Dag 13: Tungelroy - Hunsel
kleine weitjes hier
Zo mooi als het voorjaar was, zo regenachtig is de zomer geweest. Sowieso waren we een aantal weken daarvan in Zwitserland maar ook daarbuiten trok het ons niet echt aan om uitgebreid op pad te gaan. Tot vandaag!
Een mooi weekend voor de boeg, zonder de hoogzomerse temperaturen waarbij wandelen eigenlijk weer te vermoeiend is. (Hoezo niet snel tevreden?) Het volgende uitgestippelde rondje komt eindelijk van pas. In alle vroegte rijden we - in alle stilte - naar Tungelroy. Hier is bij de kerk een grote parkeerplaats en het Pelgrimspad komt er nog langs ook.
kleinschalig landschap, wilde peen, de Krang, Heijkersbroek
Om kwart over 8 laten we de auto achter. Eerst een stukje dorp, en dan richting Swartbroek. De naam zegt het al, in deze contreien is het vochtig, zeker na de flinke regenbuien van afgelopen week. Toch valt het mee met aanvallen van steekmuggen, al smeren we ons uit voorzorg wel in.
Natuurgebied De Krang kennen we al van eerdere wandelingen. In de bermen staat opvallend vaak wilde peen. Zou deze hier ingezaaid zijn, met het oog op de koninginnenpage? Af en toe zijn er doorkijkjes naar kleine perceeltjes weiland. Alsof je terug in de tijd bent gestapt.
Via de visvijver van Heijkersbroek (alweer een ‘broek’ dus nog meer nattigheid) komen we in de buurt van Ell. Daar staat een bankje op ons te wachten in de zon, prima voor de eerste kop thee. De schoenen kunnen meteen mooi drogen (al is het vocht gelukkig nog niet tot onze sokken doorgedrongen).
de peren zijn bijna rijp, monument voor WOII
Na het dorp komt het boerenland. Peren, appels, en af en toe zelfs iets buitennissigs als courgettes van de volle grond. Het loopt wel lekker door, binnen de kortste keren zijn we bij Hunsel. Net buiten het dorp is een grote siervijver aangelegd die als achtergrond dient voor een monument dat de Tweede Wereldoorlog herdenkt. In 1944 is hier een Britse bommenwerper neergeschoten waarbij de gehele bemanning om het leven is gekomen.
Een mooie rustige plek voor een pauze, totdat de stilte wreed verstoord wordt. Krrroooak!! Een enorme kikker zit aan de rand van de vijver. Het lijkt wel een brulkikker. Dat is het sein om op te breken en via onze eigen route de terugweg te aanvaarden.
beek of sloot?, vee langs de route, alle oren zijn gericht op ..., voormalige gladiolenkweek
We volgen ongeveer de loop van de beek (sloot lijkt hier een betere benaming) en komen voor het eerst tijdens het lopen van dit pad in België uit. Dat zal nog wel vaker gebeuren als we zuidelijker raken. De huizen in Grootbeersel worden fanatiek bewaakt. Zonder uitzondering zit er een bordje ‘Waakhond’ bij de tuinpoort en de dieren doen hun naam eer aan, ze blaffen dat het een lieve lust is.
tropische verrassing, reclame voor antiekzaak!
Weer terug in Nederland moeten we een tijdje doorbijten. Saaie wegen, drukke wegen soms ook (maar wel veilig voor wandelaars vanwege het vrijliggende fietspad). Het enige opmerkelijke tot aan Stramproy is de tuin waarin een reusachtige volière staat, vol met flamingo’s en andere exotische vogels.
Saaie wegen, daarom begrijpelijkerwijs geen picknickbanken. We rammelen dus nemen een boterham uit het vuistje. En nog een, en dan komen we eindelijk op een leuk weggetje uit: ziedaar, een bank! De laatste thee gaat naar binnen en we hebben ook nog aardbeien. Zo lijkt het meteen vakantie ...
bloeiende heide, Tungeler Wal, Mariakapel in Tungelroy
De laatste loodjes alweer. Als we eenmaal de provinciale weg overgestoken zijn wacht ons een extra rondje Tungeler Wallen, overgebleven van onze vorige tocht. De heide bloeit nu, maar de veldkrekels zijn niet te horen. Overigens weten we nu wel welk vreemd gewas we de vorige keer op de velden hebben zien staan: in deze streek worden bloemen als lelies en gladiolen geteeld.
Na vijfenhalf uur is de toren van Tungelroy weer in zicht. In de auto is het niet eens zo warm. Volgende keer komen de Maas en Maasplassen aan de beurt.