Dag 11: Vriendelijk welkom in de Balmhornhütte
op pad naar de Balmhornhütte
De wolken hangen niet zo laag in het dal als gisteren, maar zonnig is het allerminst. Dan is de keus makkelijk: we gaan niet naar de Jegertosse maar naar de Balmhornhütte. Voor ons doen laat, om half 9, gaan we van start.
pfff - pauze, steile stukjes, blik het dal in
Het is verder heerlijk wandelweer. Zonder al te veel zweet kwijt te raken lopen we naar
Waldhaus en van daar naar het begin van het huttenpad.
Dat zweet loopt wel, tijdens de eerste steile klim richting hut. Houten, stenen en metalen
traptreden wijzen de weg. In dit huttenpad zit een enorme hoeveelheid werk, en dan zal
er ieder jaar ook het nodige onderhoud moeten worden gepleegd!
De eerste pauze, op een bankje langs het pad, is meer dan verdiend. We zijn al een flink
eind opgeschoten, dadelijk komt het vlakkere gedeelte waar steenslag mogelijk is. Het
pad zit hier echt tegen de wand geplakt. Steile wand boven het hoofd, steile wand onder
de voeten. Van een afstandje is nauwelijks na te gaan waar het pad nou precies loopt!
richting Waldhaus, trappetjes, waterval, de hut komt in zicht
Nadat het steenslaggevaar geweken is, komen we in de buurt van de watervalletjes die dit gebied zijn charme geven. Het water heeft diepe geulen uitgesneden.
bergthee, goede plek voor pauze, rondom de hut, weer naar beneden
Nog een wat steiler stuk en daarna zien we in de verte het hutje al liggen. Het is bemand,
we besluiten er een kop thee te gaan drinken omdat hier vast geen tientallen bezoekers
per dag langskomen. Dat klopt vast wel, en daarom krijgen wij (iedereen?) een gratis
welkomstdrankje van de huttenbazin. Bergthee! Tja, daar moeten we dan maar (betaald)
iets bij bestellen want voor niets gaat de zon op. Luxe, met hausgemachte Apfelkuchen,
zitten we vóór de hut te genieten van het uitzicht. Wat is het hier mooi en afgelegen!
Huttenbaas spelen blijkt een karweitje voor vrijwilligers, die telkens voor één week
boven blijven. We kunnen ons zo voorstellen dat die 7 dagen zó voorbij zijn.
orchideeën, steenslaggevaar, het laatste steile stuk, waterval in het Gasterental
We gaan een eind naar beneden en houden dan een echte lunchpauze. Ons eigen brood met
hausgemachte tonijnsalade moet immers ook op. Zonder brokken, en met toch nog een paar
tegenliggers, komen we rond 1 uur in het Gasterental aan. Tweede lunchpauze, met een
heel tevreden gevoel.
Het wordt niet echt zonnig maar de temperatuur is aangenaam. Prima weertje om lekker op
ons terras na te genieten en de monstertocht naar Goppenstein voor te bereiden.