Dag 7: Dwalen bij Stoss
zó kun je ook naar boven ...
Er zou nogal wat regen kunnen vallen. Dat klopt als we wakker worden! Tijd om eens een beetje uit te slapen. Rond half 9 zitten we toch aan het ontbijt, voorzien van een bodempje koffie uit het Nespresso-apparaat. Nah, dat is geen groot succes. Voortaan liever een grote bak slappe oploscappuccino.
Nespresso-experiment, appartement Steinbock
De regen lijkt voorbij te zijn, alleen de bewolking hangt nog laag. Als we bij de bakker weer onze gebruikelijke twee notenbroden hebben afgehaald, willen we best een ommetje maken. We raadplegen liefst drie weersites. De details verschillen wat, maar tot ongeveer 3 uur zou het droog moeten blijven. Dan gauw van start!
’n Ommetje van ’n uur of vier: dat is bijvoorbeeld via de Wallbachschlucht naar Stoss. Een beetje down memorylane: we komen vlak langs appartement Steinbock waar we vroeger samen met de kinderen eens vakantie hebben gevierd. In de schlucht is het druk met (gezinnen met) kinderen. Op jacht naar het slangenmonster Wallbachine? We maken maar weer eens foto’s van hoe het water zich door de schlucht perst. Wonderbaarlijk natuurgeweld.
Wallbachschlucht
Na een kijkje bij de geitjes van de Walleggstube (zouden ze ooit van die glijbaan gaan?) en een lunchpauze bij de beek, gaan we verder omhoog naar Stoss. Grotendeels in de schaduw. Dat is wel lekker als je wat later vertrokken bent en in de warmte nog moet stijgen.
speelplek voor geitjes, eerste herfsttijloos
In het Murmeli-speeltuintje bij Stoss proberen we de rest van de tocht te plannen. Het leukst zou zijn, als we nu zonder veel extra hoogtemeters onder Leiterli langs naar huis zouden kunnen lopen. Dat lijkt niet zo eenvoudig. Op de (al oude) papieren kaart staan allerlei alpweggetjes die dood lijken te lopen. De meer recente kaart op de Garmin heeft als nadeel dat je maar een heel klein deel van de kaart goed kunt bekijken op het scherm. Maar ook daar ziet het er niet makkelijk uit. Met de regenvoorspelling in het achterhoofd wordt het dus eenvoudig: zelfde weg terug.
Een béétje anders is natuurlijk toch leuker. Dat kan ook, tot bijna bij Stoss loopt een bosonderhoudsweg. We volgen het karrenspoor vanaf Stoss, maar raken het spoor bijster! Toch nog niet de bosweg. Hans ontdekt wel een geitenpaadje dat ongeveer de goede kant op gaat. ’t Is best modderig, we moeten oppassen dat we niet onderuit gaan. Ons pad van de heenweg, én de bosweg, komen tegelijkertijd in zicht.
mooie wilgenroosjes, bij de Lenkbach
Nu wordt het ’n makkie, langzaam dalen over een breed grindpad. Heerlijk lopen zonder te hoeven opletten. Dit is ook wel eens luxe. Op het bankje van onze eerste lunchpauze maken we fruit en thee op. Nog een half uurtje verder afdalen en we zijn weer op honk.
Het is altijd verbazingwekkend hoe snel het weer in de bergen kan veranderen. Om 3 uur kwamen we in de zon thuis; om kwart voor 4 komt het er met bakken uit. Eigenlijk hebben we mazzel dat we op de kaart geen goed alternatief pad naar huis konden vinden. We waren beslist flink nat geworden!
Tussen de buien door kunnen we nog wel buiten eten. Surinaamse sardines, met een biertje. Voor morgen is heel mooi weer voorspeld. We hebben plannen voor het Tierbergsattel.