Dag 1: De nieuwe Wallbachschlucht
uitzicht op ons terras
Er wordt een zwarte – en hete – zaterdag voorspeld. Mazzeltje is dat de eigenaars van ons vakantiechalet niet thuis zijn. Ze hebben laten weten dat de deur van het appartement gewoon open zal zijn en dat we vanaf 12 uur welkom zijn. Dat is een heel aantal uren eerder dan was opgegeven. Reden om wat vroeger te vertrekken.
pauze bij Oberbipp
Een goed idee (alleen bij het opstaan om half 1 ’s nachts niet zo). Want het is op de Duitse Autobahn uitgesproken rustig en pas in Zwitserland krijgen we het echt heet in de auto. Bij dit heldere weer blijkt dat je de besneeuwde bergtoppen al ver vóór Bern aan de einder kunt zien! Dat beseffen we nu pas voor het eerst, na tientallen jaren Zwitserland-vakanties ... Dankzij de warmte is er prima thermiek en dat zorgt voor de nodige roofvogels (buizerds, wouwen) in de lucht.
Als de kerkklok 12 slaat, rijden wij de Hohliebestrasse binnen. Natuurlijk weten we door de foto’s al een beetje wat we kunnen verwachten maar toch: een prachtig appartement. Zo luxe wonen we thuis niet!
het eerste ijsje, de buurtspecht
De auto is vlot uitgeladen. Eerst lekker lunchen op ons terras, dat hebben we best verdiend. Uitzicht op het Wildstrubelmassief, kopje koffie erbij, dit is nog eens een fijn begin van de vakantie. Veel houdbare boodschappen hebben we meegenomen (erfenisje uit coronatijd) en voor de verse waren gaan we even op pad. De bakker heeft al zijn bijzondere broden al verkocht, we moeten ons tevreden stellen met een Rustika. Gelukkig kun je er nog steeds bestellen. Dus vanaf maandag eten we weer lekker notenbrood. De Coop heeft al het andere van onze lijst. Bepakt en bezakt gaan we terug omhoog.
Alles past in de koelkast. Tijd voor een eerste ijsje en voor een wandelplan. Het pad langs de Wallbachschlucht is pas opnieuw opengesteld en zal vast nog grotendeels in de schaduw liggen. Van tevoren even langs de VVV voor een nieuwe wandelkaart. De oude stafkaarten zijn minstens 40 jaar oud, dan mag er eens wat nieuws gekocht worden.
restje Wallbachine, nieuwe steenmannen
Eigenlijk is de kaart vandaag niet nodig, naar Wallegg hebben we immers al zo vaak gelopen. Het is best een zweetpartij. Het pad is echt 100% in orde gemaakt. Nieuwe trappetjes, nieuwe houten relingen, nieuwe pauzebankjes. Hier en daar liggen nog wat beschilderde stenen van het ‘monster’ Wallbachine. Verder blijft het hier altijd indrukwekkend. Wat een kracht heeft het water tussen de rotsen!
een mooie nieuwe kaart, de kracht van water, wat een prachtig uitzicht
Op ons gemakje lopen we terug naar ‘huis’. Extra thee, heerlijk douchen en daarna wat luieren in de tuin. De wifi werkt naar behoren. Op de huislijst met tips en informatie staat het verzoek om ’s avonds geen etenswaren op de tuintafel te laten liggen. Daar komt de ‘buurtvos’ op af! (Je zou het bijna willen uitproberen ...)
We eten uitgebreid – nog uit Waalrese keuken – nasi met pindasaus en custardpudding toe. Nu zouden we de afwasmachine kunnen volladen, maar zelf even alles wegwerken gaat net zo snel. In die tijd kan de thee mooi trekken.
De avond valt langzaam. Dankzij de warmte blijft het prima toeven op het terras, totdat we besluiten om heerlijk te gaan slapen.