Dag 1: ‘s-Hertogenbosch - Esch
de skyline van Den Bosch
Vrijdag 18 juni, om onze zoveelste trouwdag te vieren trakteren we onszelf op een dagje wandelen. De start is in Esch en vandaar zullen we naar Den Bosch lopen om aan het Pelgrimspad te beginnen.
's morgens in de vroegte ..., landelijk plaatje, de eerste Maria van de dag, ingang van landgoed Sparrenrijk
Het is bewolkt, de temperatuur is echter prima. Zo dichtbij huis kunnen we vroeg van start: kwart over 7 hijsen we de rugzakken op onze schouders. Eerst een klein stukje door de bebouwde kom en dan kunnen we de eerste boerenpaden nemen. Koeien staren ons loom aan, knotwilgen zijn hier populair.
In deze regio lijken maar twee dingen te zijn die het de wandelaar lastig kunnen
maken: de snelweg en het spoor. Vlak na een schattig Mariakapelletje (en we zijn
nog niet eens op de Pelgrimsroute!) tackelen we het spoor zonder problemen.
Natuurgebied Sparrenrijk begint kort daarna. Een prachtig gebied met heel veel
beukenlanen. Dit is vroeger overduidelijk een landgoed geweest! Na alweer een kapel
volgt de snelweg, ook een eitje.
Nieuw-Herlaer aan de Dommel, bijzondere platanenlaan
Maar dan ... het bosgebied aan de noordkant van de weg Esch-St. Michielsgestel belooft vele leuke paadjes maar de digitale kaart kan helaas niet laten zien dat het om privégrond gaat. Dat betekent dus omlopen langs de weg, totdat we vlak voor de bebouwde kom eindelijk de natuur in kunnen duiken. Het bos en boerenland dat we dan tegenkomen is weer heerlijk rustgevend.
We koersen op Halder aan, met de landgoederen Nieuw-Herlaer en Haanwijk. Het slotje Nieuw-Herlaer ligt prachtig aan de Dommel. Via een bijzonder platanenlaantje volgt kort daarop Haanwijk. Tot voor enkele jaren stond hier - volgens een bordje met gedicht - ‘D’n Dikke’, de dikste populier van Brabant. Liefst 150 jaar oud en met een stamomvang van 7.50 meter! Dat is zeer respectabel voor een populier. Een geweldig stuk in de route. We kenden het al maar het blijft de moeite waard.
uitzicht op het Bossche Broek, laten we ook een kaarsje opsteken
De skyline van Den Bosch komt eerder dan verwacht in beeld. Eerst nog Pettelaer, ook al zo’n voormalig landgoed waar de beukenlanen nog van overgebleven zijn. Vervolgens het Bossche Broek, het domein van joggers, skaters en hondenuitlaters. Daar mogen we van onszelf onze eerste kop thee. Het is heerlijk dat je vanuit dit natuurgeboed zó de binnenstad in kunt stappen. Binnen de kortste keren staan we naast de St. Jan.
Eigenlijk begint de Pelgrimsroute op het station. Dat is wel makkelijk voor de reiziger maar niet echt in de stijl van het pad. Een heuse pelgrim begint zijn/haar tocht immers bij een kerk of kapel? Dus laten we het stuk tussen kerk en station voor wat het is en starten de route zoals men dat al eeuwen doet: met het opsteken van een kaarsje bij de Zoete Lieve Moeder. (Je kunt wel merken dat het hier niet zomaar een ‘kapel’ is, een kaarsje kost hier 1 euro en daarvoor krijg je er elders minstens twee!)
omlopen voor de weichselboom, met de hand naar de overkant
Na een kort stukje stad lopen we naar het westen over de walmuur, die nog steeds - al zullen ze niet meer werken! - op gezette afstanden voorzien is van een kanon. Het uitzicht over het water en over het Bossche Broek is prachtig. Ook heel fraai is de oude weichselboom die we tegenkomen. Het wandelpad maakt hier plaats voor de boom!
Na een eerste broodje op de walmuur maken we een kort uitstapje naar de Moerasdraak. Je ziet ze steeds vaker, de kleine handbediende voetveren waar de moderne mens zich ouderwets kan uitleven. Wat is er nou leuker dan op eigen kracht naar de overkant varen? Zelfs als je niet eens naar de overkant hoeft ...
rust aan het kanaal, veel water - weinig heide
Opnieuw de weg en het spoor over, en fort Isabella wacht op ons. Een klein maar mooi natuurgebied dat overgaat in de oever van het Drongelens kanaal. Hier kunnen we lekker doorstappen. Dit moet ideaal viswater zijn. Er zitten heel wat hengelaars en daarnaast zijn er allerlei kale plekken aan de oever die waarschijnlijk in het weekend ook nog bezet zijn. Al moet gezegd worden, je ziet iedereen naar de dobber staren maar je maakt nooit mee dat er iemand iets ophaalt. Kennelijk is het doel van vissen niet het vangen van vis.
Bij de Vughtse Heide laten we het kanaal achter ons. Heide is er niet te zien, veel water wel. Dat
zullen de restanten van de grachten om de lunetten (voormalige verdedigingswerken voor de stad Den Bosch)
zijn. Pas hier komen we regelmatig andere wandelaars tegen. De hond moet toch (rond lunchtijd) uitgelaten worden.
Op korte afstand van de route ligt uit WOII de fusilladeplaats van Kamp Vught. Die hebben we al eens eerder
bezocht dus dat doen we nu niet meer.
de IJzeren Man, bijna terug bij de auto
Bij de IJzeren Man staan we in dubio: moeten we hier omheen? Dat gaat enorm uit koers. Tijdens de lunch wordt
het routeboekje geraadpleegd en blijkt dat op dit punt de aansluiting met het eerste deel van het Pelgrimspad
(Amsterdam - Den Bosch) is. Verwarrend hoor. Wij moeten het spoor nog eens over en kunnen dan onze tanden gaan
stukbijten op de laatste kilometers richting Esch.
De fut is er echt nog niet uit, toch maakt dit gedeelte weinig indruk. Eén lange, rechte zandweg die weliswaar
door het bos loopt maar waar verder niet veel te beleven is. Zelfs geen kapel te zien! Slechts hier en daar
een verdwaald golfballetje want vlak achter de bomen ligt een golfbaan. Tja, dat kennen we wel, op golfbanen
zijn die armoedzaaiers van wandelaars nu eenmaal niet welkom.
Als het dan ook nog zachtjes begint te druppen is dat een extra reden om flink door te lopen. Het brood is op, de thee is op, de auto roept. Na bijna 32 km zijn we iets na 2 uur weer op ons beginpunt. Een prima begin van wat verder hopelijk een mooi pad zal zijn.