Dag 9: Murmeltiere!
bij de murmeltierenburcht
Aan het eind van de middag zou het kunnen gaan regenen. Met onweer, dus een goede reden om vanaf 4 uur thuis te willen zijn. Ons oorspronkelijke plan, de lange tocht door het Turbachtal, laten we varen. Er komt een kortere tocht voor in de plaats: via Wallegg naar de Trütlisbergpass en daarna langs Pöschenried naar huis.
ochtendlicht, Luchstrail
Aan het plan om zo vroeg mogelijk te vertrekken veranderen we niets. Sowieso zijn we altijd al op tijd wakker, en het is wel lekker om zoveel mogelijk ochtendkoelte mee te kunnen pikken. Dit is een route met veel zon!
Kwart voor 7, de wandeling begint. De alweer overbekende Wallbachschlucht – toch altijd mooi – en daarna een stukje Luchstrail. Na de eerste twee informatieborden over de lynx en andere wilde dieren, slaan we af. Geen idee of verderop de neppe, nageschilderde dieren nog steeds in de bosrand staan ... Het pad gaat nauwelijks omhoog, de kilometers tikken door. Pas als we het bos uit zijn, gaat het pad stijgen over de weiden.
Wallbach, uitzicht, Lochberg, poelgentiaan
Eigenlijk hebben we deze route nog niet vaak gelopen; zeker niet omhoog. Maar we hebben geluk dat het de afgelopen dagen niet veel geregend heeft. De keer dat we hier afdaalden en bij elk schuurtje door een modderpoel moesten, zit echt nog wel in het geheugen.
schapen drijven
Na de eerste pauze schiet het lekker op naar de pas. Na een bochtje staan we ineens oog in oog met een kudde schapen. De herdershond heeft ze keurig bij elkaar gedreven en stuurt ze nét achter ons omlaag, naar een schuurtje waar het hek van de kraal al open staat. Vandaag schapenscheerdersdag? Een mooi gezicht.
murmeltiere, murmeltiere!
Nog veel mooier wordt het wanneer we bijna bij de pas zijn. Hans ziet een murmeltier het pad oversteken en als hij kijkt waar het dier heengaat, blijkt dat een bewoonde burcht vlakbij het pad te zijn! We tellen liefst zeven murmeltiere buiten. Op de uitkijk, op zoek naar iets eetbaars of gewoon aan het lummelen(?). Wat geweldig! In de buurt zoeken we een plekje met uitzicht op de burcht, pakken er brood en thee bij en natuurlijk ons fototoestel. Behalve een geheim edelweissplekje hebben we nu in Lenk ook een geheim murmeltiereplekje!
Trütlisbergpass, op weg naar Leiterli
Na de Trütlisbergpass is het een makkie. Hoogtepad tot aan de Stüblenipass. Het is ineens wel een stuk drukker en niet voor niets.
Gryden, king of the mountain
We lopen door Gryden, een onaards aandoend kraterlandschap. Op allerlei plekken is het kalkgesteente hier weggespoeld en heeft dit bijzondere natuurfenomeen achtergelaten.
naar Stübleni, bij Färiche
Voor de weg terug heeft Hans een onbekend pad uitgezocht, de afdaling naar Färiche (Pöschenried). Ook nu weer treffen we het, dat er niet veel regen gevallen is. Het bovenste deel van het pad gaat door moerassig gebied. Halverwege wordt het een combinatie van MTB- en wandelpad. De MTB’ers hebben het pad blijkbaar niet echt ontdekt want we zien er maar één. Blijft over een prima begaanbaar pad waarop we zonder veel inspanning bij Pöschenried uitkomen.
Nu op de automatische piloot naar huis. Na 8 uur onderweg geweest te zijn, kunnen we op ons terras uitblazen. Nog geen buien op komst, lijkt het. Die komen pas ná het avondeten maar dan wel fortissimo. Het onweer is zó heftig dat zelfs de schotelantenne ervan uitvalt.