Dag 2: Esch - Spoordonk
uitzicht over de Kampina
Zaterdag 14 augustus, een van de laatste dagen van de zomervakantie. Eerst zijn we twee weken
naar Zwitserland geweest om de wandelspieren te trainen, en terug in Nederland willen we
eigenlijk van de training profiteren om weer een stukje van het Pelgrimspad te lopen.
We komen telkens dichter bij huis, vandaag hoeven we slechts naar Spoordonk te rijden.
We gaan eerst via een eigen route naar Esch en willen van daar via de officiële Pelgrimsroute
teruglopen naar ons startpunt.
start in Spoordonk, de Logt in de mist
Er is ons een prachtige dag beloofd maar om kwart voor 8 is de start nogal mistig. We laten
de auto achter bij de Spoordonkse watermolen en nemen enkele rustige boerenweggetjes naar
het noorden. We passeren de Spoordonkse Boys (voetbal) én Spoordonkse Girls (korfbal);
een boerderijwinkel en zelfs een handel in antieke bouwmaterialen. De tuin is waarschijnlijk
meteen etalage, hij staat vol met stenen pilaren.
Dan kruisen we voor de eerste keer de teruggaande route, een pad langs het riviertje de Beerze.
We hebben geluk dat we dit graspad pas in de middag hoeven te nemen, nu zal het kleddernat zijn!
In de buurt van De Logt krijgen we helaas toch onze portie, het gaat nét goed. Onbegrijpelijk
hoe snel dauw door leren bergschoenen wordt opgeslorpt, terwijl je toch door een bergbeek kunt
klossen zonder natte voeten te krijgen.
spinnenweb, Van Tienhoven-keien, Kogelvangersven, kapel Luissel
Al vlot komen we (ook voor de eerste keer) in het mooiste natuurgebied van vandaag: de Kampina met de Oisterwijkse vennen. Iets na 9 uur in de ochtend is het er nog ongekend stil. Tussen de bomen en over de heide hangt het laatste waasje mist. De spinnen zijn goed op dreef geweest: hangmatjes, wielwebben en andere webvarianten zijn overal te zien en nú - terwijl ze bedauwd zijn - op hun mooist.
We kruisen de teruggaande route nog eens, en komen in de buurt van de vennen. Vlak bij de Van
Tienhoven-keien staat bij de Zandbergsvennen een prima picknickbank op ons te wachten.
Het is tijd voor de eerste pauze!
Wat een uitzicht heb je hier toch. De heide is al prachtig paars gekleurd, voornamelijk door
bloeiende struikheide. Op vochtiger plaatsen doet de dopheide ook nog mee. Als we een smal paadje
over de heide volgen krijgen broek en schoenen een tweede portie ochtenddauw voor de kiezen.
Ach, het is slechts water en de temperatuur is al zover opgelopen dat we weer snel opdrogen.
Ondanks al die nattigheid is het natuurgebied zelf eigenlijk erg droog. Dat is vooral te zien
aan de vennen. De Zandbergsvennen oogden al wat magertjes. Vooral bij het Kogelvangersven is
aan de pollen pijpenstrootje goed te zien hoe hoog het water normaal hoort te staan. Dat
scheelt toch zeker 20 cm.
Vanmiddag komen we hier nog terug, nu gaan we verder richting spoor. Na de overgang moeten we een klein stukje langs de grote weg lopen, tot bij het eerste kapelletje van de dag. De kapel van Luissel wordt nét tip-top in orde gemaakt wanneer we langskomen. Een nieuw bloemstuk aan de muur, de bezem over de vloer. Achter het fraaie smeedijzeren hek is te zien dat het om een kapel voor Willibrordus gaat, ‘bevrijder der boeren’ en ‘weldoener onzer kinderen’.
pauze aan de Essche Stroom, lekker grondelen
Tot aan Esch is het daarna even doorbijten, opnieuw boerenwegen. Gelukkig vinden we na de bebouwde kom van het dorp wel een heel mooi picknickplekje aan de Essche Stroom. Het lijkt erop dat het water niet meer bevaren wordt. Op veel plekken is het bijna overwoekerd door riet, pijlkruid en gele plomp. Eenden en meerkoeten voelen zich hier volkomen op hun gemak.
Maria met webcam, favoriet bij vlinders
We komen nu op de ‘echte’ route. Bijna meteen treffen we een minikapelletje aan bij de Jofrahoeve. Deze Maria heeft wat bijzonders in huis: binnen kun je geen kaarsjes opsteken, wèl is er een beeldscherm waarop webcam-beelden van de Jofra-varkensstallen te zien zijn.
Daarna een lang, lang en saai pad. Pelgrimeren is natuurlijk een beetje afzien ... De Essche Stroom is niet ver weg maar op het pad zie je er niets van. Enige afleiding is de slootkant, uitgevoerd in geel (bezemkruiskruid) en paars (kattenstaart) waardoor talloze witjes en zandoogjes worden aangelokt.
Neme(r)laer: oprijlaan, kasteel, pauze, stroom
Gelukkig krijgen we Neme(r)laer nog, ofwel Kasteel Nemerlaer op Landgoed Nemelaer - spelling volgens de officiële bordjes. In zo’n omgeving moet je snel zijn om een picknickbank te bemachtigen. We treffen een onbezette bank precies buiten de kasteelpoort. Het laatste brood, de laatste thee. We zijn ook al ongeveer 25 km onderweg.
de boleten zijn al fors gegroeid, Belversven, de Kampina is een plaatje waard, Kampina in de middagzon
Onze tweede portie Kampina is weer de moeite waard. Eerst de Rosep over, dan een heel stuk
langs de oever van het enorme Belversven. Hier groeit volop gagel, wat ruikt dat toch lekker.
Op vochtige plaatsen groeien ook al heel wat paddenstoelen.
De kilometers beginnen aan te tikken. Rulle zandpaden, de zon op het hoofd, de wilskracht wordt
nu ingezet.
schaduw bij de Beerze, hulpje voor vissen
Het is goed om uiteindelijk weer in wat boomrijker gebied terecht te komen, en tot
slot in het dal van de Beerze.
Hier treffen we - na een wat openliggender stuk - paden aan die bijna langs de beek lopen,
en grotendeels in de schaduw. Dat is toch wel lekker, zo aan het einde van een wandeldag.
Grote libellen kruisen keer op keer ons pad, en vlakbij Spoordonk blijkt dat een vistrap
is aangelegd in de Beerze. Zo is er onderweg altijd wel iets interessants te zien.
Terug bij de watermolen staat er ruim 34 km op de teller. Een mooie wandeldag met enkele fijne wandelpaden, het smaakt weer naar meer.