Dag 12: Weert - Tungelroy
wauw, een hert!
Het Pinksterweekend brengt ons mooi wandelweer, we kunnen het niet laten om snel een volgende etappe te doen. De start is makkelijk, we starten opnieuw vanaf het parkeerterrein bij de IJzeren Man in Weert.
bij de IJzeren Man, open plek in de Tungelerwallen
Ook deze keer is het nog uitgestorven wanneer we op pad gaan. We zitten meteen op de route. Lekker stappen door het gebied achter zwembad en speeltuin, met z’n opvallende rode bruggetjes. Na de zandwinning krijgen we een boerenweggetje, en nóg een, en nóg een ... Op zich loopt het wel lekker hoor, er is nauwelijks verkeer op de weg en de begaanbaarheid is stukken beter dan vorige keer, toen we eindeloos over het militair oefenterrein ploegden.
En dan is er eindelijk weer bos: de Tungelerwallen. In de buurt zijn de akkers hier en daar
ingezaaid met een wel erg onbekend gewas. Wat kan dit toch zijn (en nee, het is géén wiet!).
Aan de rand van een open plek in het bos staat een heerlijke picknickbank, uitermate geschikt
voor onze eerste pauze. Op het infobord meldt Natuurmonumenten dat de open plek gemaakt is
voor de veldkrekel. Huh, nooit geweten dat deze ook al beschermd moest worden? Terwijl we
genieten van thee met koek leggen we ons oor te luisteren. Dat ‘prrri’, zou
’m dat zijn? Als het zo is, kan dat kleine beestje flink herrie maken!
nog onbewoonde kapel, kunstwerk van prikkeldraad, witje op valeriaan, Wijffelterbroek
We hebben het idee dat we nauwelijks begonnen zijn, en dan zit de ‘officiële’
route er al weer op voor vandaag. De rest van de 25 kilometers zijn bedoeld om op een leuke
manier bij de auto terug te komen. Eerst een retourtje Tungelerwallen, er zijn meer open
plekken voor de veldkrekel gemaakt waardoor dit gebied een heel afwisselend karakter heeft
gekregen.
Dan een klein stukje drukke weg, en we slaan af naar de Stramprooise Heide. ’t
Kapelleke zit in de lift! Het is ons al vaker opgevallen dat er tegenwoordig veel redelijk
nieuwe kapelletjes zijn maar nieuwer dan dit kan toch niet: een wegkapel met nis, het jaar
2011 in top - alleen het Mariabeeld moet nog geplaatst worden.
Op de digitale kaart is altijd te zien of een pad door het bos loopt of niet, maar wèlk bos, dat is lastig te zeggen. Zo worden we vandaag verrast door het Wijffelterbroek. Eerst is er aan de rand van het begrazingsgebied een prachtig gelegen picknickbank! Na onze welverdiende pauze gaan we over een smal paadje door een fraai wild en nat gebied. Alsof je ontdekkingsreiziger bent ... Langs de watertjes groeit volop valeriaan. In de verte roept de koekoek. Wat een leven.
processierupsen!, phegeavlinder
Dan komt de Kettingdijk. Tja, natuur kan niet altijd leuk zijn. Deze lange boerenweg is bijna
een eikenlaantje, dat helaas in dit jaargetijde verschikkelijk veel last heeft van processierupsen.
Dikke plakkaten en nesten op werkelijk iedere boom. Alleen al van het zien krijgen we de kriebels.
Ook verderop, in de Laurabossen, zien we volop processierupsen. Gelukkig is dit nog grotendeels
naaldbos. Normaal gesproken niet ons favoriete bostype maar nu vinden we het prima. Geen mens te
bekennen, wel zien we een ree! Dat is lang geleden.
Eigenlijk gek dat hier zo weinig andere wandelaars zijn, het gebied is werkelijk vergeven van
bankjes en meestal betekent dat dat het een populair wandelgebied is. Zouden de lokale bewoners
al lang weten wat wij nu pas ontdekken? Als we op een bankje onze laatste boterhammetjes eten
zien we namelijk iets verdachts over een broekspijp kruipen. Iiiiek, een teek! Bij nadere inspectie
zien we niet één, maar tientallen teken. Subiet kriebelt het overal. Gauw eten, gauw theedrinken,
nog eens teken vangen en wegwezen! Wanneer we na een kwartiertje het bos achter ons kunnen laten
en op de kanaaldijk verder kunnen lopen, houden we een laatste inspectie. Alweer zo’n 10 teken,
waarvan eentje zich zelfs al in de knieholte vastgebeten heeft. Getver.
Mike the Bike bambirit, mediterranée - zo blauw!
Als we willen, kunnen we over de kanaaldijk tot bijna bij het startpunt lopen. Dat lijkt ons,
het tekenavontuur vers in het geheugen, helemaal geen slecht idee. Na een kilometertje zijn
we slechts een paar fietsers tegengekomen, het moet hier dus heerlijk rustig zijn.
Dan zien we een sliert geparkeerde auto’s en een eindje verder een kluit mensen.
Wat is hier aan de hand? Het is Pinksteren, blijkbaar een uitgelezen dag voor bijzondere
activiteiten. De ‘Mike the Bike bambirit’ komt neer op een enorme stoet motoren
mèt en zonder zijspan, aangevuld met trikes. Allemaal weldoeners vandaag, want zo te zien
zijn geestelijk gehandicapten te gast in de zijspannen en op de duozadels. Stralende gezichten
alom maar o wat een herrie.
Dan lopen we het laatste stuk toch maar liever zoals oorspronkelijk gepland, dus weer langs de mediterranée-blauwe zandwinning, en via een alternatieve route terug naar de IJzeren Man. 25 km, en gelukkig een leuke tocht gehad! (Wel thuis een teken-nacontrole, meteen onder de douche en de kleren in de was.)