Dag 17: Sittard - Spaubeek
rustplek bij kasteel Terborg
Telkens weer denken we: dít weekend moeten we op pad, misschien hebben we wel het laatste mooie weer van het jaar. En telkens komt er dan toch een nieuw weekend met nazomerzon en dito temperaturen. Ook dit weekend is het raak. We kunnen nog lekker een keer in Limburg een ronde maken.
Langzamerhand komen we in het ons zo bekende heuvelland. Sowieso zal het vandaag bekend worden, want tussen Sittard en Spaubeek lopen de routes van Pieterpad en Pelgrimspad samen. En ook de rest van het ‘achtje’ loopt gedeeltelijk over het Pieterpad. Verschil is dat het weer nu aanmerkelijk beter is dan in het voorjaar van 2009, toen we over het Pieterpad door deze regio liepen.
holle paden in het Geleenbeekdal, de Geleenbeek zelf
De start is bij het station van Spaubeek. Gemakkelijk te vinden en een gratis
parkeerplaats. We zullen eerst onze eigen route naar Sittard nemen, en keren daarna
via het officiële pad terug. Even over de weg, en dan kunnen we de beukenbossen van het
Geleenbeekdal in duiken. De beenspieren mogen meteen aan de slag. Dat valt niet mee
op de vroege ochtend!
Er zijn niet veel paddenstoelen maar verder is het bos volop in herfstsfeer.
Beukennootjes en afgevallen blad op de grond, en het spel van licht en schaduw
veroorzaakt door de laagstaande zon. Na Sweikhuizen krijgen we nog zo’n stuk bos,
het loopt heerlijk.
Dan komen we in de buurt van Geleen en blijkt dat het graspad aan beide zijden van
de beek is afgesloten. Dan maar langs het spoor, en hopen dat het verderop beter
zal gaan. Gelukkig, na een kleine kilometer komen nog eens bij de beek en daar is
het graspad wel toegankelijk. Een nieuw probleem: als we weer een eind verder het
graspad willen verlaten is daar de brug afgesloten! Eerst kun je niet óp het pad,
dan kun je er niet áf! Uiteindelijk moeten we een stuk over het fietspad langs de
grote weg van Sittard naar Brunssum lopen.
Langs de rand van Sittard, met uitzicht op de heuvels, lopen we naar Stichting Pepijn
en Paulus. Daar gaan we het Pelgrimspad kruisen. Bijna op het ‘kruispunt’
valt de eerste pauze. Hmm, thee met koek hebben we best verdiend.
de korenwolf moet dooreten!, op de landsgrens
De zinnen staan niet helemaal op scherp. We vergeten op tijd af te slaan en merken dat pas onderaan de berg. Teruggaan? Ach, we kunnen hier ook het pad linksaf proberen. Dat gaat een tijdje goed maar uiteindelijk buigt het pad af naar het zuiden terwijl wij naar het noorden willen. Nog geen 100 meter verderop loopt het pad dat we eigenlijk hadden moeten hebben ... dan is de verleiding groot om met de GPSr in de hand even een cross-country pad te nemen. Gelukkig is de dauw van de ochtend al gedeeltelijk opgedroogd.
We lopen nu zo’n beetje op de grens van Nederland en Duitsland. Een stukje in het ene land, een paadje in het andere land. Hoera voor de EU, vroeger zal dit vast niet zo gemakkelijk geweest zijn. We lunchen nét in Nederland, in een parkje aan de rand van Sittard, met uitzicht op Duitsland dat geen 50 meter verderop ligt.
volop water in de Schwienswei, langs het water naar de binnenstad
Daarna gaan we langs het water naar Tüddern (D) en met een boog door natuurgebied Schienswei naar de Geleenbeek. Van het Pieterpad weten we nog dat je het graspad langs deze beek tot bijna in het centrum van Sittard kunt volgen, een mooie manier om door de stad te lopen. Ook eenden voelen zich er prima thuis.
pink panther?, smalle straatjes, aan het marktplein, H. Rosa
Het is een heel andere ervaring, Sittard in het zonnetje. De vorige keer liepen we hier in de regen. Nu hebben we meer oog voor de schoonheid van de stad. Leuke smalle straatjes, mooie kerken. Hoera, het is geen koopzondag dus we kunnen op ons gemak door de binnenstad lopen. Snel zijn we weer aan de rand, bij het park waar de 7 voetvallen, de Hof van Olijven en de kapel van de H. Rosa (beschermvrouwe van Sittard) staan.
Hier is het wel druk! Na de kapel zien we in de verte de bank waar we dezelfde morgen ook al gepauzeerd hadden. Ja, hij is nog vrij! De laatste broodjes gaan eraan. Dan is Windraak (met z’n heilzame kraanwater, goed tegen een tong zo droog als leer) aan de beurt.
twee dassen, trappetje, kardoen in bloei
Op de Wanenberg is nog steeds volop houtsnijwerk te zien. En we hebben mazzel. We zijn hier al veel vaker geweest, maar nu voor het eerst op zondagmiddag. Dan is de heemtuin van IVN Munstergeleen open! De tuin is in herfsttooi, helaas niet op z’n mooist. Uit de bordjes is op te maken dat het in het voorjaar veel interessanter moet zijn: orchideeën in de bloemenweide, daslook in het bosgedeelte en anemonen op de helling. We moeten dus écht nog een keertje terug! We raken aan de praat met een vrijwilliger en krijgen koffie en eigengebakken cake aangeboden. Dat moeten we toch maar niet doen, de ervaring leert dat je dan voorlopig nog niet weg bent!
De dag schiet aardig op en onze route ook. Via Puth komen we uit bij kasteel Terborg. Hier is het pas vol op zondagmiddag! Het is een wonder dat we nog een vrij bankje vinden voor de laatste pauze. Terug bij de auto staat er bijna 30 km op de teller. Een prachtige wandeldag.