Dag 22: Savelsbos - Visé
de Maas bij het station van Visé
Het weekendweer krijgt een 8 op internet. Dan zal de laatste Pelgrimspadronde van de plank moeten. Zoals gebruikelijk ’s morgens in het donker thuis van start. Het weer krijgt nog geen 8 van ons, het regent namelijk zachtjes! Maar eenmaal op de snelweg klaart het op. De zon komt op en laat wat wolkenflarden zien met genoeg heldere lucht ertussen. Dus het zal allemaal best lukken.
nog 10? km naar Visé ..., kerk van Mesch
We starten opnieuw aan de rand van het Savelsbos. Een klein stuk de helling op en af, en dan kunnen we bij café De Bosrand het stukje Pelgrimspad voor vandaag oppikken. De paden zijn grotendeels bekend want hier loopt ook het Krijtlandpad, al liepen we dat destijds in de andere richting.
Mesch komt in zicht, en kort daarop zien we in de verte elektriciteitspalen. Bovengrondse leidingen - België is nabij. Het dorp Moelingen stelt niet veel voor en na de Orsmolen komt een bijzonder saai stuk naar Berneau. Eerst een recht, ellenlang boerenpad met uitzicht op de mergelgroeves aan de overkant van de Maas, en daarna een pad over het talud van de spoorlijn. Maar: misschien juist daardoor is het enorm rustig. We zien geen kip en van gemotoriseerd verkeer is al helemaal geen sprake.
viaduct van Berneau, dal van de Berwine, nabij Dalhem
Aan de rand van Berneau gaan we onder het enorme treinviaduct door, en komen dan in een omgeving die een stuk leuker is. Paadjes (meer sporen) dwars door de weilanden, met overstapjes die alleen voor magere wandelaars met kleine rugzakken te nemen zijn - we passen nét! In bijna iedere populier hangt maretak. En hoewel het pad hier en daar behoorlijk modderig is, kunnen we toch volop genieten van het dal van de Berwine.
In de buurt van Dalhem kruisen we het riviertje. Visé ligt al te lonken. We moeten alleen nog de helling op (denken we). Alles bij elkaar duurt het toch langer dan verwacht. De picknickplek die we tegenkomen gebruiken we dus voor een pauze. Dan blijkt dat we er al meer dan 13 km op hebben zitten, en bovendien is het al bijna 12 uur. De broodjes gezond gaan erin als koek.
bekend in Visé, gemeentehuis, (eind)station, langs de Maas
Visé is zo’n typisch Waals stadje. Een beetje morsig, met reclameborden die er al tientallen jaren lijken te hangen. Spoor en snelweg pal langs de bebouwde kom. Het gemeentehuis heeft een buitenproportioneel torentje. En dan ... zijn we bij het station van Visé, het eindpunt van het Pelgrimspad. Fanfares hadden we niet verwacht maar hier is zelfs geen wegwijzer te bekennen om bij op de foto te gaan. En het station zelf is ook nauwelijks fotogeniek te noemen. Tja.
Dus snel verder, langs de oostoever van de Maas. Tot nu toe hebben we niet om hoeven lopen maar hier, met overal snelweg en spoor, zit de kans er dik in. Toch gaat het goed. Een splinternieuw fietspad lijkt rechtstreeks naar Nederland te voeren, en na een rotonde waarop we zonder moeilijkheden aan de westkant van de oprit naar de snelweg kunnen komen, slaat er keurig een weggetje af naar het noorden. Nederland, here we come.
toegang tot kasteel Eijsden, bewerkelijke heg
Nog eens een lange rechte weg maar toch net iets minder saai. De koeien staan hier nog in de wei, wel ongebruikelijk voor januari. De kilometers beginnen aan te tikken maar een bank komt niet in zicht. Zelfs niet in het voor bezoekers toegankelijke park rond kasteel Eijsden. Ze kunnen er trouwens wel keurig heggen knippen ...
In Eijsden zelf lijkt het dezelfde kant op te gaan. Op punten waar je een rustplek zou verwachten, staat geen bank (maar vaak wel een prullenbak!). Dan, éindelijk zien we een eenzame bank op een verhoging in de beemden. Die is voor ons! Ideaal voor het laatste brood.
de Eijsder Beemden, konik met klitten
We zitten dan weer op de route van het Krijtlandpad. Toen genoten we van de Eijsder Beemden in noord-zuid richting, nu gaan we de andere kant op. Een heerlijk gebied om in uit te waaien. Volop uitzicht op de Maas, en aan onze eigen kant is ook genoeg te zien zoals een groep Konik-paarden. Ze zijn het levend bewijs van de schoolboekjeskennis dat sommige plantenzaden door dieren worden verspreid. Manen en staart zitten vol met de vruchten van de klit.
Na Oost-Maarland zien we de helling van het Savelsbos alweer in de verte liggen. Een laatste pauze, bij een laatste kapel. Onder de snelweg door, en langs de rand van Rijckholt naar het bos. Hier maken we het onszelf makkelijk. Geen helling meer op, we blijven aan de onderrand van het bos. En bij café De Bosrand lopen we over de weg naar de parkeerplaats. Bijna 30 km zitten erop als we de auto weer zien. Jammer, alweer een pad ten einde. Maar we hebben het boekje van het Hertogenpad (Breda - ’s-Hertogenbosch - Roermond) al in huis ...