Dag 5: Genieten van het Gasterental
bij de Kander in het Gasterental
Vanaf donderdag ziet de weersvoorspelling er fantastisch uit, en ook vandaag wordt het
goed wandelweer. Maar ja, af en toe moeten er boodschappen gedaan worden. De koelkast
is bijna leeggegeten en daar zullen we iets aan moeten doen.
Dus niet te vroeg op, rustig ontbijten en dan met een lange lijst naar de Coop. Missie
is: inslaan tot en met zaterdag. Inmiddels beginnen we de weg in de winkel weer een
beetje te kennen. Vandaag ligt er ineens notenbrood in de schappen! Gauw! Het meeste
van de lijst is op voorraad. Alleen selderij en een tweepersoonsverpakking gehakt
leveren problemen.
Eerst alles maar eens thuis verstouwen en dan nogmaals naar het dorp. We moeten immers
ook nog een paar ouderwetse vakantiekaarten sturen naar enkele mensen zonder internet.
De kaarten vormen geen probleem maar de andere boodschappen zijn niet te vinden. Nou ja,
dan een familieverpakking gehakt en de helft in het vriesvak. Selderij kunnen we misschien
wel uit de moestuin van de familie Rechsteiner krijgen.
wilde Kander, pauze bij de Balmhorn, hier en daar een waterval
Tijd voor thee met Studentenschnitten - het is tenslotte vakantie! Om half 11 gaan we
met de rugzak op pad voor een rondje Gasterental. Energie sparen voor de mooie dagen die
komen!
In de buurt van het dalstation van de Sunnbüelbahn moet nog een cache liggen. De tussenpunten
hebben we een paar dagen geleden bezocht. Netjes laten we een grote groep scouts voorgaan.
Een Nederlandse groep, notabene uit Helmond! Een geocaching-kennis was daar toch vroeger
leiding? We maken een praatje en wat een toeval, diegene kent Vinnie. En zo staan we midden
in de Zwitserse bergen ineens naar digitale foto’s te kijken van de pasgeboren
baby van ‘papa’ Vinnie ...
De cache laat zich op een onverwachte plek vinden en dan kunnen we op ons gemak aan de wandel.
Lekker kuieren langs de Kander, genieten van de zon en het uitzicht op de Balmhorn.
In het stilstaande water langs het pad zwemmen kikkervisjes. Bloemen, vlinders en het
rustgevende geluid van de stromende rivier.
bijna halverwege, bij de brug
Een paar keer pauzeren we voor brood en thee. Tijd genoeg. Als we uiteindelijk weer bij
Eggenschwand zijn wordt het wat donkerder en begint het ineens te regenen. Een schuilplekje
onder een overhangend dak is gelukkig snel gevonden. Met de paraplu in de aanslag lopen we
langs de weg terug. Het blijft helaas niet helemaal droog maar als de plu echt opgestoken
moet worden hebben we nog zo’n 10 minuten te gaan. Dat valt dus enorm mee.
Ons overdekte terras bewijst weer eens zijn waarde, terwijl het onweert zitten wij droog
aan ons ijsje - en na een uurtje ook aan het diner. Helemaal gesterkt voor morgen, gaat
het ’t Hohtürli worden?