Dag 13: Hoog(s)tepunt Tierbergsattel
uitzicht op het Tierbergsattel
Een dag met stabiel weer. Hans heeft de tocht naar het Tierbergsattel nog op zijn verlanglijstje staan. Omdat de Äugigrat zo goed ging, durven we dit wel aan.
Heel vroeg opstaan hoeft niet. De bus naar Simmenfälle vertrekt pas net voor 8 uur. Er zijn al aardig wat gegadigden. (Sommigen daarvan zullen we gedurende de dag verschillende keren tegenkomen.)
Het ritje is maar kort. Terwijl de bus aanstalten maakt om de retourroute naar Lenk te gaan rijden, worden overal de rugzakken aangesjord. Het pad naar Sieben Brunnen is de gemene deler; daar gaan we dus.
onderweg naar de Fluhsee
Tot Sieben Brunnen is het een makkie. Verder omhoog naar de Fluhsee kost wat meer kruim. Hier en daar is nog goed te merken dat het een paar dagen regenachtig is geweest. Uitkijken dus! Maar verder is het een afwisselende route met bruggetjes, watervallen en kettingen. We lopen in de bergschaduw, dat scheelt de nodige zweetdruppels.
Fluhsee
Uiteindelijk gaan we de rand over van het kommetje waar de Fluhsee in ligt. Tijd voor een fotopauze met koek en thee! Toch netjes, al ongeveer 1000 meter gestegen en nu pas hebben we rust nodig.
Rezligletschersee, aan de ketting
Ongeveer tweederde van de hoogtemeters is achter de rug. Voor wat over is, moet gewerkt worden. Eerst verder omhoog naar het gebied rond de Rezligletschersee. De omgeving oogt rauw en zo loopt het ook. Zoeken naar de juiste weg, soms afzakken over gladde rotsen. Een ketting en twee bruggetjes later is het opnieuw tijd voor pauze.
koeienogen, gentianen
Bekende gezichten uit de bus wandelen voorbij terwijl we lekker genieten van brood met vissalade. Eindelijk zijn er gentianen te zien! Op de bloemen in dit gebied zitten opvallend vaak St. Jansvlinders.
watervalletje, de laatste klim, op het Tierbergsattel
De kilometers komen eraan. In de verte zien we al de pas, waar nog even flink geklommen moet worden. Dat gaat niet vanzelf! Het scheelt dat we dit pad al vaker gelopen hebben. Je weet dat het even lastig is, en ook dat het uiteindelijk gaat lukken.
Jawel, zonder sneeuw op het pad en in het zonnetje komen we aan op het hoogste punt! Wat een heerlijk gevoel. Het uitzicht is fantastisch, wat hoger ligt sneeuw op de bergflanken om het nog mooier te maken. Op de pas zit al een Duitser, die met Hans een gesprekje aanknoopt. Ook iemand die al als kind in het Berner Oberland op vakantie ging en het gebied kent als zijn broekzak.
Ondertussen genieten we van een tweede lunch. Dan wordt het tijd om naar beneden te gaan. De bus vanaf Iffigenalp vertrekt maar eens per uur. Als we die van 4 uur willen halen, moeten we opschieten.
Iffigenalp in zicht, water langs de rotswand, dit loopt makkelijk, op tijd voor de bus
Het eerste stukje tot aan de Rawilseeleni is steil en bedekt met dat vervelende fijne gruis. Daarna wordt het pad veel makkelijker. Het dalen gaat soepel en snel. Als we bij Stierenläger op de wegwijzer en op het horloge kijken, zien we dat het moet kunnen – die bus van 4 uur. Maar dan zit een pauze er niet meer in.
Nou, dat wordt dan een testje. Kijken hoe ver we komen zonder fruitpauze. Er fluiten murmeltieren; helaas, geen tijd om de koppies te zoeken. Fotograferen is ook zonde van de tijd. Thuis maar eens kijken of we van een vorige vakantie in Lenk iets hebben waar de waterval onderweg op staat.
Het lukt! Om kwart voor 4 staan we bij de bushalte. Er staan veel klanten. Goed dat er twee bussen rijden; die zitten allebei vol. In de bus blijkt ook de Duitser naar beneden te reizen. Bijna incognito, want hij heeft zijn bezwete t-shirt bij Iffigenalp ingeruild voor een schoon exemplaar. Zo neemt iedereen wel iets aparts mee in de rugzak.
nu de etensberg nog, zonsondergang als beloning
Thuis kunnen we op ons terras uitpuffen met een ijsje.
Ook de berg pasta met sardines gaat schoon op. En wat een heerlijk
biertje ...
’s Avonds is er als beloning zelfs nog een mooie
zonsondergang. Morgen ‘slechts’ een kleine wandeling. De vakantie is
voorbij gevlogen.