bank, Isidorus
Na de windmolen van Hunnecum volgt een klein stukje langs een drukbereden weg maar dan kunnen we de rust weer in. Er zijn alleen opvallend veel mensen hun hond aan het uitlaten. Tja, dat kan natuurlijk ook te maken hebben met het dorp Wijnandsrade dat bijna om de hoek ligt. We merken er nauwelijks iets van omdat de holle weg niet veel zicht op de huizen geeft maar de bebouwde kom ís er wel.
Wegkapelletjes en wegkruisen in overvloed. Alleen ... nergens met bank. We gaan door Brommelen, over de (helaas drukke) asfaltweg naar Weustenrade; lopen via onze eigen route het dorp weer uit door het Luiperbeekdal en koersen richting Swier. De kilometerteller draait door, we zijn al ruim 2 uur onderweg. Waar blijft die bank?
Dan zien we in de verte een witte kubus. Het zal toch niet?? Als we dichterbij komen
gaat de kubus steeds meer op een kapelletje lijken. Jawel hoor, een futuristisch ogend
exemplaar uit 2000, mét bank! Dat is welkom, na 12 km.
Vanwege de kilometers, en de zomertijdmodus, nemen we meteen maar een broodje bij de thee.
Onze gastheer blijkt de H. Isidorus te zijn, patroon van boeren en tuinders. Het bankje
is vast bedoeld om het werk van boer en tuinder in alle rust te bewonderen. Waarvan akte.
kasteel Wijnandsrade, Hulsbergerbeekdal, holle weg
Na de pauze gaan we fris en fruitig verder naar Wijnandsrade. Het dal van de Hulsbergerbeek is de moeite waard, al is de beek zelf bijna niet te ontdekken. Niet te missen daarentegen is kasteel Wijnandsrade. Wat een joekel! In de slotgracht dobberen diverse eenden, niet gehinderd door het verbodsbord bij de hoofdingang. Of zou men hier soms bij gebrek aan een driehoekig bord maar een willekeurig verkeersbord gebruikt hebben?
Via Vink koersen we aan op Aalbeek. Nog meer rustige wegen en holle paden, wat een genot om te lopen vandaag. Na nog een pauze, bij opnieuw een kapel (deze keer gewoon van Maria) gaan we de Pieterpadroute oppikken. Het stuk van Terstraten naar Aalbeek heeft in 2009 indruk gemaakt, nu kunnen we hetzelfde gedeelte nog eens zuid-noord lopen.
haagbeuken, idyllisch beekdal, schapen, Terstraten
Ook in de herfst is het Platsbeekdal prachtig. Smalle paadjes, mooie boomgaarden en haagbeuken. We zien dassenholen en -sporen. Het beekje is echt een minibeekje. En Terstraten aan het eind zet je meteen tientallen jaren terug in de tijd.
door het geluidsbarrièretje, porseleinzwammen
De route begint al aardig op te schieten. Voor de tweede keer komen we in de buurt van het
modelzweefvliegveld en zie: vóór ons schiet een miniatuurstraaljager door de lucht.
Dat is leuk! Terwijl we steeds dichter bij het vliegveld komen zien we het vliegtuigje
loopings en rollers maken, en met veel vertoon over de heuveltop scheren. Wanneer we
bijna bij het vliegveld zijn wordt de straaljager aan de grond gezet. De vliegshow is
echter nog niet voorbij: meteen stijgt een propellervliegtuigje op dat
een zweefvliegtuig optrekt. Beide op schaal, wat een show!
Het bankje net over de heuveltop is een wel heel strategische plaats voor het laatste brood.
Bovendien is ook de zon gaan schijnen, het kan dus niet op. Na twee opgetrokken
zweefvliegtuigen hebben we genoeg capriolen gezien. De laatste loodjes, terug naar station Spaubeek.
We hebben vandaag weinig bos gehad, het beukenbos hier is dus een welkome afwisseling. En er zijn paddenstoelen! Ook daarvan hebben we er vandaag nog niet veel gezien. De porseleinzwammen op de dode beukenstam ogen kersvers en glimmend. Wie hier alle paddenstoelen op enkel die éne stam wil determineren moet er misschien een uurtje voor uittrekken.
het verlaten openluchttheater, geen souffleur meer
Bijna in het dorp, worden we voor het laatst verrast. Spaubeek heeft een openluchttheater, al
is het waarschijnlijk wel een aantal jaren geleden dat het voor het laatst gebruikt is. De stenen
banken zijn grotendeels overgroeid met bramen, dat zal niet lekker zitten. Nieuwsgierig kijken we
‘backstage’: kleedruimtes(?) en het tunneltje naar het souffleurshokje.
Terug bij het station is het ‘pas’ half 2, in wintertijdmodus althans. Mooie tocht,
het smaakt weer eens naar meer ...