Dag 14: Duiven bij de Vogelstein
familieportret
Op tijd wakker, maar Helga was nog eerder present. Bij het ontbijt bespreken we de wandelplannen. Geen superlange tocht, we gaan naar Isenfluh en als het meezit daarna iets hoger. Daar ligt het uitzichtspunt Vogelstein dat we ooit via geocaching hebben leren kennen.
onderweg naar Isenfluh; typische dorpstuin
Rond 8 uur vertrekken we. Het is vandaag niet zo stralend zonnig als gisteren, en daardoor (gelukkig) ook wat minder heet. Het pad stijgt makkelijk. Zonder veel moeite te hoeven doen, lopen we Isenfluh binnen.
Nu even goed nadenken, hoe we ook alweer bij de Vogelstein kwamen. Er loopt namelijk geen rood-wit gemarkeerd pad naartoe. O ja! Daar is het bruggetje. Nu nog wat extra stijgen totdat we onderaan de bijna loodrechte rotswand komen. Het stenen uitkijkpunt is al te zien. Het is nog steeds een prachtig punt, ook op een dag met net iets minder uitzicht. Verder is er niemand te bekennen. Alleen tientallen alpengierzwaluwen houden ons gezelschap. Ideaal.
rond de Vogelstein
Na een uitvoerige pauze lopen we terug naar Isenfluh. Wat is het jammer dat we niet een andere terugweg kunnen nemen (het kerkenpad naar beneden en dan langs de Lütschine). We weten niet beter of het pad langs de beek kan nog niet helemaal gebruikt worden. Daarom toch over dezelfde weg weer naar Lauterbrunnen.
Daar is tijd genoeg voor een extra lusje. We volgen bij het station het pad over de beek. Tot aan de Lochbrücke is het immers gewoon open. Jammer dat blijkt dat je toch alweer van Lauterbrunnen naar Zweilütschinen kunt lopen! Nou ja, dat gaan we vanmiddag niet meer doen. We stijgen naar het veldweggetje boven het dorp. Even doorbijten, dat wel: het is best wel steil.
lunchpauze
De lunchpauze nemen we lekker in het veld. Brood met eiersalade gaat er altijd in. Dan voor het laatst terug naar Lauterbrunnen. Wat is deze vakantie snel gegaan. Time flies when you’re having fun.
Buiten op het terras kletsen we nog wat met Helga totdat het voor haar tijd is om de trein terug te nemen. Even uitzwaaien op het station, en daarna inpakken. Dat doen we anders veel eerder op de dag. Eigenlijk nergens voor nodig, het is zó gebeurd.
We nemen afscheid van de familie Müller. We hopen echt dat we over drie jaar opnieuw in Bärgheim kunnen logeren. Het is een perfect vakantie-adres.