Dag 12: We kunnen het nog, naar Goppenstein
op de Lötschenpass
Vandaag staan we extra vroeg op om maximaal van een prachtige dag te profiteren: via de Lötschenpass naar Goppenstein en dan met de trein terug. We hebben erover gedacht om te beginnen met het treintraject en dan terug te lopen naar Kandersteg maar helaas, de eerste passagierstrein gaat pas rond 7 uur en dat is eigenlijk te laat.
in het ochtendlicht, op weg naar Selden
Kwart over 6 lopen we door een uitgestorven dorp naar Eggenschwand. Déjà vu, want gisteren hadden we dezelfde aanloop naar de Balmhornhütte. Het eerste stukje schiet goed op, en daarna komt het lange vlakke stuk richting Selden. Tja, dat hoort er zo bij! Na een stijginkje zien we de brug over de Kander liggen, met de afslag naar Gfelalp. Iets verder zien we de nieuwe hangbrug bij Selden. De oude, toch niet van papier, is een paar jaar geleden vernield bij hoog water. Het zou best leuk zijn om over de nieuwe brug te lopen maar het is om, en we hebben al zo’n lange dag voor de boeg! Dus moeten we het doen met een blik uit de verte.
waterval bij Gfelalp, zicht op het Kanderfirn
Het standaard pad naar Gfelalp is goed te belopen. Wat we missen is het reclamebordje
van het Berghaus, zo ongeveer halverwege. Och, uiteindelijk zien we het bankje waar
we vroeger wel eens onze eerste pauze hebben genomen. Dit is het sein dat we er al bijna
zijn!
We lopen door tot voorbij het Berghaus. Iets meer dan 3 uur onderweg, nu mag er toch
wel een mueslireep in? En thee natuurlijk. Terwijl we aan het opruimen zijn zien we de
grote groep scouts aankomen die in het Berghaus overnacht heeft. Sjips, zitten we daar
weer achter ... Dat duurt niet lang want al na korte tijd gaat de groep ergens zitten.
Daarna zijn we ze niet meer tegengekomen.
rond de gletsjer, bij de Lötschenpasshütte
Ook het steile stuk richting gletsjer schiet goed op. We zetten een zonnebril op, pakken
onze prikstokken en steken de sneeuwvlakte over. Dan is het hoog tijd voor een tweede pauze.
Nog ongeveer 250 hoogtemeters te gaan, dit gaat weer lukken.
Het laatste stuk komt niet aanwaaien bij Fanny (al waait het behoorlijk!). Na klim-
en klauterwerk plus de nodige sneeuwveldjes komt eindelijk het windmolentje van de
Lötschenpasshütte in zicht. Poehpoeh.
vogel op de pas, een echte steenman, hoe naar beneden?, het Lötschental
We genieten van het mooie uitzicht en van het idee dat we halverwege zijn. Maar ja, we moeten ook naar beneden. Het eerste gedeelte, tot Kummenalp, is behoorlijk steil. Zelfs schapen lijken er moeite mee te hebben.
Kummenalp, onderweg naar Faldumalp
Na Kummenalp komt het aan op doorzettingsvermogen, dat weten we onderhand wel. Een tegenstijging naar Restialp en een tegenstijging naar Faldumalp in de zon, dat kost moeite. We zijn blij dat we bij Restialp een waterbak aan de kant van de weg treffen. Even bijtanken!
Maria zum Schnee, van binnen
Na Maria zum Schnee, het schattige kapelletje bij Faldumalp, is het geteut voorbij. 800 meter steil omlaag naar het station van Goppenstein! Hans zet er de sokken in want het zou mooi zijn als we de trein van 5 uur kunnen halen. Anders dan de autotrein, gaat er slechts één passagierstrein per uur naar Kandersteg.
Goppenstein, bijna thuis
De afdaling gaat grotendeels door het bos, wat heel prettig is op zo’n mooie dag
als vandaag. En hoewel er anderhalf uur voor staat, lukt het ons om in iets meer dan
een uur beneden te zijn. We kunnen het nog wel! Eerst een kaartje trekken en dan lekker
onderuit zakken op een stationsbank. Tegen 5 uur loopt het perron vol. Veel meer mensen
hebben na een mooie wandeldag de trein naar het noorden nodig.
Rond kwart over 5 zijn we terug op honk. Niet helemaal soepel meer maar wel heel tevreden.