Dag 3: Murmeltiere en kraters
bijzonder landschap in de Gryden
De rolluiken in de slaapkamer hebben we een beetje opengezet. Het ochtendlicht piept naar binnen, nu zijn we keurig om half 7 uit de veren. Net als gisteren hangt de bewolking laag in het dal. Maar alle internet-weergoeroes zijn het erover eens dat het een mooie dag gaat worden.
Na een lekker ontbijt pakken we al het overgebleven brood in, samen met allerlei min of meer gezonde dingen. Vanmiddag na het wandelen kunnen we bij de bakker ons bestelde notenbrood ophalen – niet vergeten!
waterwerk, mensenwerk in de Wallbachschlucht
We lopen nog eens door de Wallbachschlucht. Dat is immers ook de mooiste route naar de Trütlisbergpass. Het stijgen gaat al een beetje beter. De klimspieren hebben de laatste tijd weinig training gehad in Nederland. Dat is helaas te merken.
Bij de Wallegg-stube gaan we verder omhoog. Al snel komen we uit op de Luchs-trail, een kinderroute naar Leiterli. Waar de lynx doorstijgt, krijgen wij een rustig stukje hoogtepad. We steken de Sitegrabe over. Niemand te zien; heerlijk zo.
Sitegrabe, wilde bieslook, kikkervisjes, wat een uitzicht
Via een smal paadje tussen de bloeiende alpenbloemen door, komen we steeds dichter bij de pas. De vlinders moeten nog wakker worden maar de hommels zijn en masse aan het werk. In een grote regenplas op het pad ontdekt Hans kikkervisjes! Als dat maar goed blijft gaan.
murmeltier!, nog een murmeltier!
Eigenlijk zijn we natuurlijk onderweg voor ander wild. In de buurt van de Trütlisbergpass hebben we in 2020 volop kunnen genieten van murmeltiere. Zou het weer? Hans ziet er zelfs al een voordat we bij ons favoriete picknickplekje zijn. En als we er op ons gemak voor gaan zitten met brood, tomaatjes en thee, komen er meer tevoorschijn. Wat een geluk dat het zo rustig is met wandelaars.
Gryden
Dat verandert in de Gryden. Niet zo gek want dit is echt een natuurfenomeen van topklasse: kalkgesteente waar grote kraters in geërodeerd zijn. Het doet buitenaards aan. Ook hier moeten murmeltiere zitten, want we horen het gefluit regelmatig. Maar zien doen we ze niet meer.
De terugweg hebben we via Leiterli gepland. Nu wordt het pas druk! Na het bergstation van de kabelbaan keert de rust terug. We gaan niet via Stoss maar langs Mülkerblatten naar beneden. Zodoende lopen we ook weer eens over het bovenste gedeelte van de Luchs-trail. Ooit liepen we de tocht met de kinderen, en waarschijnlijk sindsdien niet meer. Van zo’n 20 jaar geleden is blijven hangen dat er naar nep-dieren in de bosrand moest worden gezocht. Dat gebeurt nog steeds. Maar de uitkijktoren, de hangbrug, het waterrad, de dierengeluiden en het pad met houten dieren: waren die er toen al? Eigenlijk vermoeden we van niet. Fanny kan weer even lekker kind zijn.
kinderpret op de Luchs-trail
Bij de Wallegg-stube hebben we het wel gehad. En dan nog ruim 250 meter afdalen ... én omlopen om ons brood op te halen. ‘Thuis’ hebben we wel wat extra’s verdiend. Melk, een Lenker koekje, meloen, thee, een ijsje! We maken ook kennis met de vrouw des huizes. Die wijst ons de composthoop voor het groenafval. Verder kunnen we prima vooruit in dit luxe appartement.
De pot schaft vandaag een grote berg rijst en kip met ananas. Zo word je weer mens. Eens bedenken wat we morgen kunnen gaan doen; sowieso een hete dag en er zou ’s middags onweer kunnen komen.