Dag 13: Het stille Turbachtal
Turbachtal
Alweer de laatste ‘echte’ wandeldag ... we hebben nog best puf voor een lange tocht. Dat wordt de route naar de Reulisenpass en door het stille Turbachtal. Veel kilometers, dus vroeg uit bed.
De ochtendroutine zit er helemaal ingesleten. Binnen drie kwartier bepakt en bezakt de deur uit. Het is lekker koel, prima om flink door te stappen. Op weg naar Schadauli zien we overal jongeren bij de bushaltes staan. De scholierenrun komt eraan. Nét voor Schadauli haalt de bus ons in.
Dürrewaldbach, bij Chatzestalden
De spieren zijn nu goed opgewarmd. We klimmen flink door tot aan Chatzestalden. Onze herinnering heeft ons niet bedrogen: hier staat een keurig pauzebankje met uitzicht op Hahnenmoos, Matten enzovoorts. Meteen goed insmeren want vanaf nu gaat de route grotendeels door de zon.
bijna bij de pas, Reulisenpass
Eigenlijk ben je er zó, op de Reulisenpass. Ook nu weer twijfel over het juiste pad. De richtingaanwijzer met Turbachtal moeten we NIET hebben. Dan ga je namelijk diep het dal in. We moeten net vóór de pas linksaf. Al bij de volgende boerderij geeft de wegwijzer Betelberg/Leiterli aan. Precies wat we hebben moeten.
Turbachtal, Tube
Het stijgen is nog niet voorbij. Voordat we op het hoogtepad door het Turbachtal kunnen invoegen, moet er even doorgeklommen worden. En dan ... eindeloos wandelen door een stil dal. Ongeveer halverwege is een klein schuilhutje, met een platte steen ernaast die als pauzebank kan dienen. Verder niets, tot bijna aan het Türli. Daar komen ineens wandelaars van alle kanten.
weer een murmeltier, en nog één
Slechts 20 minuten tot aan de Trütlisbergpass. Natuurlijk willen we daar weer pauzeren, benieuwd of er weer zoveel murmeltiere te zien zijn. Deze keer zijn het er ‘slechts’ vier. Het blijft leuk. En er schiet een hagedisje weg.
De route die we een paar dagen geleden naar boven volgden, nemen we nu naar beneden. Gestaag lopen de hoogtemeters terug.
‘party tree’, het laatste ijsje
Bij Wallegg blijkt dat het pad door de schlucht is afgesloten (schade door het zware onweer, begin deze week). Geen probleem, we wilden toch al het pad rechtstreeks naar Lenk nemen. Langs de ‘party tree’ (in de winter verlicht!) dalen we af naar ons huisje. Het laatste ijsje mag uit het vriesvak!
aan tafel!, krachtvoer
Nog één keer een enorm bord vol eten. De koelkast begint aardig leeg te raken. Nieuws kijken? Ach, we kunnen wel zonder en het weerbericht op lange termijn is niet meer zo interessant.
zonsondergang
Dus installeren we ons op het terras met een kop thee. Wie weet krijgen vandaag opnieuw een avondlichtshow? Net iets minder mooi dan op woensdag, genieten we toch weer van de ondergaande zon op de bergwanden. De lucht is vol met kraaien. Die slapen blijkbaar ergens gezamenlijk op een hoge, onbereikbare plek?