Dag 3: Spoordonk - Middelbeers
sfeervolle plek op landgoed De Baest
Eindelijk, het wordt een weekend mooi weer om te wandelen. En zowaar, de agenda is ook nog leeg! Dus gaan we heerlijk een dag op stap. Deze keer lopen we slechts een klein stukje Pelgrimspad, nog geen 10 km. Dat houdt niet in dat het een extreem kort wandeldagje wordt want in totaal hebben we 29 km gepland.
nevel bij de start, naar de H. Eik, interieur kapel, Wilhelminakanaal
Wat is het toch makkelijk om dichtbij huis te wandelen. Ruim na 7 uur rijden we thuis weg, 10 voor 8 staan we al bij de Spoordonkse watermolen in de startblokken. Boven het water hangt wat nevel maar verder is het stralend helder. Frisjes dus, want het is immers al september.
Langs de rand van Spoordonk lopen we naar het zuiden. Allerlei waren worden langs de kant van de weg te koop aangeboden, van jam tot vogelhuisjes en vooral héél véél pompoenen. Na het viaduct over de A58 gaan we naar de toch wel bijzondere plek waar de kapel van OL Vrouw van de Heilige Eik staat. Middenin het bos staat de kapel wit en mooi te wezen. Echt een plaats waar het Pelgrimspad langs hoort te komen. We waren hier al vaker maar nog nooit waren we er helemaal alleen. Binnen branden misschien wel honderd noveenkaarsen, nalatenschap van een flinke bezoekersstroom. Wat een rustgevende plek.
Als het tweede obstakel (het Wilhelminakanaal) is genomen zijn we bij landgoed De Baest, waar we helaas voornamelijk langs lopen. Het is dan ook wel mooi hoor, maar we weten uit ervaring hoeveel mooier het kan zijn. Nu gaan we pas ver zuidelijk nog enkele lanen van het landgoed op. Met - en die lijkt redelijk nieuw - alweer een kapel.
kapel bij De Baest, rodekoolzwammen
Het is bijna herfst en dat is te merken. Na de natte augustusmaand stikt het van de paddenstoelen.
Amanieten, boleten, zwavelkopjes zijn er te kust en te keur. Ook allerlei houtzwammen doen hun best.
Inmiddels zijn we aardig in de buurt van Middelbeers gekomen, het punt waar we vandaag van
het pad afslaan. Hier zien we voor het eerst een speciale Pelgrimswegwijzer, bij iemand in de tuin.
Nog maar 224 km naar Visé, we schieten al op!
Het plein van Middelbeers lijkt gemaakt voor een pauze. Volop keus in bankjes, heerlijk in de zon.
Na bijna twee uur lopen gaat thee met koek er wel in. Vervolgens zien we bijna de hele bebouwde
kom van het dorp. Het is hier nog echt landelijk, er lopen zelfs schapen rond. Loslopend nog wel,
ze zullen ontsnapt en verdwaald zijn.
Zoals wel vaker is het een beetje schipperen geweest bij het uitzetten van het totale rondje.
We starten in ieder geval goed, het eerste stuk van onze ‘eigen’ route gaat langs de Kleine Beerze.
Een leuk smal paadje pal langs het water. Op een mooi uitzichtspunt heeft iemand een afgedankte
rieten stoel neergezet, wat een goed initiatief.
Daarna nog een stukje bos, en dan - het kon niet anders ingepland worden - meer dan 2.5 km kaarsrechte
boerenweg. Tja. Gelukkig is het niet extreem druk met autoverkeer. Toch zijn we blij als we opnieuw
het bos in kunnen duiken.
nog een klein stukje naar Visé, verdwaalde schapen, rust aan de Kleine Beerze
Het valt ons op dat in dit deel van Brabant niet veel te doen is in de bossen. Zijn we vandaag
eigenlijk al andere wandelaars tegengekomen? Nee, eigenlijk niet ... en nu we er over nadenken,
bankjes zijn er (dus) ook niet.
We eten daarom ons eerste broodje tijdens het wandelen op want de maag begint te knorren.
Dan zien we toch een bankje! Eerlijk is eerlijk, ook daarna duurt het lang voor we er weer
eentje tegenkomen. Maar we profiteren er wel van: ook al is het broodje op, we lusten nog best een kop thee.
stilte in het bos, Straatsche heide
Even een provinciale weg over, en we zijn alweer op het militair oefenterrein. De Straatsche Heide
is niet zo erg als de Oirschotse Heide. Niet alle paden zijn meters brede tankbanen, met een beetje
uitkienen lukt het best om het grootste deel van de route over graspaden te lopen. De heide is prachtig
in bloei.
Ook op zaterdag wordt er geoefend. Ergens tussen de bomen zien we wat geschminkte militairen
maar gelukkig richten ze geen geweer op ons!
poort midden in het bos!, Schietberg
Bijna naadloos gaat het oefenterrein over in landgoed ’s Heerenvijvers. Alleen een oude, vervallen poort markeert de scheiding. Allengs worden de paden vriendelijker (als dat het goede woord is) en de omgeving interessanter. Een heuvel met bovenop oude beuken en een paar bankjes, vast een reliek uit de goede oude tijd. Een klein heideveldje waar een beerrups op z’n gemakje oversteekt. De kapel van het landgoed, op een stil plekje. En talloze eiken- en beukenlanen met statige oude bomen. Eén eik heeft enkele enorme zwavelzwammen op de stam!
zwavelzwammen, sfeer van vroeger
Het mooiste is nu wel voorbij. Hemelsbreed nog zo’n 4 km naar de auto, met op de route een fietspad over het industrieterrein, het kanaal, de snelweg, en verder boerenweggetjes waar het op zaterdagmiddag drukker is dan je zou willen. Geen bankjes, dus we lopen in één keer door naar de auto. Je kunt niet altijd geluk hebben en er zaten vandaag ook heel mooie paden tussen.