Dag 7: Rheeze - Lemele

Archemerberg

Het is al meer dan een half jaar geleden sinds we het Pieterpad bewandelden. In de wintertijd zijn de dagen eigenlijk te kort om bij daglicht het aantal kilometers te halen dat we graag lopen, en in april zijn er gewoon geen weekenden geweest met een goede weersvoorspelling voor drie dagen aan een stuk.
Eindelijk, begin mei lijkt het de goede kant op te gaan. Net na Hemelvaart staat er een lange periode met mooi weer op de rol, de vrijdag is een beetje twijfelachtig maar we wagen het erop. Vanwege de meivakantie moeten er heel wat telefoontjes gepleegd worden voordat we twee overnachtingsadressen hebben. Als we twee eenpersoonsbedden hadden willen boeken was het niet gelukt! Dan kan toch de route in de GPS-ontvanger en de Duitse aardappelsalade in de koelkastdoos. Yeah!

Klokslag 5 uur rijden we richting Vorden. De ticketautomaat van de NS spuugt tegen betaling twee kaartjes naar Mariënberg. Voor € 13.60 per persoon zullen we maximaal profiteren van het spoorwegennet. Liefst drie keer overstappen en bijna twee uur treinen staan ons te wachten!
In Mariënberg gaan we in de ochtendkilte op pad. Eerst keren we drie kwartier lang terug op onze schreden. De Galloways zijn er nog, en ook het bankje waar we in oktober 2007 uitgeput een broodje kaas verorberden. Dan treffen we de bekende rood-witte merktekens weer. Ommen, here we come ...

een mooie boerderij in Overijssel, zo komen de vissen stroomopwaarts, bij Junne, pauze in het bos

Nauwelijks op het goede pad kunen we alweer afzwaaien richting eerste geocache. Vechtdal 6 ligt maar een paar honderd meter van de route. ‘Een groene koker’ ... dat blijkt een buis van klein raketformaat te zijn. Snel loggen, want de muggen zijn hier nogal actief.
Dwars door de boswachterij Ommen lopen we naar Junne. Op de topografische kaart ziet het gedeelte rond dit gehucht er niet zo interessant uit maar schijn bedriegt. Het is prachtig! Kleine weilanden met paarden, koeien en schapen - allemaal met jong grut. Het loopt en graast op een tapijt van bloeiende paardenbloemen. Hier en daar wat water, in de bermen het hoogopschietende fluitenkruid en kieviten die buitelen boven de weiden: dit is Nederland op z’n landelijkst.

Tegen lunchtijd komt Ommen in zicht. Min of meer bekend gebied, ongeveer 15 jaar geleden zaten we hier een week in een vakantiehuisje. Hier maakten de kinderen kennis met het fascinerende fenomeen ‘vistrap’. Onderweg komen we er verschillende tegen, al zien we ook nu weer geen vissen die er gebruik van maken.
De boterhammetjes werken we net na Ommen weg. Zoals wel vaker op de route zorgt de lokale bevolking goed voor de Pieterpadders. Een zelfgemaakte tafel met krukjes: “Het zijn de kleine dingen die het doen,” en zo is het precies. Met gezellig uitzicht (een schapenweide met talloze bewoonde nestkastjes) is het goed pauzeren.

een plantaardig paard, de kerk van Ommen, pas op voor scharrelkippen, veel jeneverbessen

Het wordt wat heuvelachtiger, maar voordat we de Archemerberg bereiken staan er eerst nog twee uitstapjes op het programma: caches in de buurt van de Regge. Hoe Eerde(r) hoe beter laat ons een prachtig stukje langs de rivier lopen. Af en toe schuift een flinke wolk voor de zon maar het blijft droog. De cache is simpel te vinden: de cachers voor ons hebben de doos nauwelijks kunnen verstoppen voordat wij ter plekke zijn.
Vanaf deze plaats is het maar een klein stukje naar Op bezoek bij de freule. Helaas, de Regge ligt in de weg. Hetzelfde pad terug lopen is echter beslist geen straf. De freule is een beetje lastig te bezoeken, het valt niet mee om het juiste pad te vinden. Als we in het bos opnieuw medecachers tegenkomen is duidelijk dat we op de goede weg zijn. Kort na een gezellig praatje kunnen we loggen.

De Archemerberg, het (letterlijk) hoogtepunt van vandaag, komt in zicht. Al onderaan de ‘berg’ stikt het van de jeneverbesstruiken. Het geeft de omgeving een on-Nederlandse aanblik. Hier is goed te merken dat het vakantie is want het is druk. Fietsers en wandelaars willen allemaal genieten van het uitzicht vanaf het hoogste punt van Overijssel. Terecht, dit punt is formidabel. Als extraatje graast er een flinke kudde schapen net onder de top van de berg, bijzonder fotogeniek.

naar de top van de Archemerberg, een goed fruitjaar op komst

De kilometers beginnen nu te tellen. Hoewel we de etappes niet zo lang gemaakt hebben als in oktober, naderen we weer met rasse schreden de 30. Tja, die cache-uitstapjes vergen toch meer meters dan we gedacht hadden. Als we in Lemele bij ons gastadres op de stoep staan blijft de score steken op 32 km. Dat alles met slechts een spatje regen, heel anders dan aan het thuisfront waar een fikse hagelbui gevallen is!

Gelopen op 2 mei 2008