Dag 6: Edelweiss revisited
jawel, edelweiss
De ochtend begint stralend. Toch haasten we ons niet want we gaan met de bus naar Iffigenalp. Ruim op tijd staan we bij het station. Al voordat de juiste bus voorrijdt, verzamelen zich de nodige wandelaars. Het is ook zo makkelijk: het bochtige smalle weggetje naar de alm hoef je niet met de auto te doen en onderweg krijg je gratis een verhaal over de geschiedenis van Lenk en omgeving. Je moet wel het plaatselijke dialect kunnen volgen, want de heemkundeman houdt van couleur locale.
start bij Iffigenalp, de bergen in
Een paar jaar geleden stopte de bus bij de Iffigenfall zodat de reizigers wat foto’s konden maken. Deze keer nóg meer service: de busdeur gaat open zodat men ook even naar buiten kan stappen voor de foto’s! Daarna in kalm tempo naar het eindstation. Om 9 uur kunnen we beginnen met lopen.
even pauze, veel kikkervisjes, Iffigsee
In de ochtend heb je nauwelijks schaduw op de route naar de Iffigsee. Dat is dus best zweten. Het tempo zit er aardig in. Al na anderhalf uur komen we bij het eerste watertje (kikkervisjes!) en kort daarna ligt de Iffigsee voor ons te stralen.
Vlakbij het meer ligt een geocache. Laten we ons zoektalent weer eens aanboren. Hoewel Fanny degene is die de laatste jaren af en toe op schattenjacht ging, is Hans degene met de scherpste ogen. Het spelletje lijkt minder populair te worden. We zijn hier pas de tweede vinders van dit jaar.
drukte op de Iffighorn, uitzicht Iffighorn
De laatste – bijna 300 – hoogtemeters moeten nog overwonnen worden. ’t Is steiler dan verwacht! En er zijn veel meer mensen op pad dan we gedacht hadden. Sowieso zien we een aantal gezichten uit de bus terug (niet voor het laatst vandaag). De Iffighorn is met zijn uitzichten een perfecte pauzeplek. Daar zitten we dan allemaal, het lijkt wel een picknick op een schoolreisje. Er vliegen hier koninginnenpages rond die van hun balts een echte vliegshow maken. Er zijn bovendien enkele zweefvliegtuigjes in de lucht die regelmatig overkomen. Genoeg te zien dus tijdens de lunch.
alles voor de edelweiss, ook de paradijslelie bloeit hier
Op de afdaling hopen we edelweiss te zien bloeien. Rond 2100 m spotten we er één, al snel gevolgd door véél meer. En hoe langer je kijkt, des te meer je er ontdekt. Alles bij elkaar staan er wel een paar honderd van die bloemetjes.
hochmoor Hohberg, weer murmeltiere
Wanneer het hochmoor begint, is de edelweiss-zone voorbij. Dit type natuur komt in de bergen niet zo heel veel voor. Een heel apart sfeertje. We gaan afdalen via Pöris en dat zorgt voor een extra verrassing. Twee murmeltiere, zomaar achter een schuurtje.
De verdere afdaling loopt best soepel. Een almweg waar je niet hoeft op te letten waar je je voeten zet, en het bekende pad via de Iffigenfälle en Pöschenried. Daar was Fanny graag op de bus naar Lenk gestapt – het scheelt een uur en dat betekent geen haastwerk voor het avondeten. Maar ja, we zijn hier om te lopen hè. In flink tempo dalen we af. Zodoende zijn we toch iets na 4 uur op honk. Er is zelfs tijd voor een ijsje.
Na de Surinaamse sardientjes (lekker zout!) luieren we de avond door. Morgen zou wat regenachtig kunnen zijn. We merken het vanzelf.