Dag 9: Wind op de Äugigrat
op de Ammertenspitz
Maandag schijnt een echte regendag te worden. Mooi om uit te rusten. Dus kunnen we ons vandaag kapot lopen (maar dat moet niet!). De tocht over de Äugigrat naar de Ammertenspitz staat heel hoog op het verlanglijstje. Als lopers zijn we wat langzamer dan vroeger en daarom besluiten we heel vroeg te starten. Half 6 rise and shine; kwart over 6 de huisdeur achter ons dicht.
in het ochtendlicht, uitkijkpauze
Er hangt een echte stille ochtendsfeer in het dorp. Alleen bij de bakker zijn ze al bezig. We volgen dezelfde weg naar het Metsch-tussenstation als op vrijdag. Dat loopt prima en daarom stomen we zonder pauze door naar de Metschhorn. Gedeeltelijk een nieuw pad, en helaas niet overal goed onderhouden. We lopen door een weitje dat jaren niet gemaaid lijkt te zijn. Kruiden groeien tot schouderhoogte! We houden zoveel mogelijk de richting aan van het schuurtje dat bij de wei hoort. Daar pas zien we een rood-wit teken. We zitten dus wél goed!
Het laatste stuk naar de Metschhorn is weer bekend terrein uit het begin van de vakantie. Toen kwamen we er met de tong op de zolen aan en nu lassen we pas een eerste pauze in. Het loopt als een trein.
de goede kant op?, start!
Het volgende gedeelte omhoog is iedere keer weer lastig. Pas op de hoogte van Metsch-Stand wordt het pad vriendelijker. De wind daarentegen steekt flink op. De blauw-witte Äugigrat is netjes aangegeven op de bordjes maar die wijzen niet altijd naar het goede pad. Gelukkig heeft Hans een prima richtingsgevoel (en geheugen voor paden); we lopen precies in de juiste richting.
Bij de instap van het graatje waait het zo mogelijk nog wat harder. Dit hebben we hier nog niet eerder meegemaakt! We laten ons plezier niet bederven. Ook andere wandelaars denken er zo over. Zowel stijgend als dalend komen we heel wat mensen tegen bij de kettingen en op de trappen.
Het schuilhutje halverwege wordt net verlaten wanneer we erlangs komen. Mazzel, zo kunnen we beschut aan ons eerste broodje beginnen. Dat gaat er wel in. Truien aan want door de wind is het best koud.
klimmen in de Äugigrat
We wringen ons door de nauwe doorgang en klimmen verder. Het blijft natuurlijk opletten met de wind maar het stijgen zelf gaat lekker. Al snel zien we het laatste stuk van de graat voor ons met in de verte de top van de Ammertenspitz – inclusief steenman én topkruis.
we zijn er weer
Net aan de andere kant van de top zit je wat beschutter en lekker in de zon. Hier is het hartstikke druk! Niemand kijkt naar de topkant en dus is het redelijk makkelijk om de cache Ammertenspitz te loggen.
uitzicht, topkruis, alpenkauw, het is druk
Het is bijna lunchtijd. Dat lokt alpenkauwen aan die een graantje willen meepikken. Als ware acrobaten cirkelen ze om de broodeters heen. En het lijkt wel alsof niemand haast heeft om te vertrekken. Dit is de beloning voor het stevige wandelwerk!
Toch gaan we na een tijdje opnieuw op pad. De lange, lange afdaling langs de Ammertenbach moet nog komen. Vooral het eerste stuk is onoverzichtelijk en nogal lastig. Na Schafberg wordt het wat makkelijker.
Ammertenbach, apollovlinder, tijd voor koffie, bij de bushalte
De keren dat we hier naar beneden gingen, zijn we langs de locatie van de oude Ammertenhütte gelopen. Bij dat pad wordt nu gewaarschuwd dat het niet meer onderhouden wordt. Zodoende zien we nog eens een nieuw stuk pad. Er zitten erg veel vlinders. Niet alleen de rotsvlinder maar ook de apollovlinder valt op.
Terug op de ‘toeristenweg’ van Sieben Brunnen naar de Simmenfälle merken we dat we waarschijnlijk net te laat zullen zijn om de bus naar Lenk te halen. Alhoewel ... als we flink doorlopen ... we persen de laatste energie eruit en trekken zelfs een sprintje over het terras wanneer we de bus in beweging zien komen. Helaas, 30 seconden te laat betekent in Zwitserland écht te laat. Over een uur vertrekt er weer een bus ...
Dan mag er wel een kopje koffie bij restaurant Simmenfälle af. Deze keer ruim op tijd bij de bushalte, zien we de groep wachtenden groter en groter worden. Iedereen klit bij elkaar wanneer de bus in zicht komt. Gelukkig vinden we een zitplaats!
Binnen een kwartier is de bus bij het station. Nu alleen nog naar ons vakantiehuis. Er is tijd over voor een welverdiend ijsje. Op ons terras gaat een groot bord tonijn met pesto er uitstekend in. En het Feldschlösschen mag natuurlijk niet ontbreken.