Dag 2: Onderdak bij Brendli
de weerbestendige route naar Isenfluh
1 augustus, de nationale feestdag in Zwitserland. De Zwitsers hebben pech: het belooft een regenachtige dag te worden. En inderdaad, wanneer we uitgeslapen om half 9 aan het ontbijt zitten, ziet het er buiten bijzonder bewolkt uit. Geen dag voor een hooggebergte-wandeling. We gaan op ons gemakje naar Isenfluh.
alpensalamander-weertje; Sausbach
Even goed alles op een rij, zodat we niet nóg een keer met brood zonder beleg, of thee zonder bekers op pad gaan. De paraplu gaat meteen uit de rugzak want die zullen we beslist nodig hebben. In kalm tempo gaan we over de vroegere ‘hoofdweg’ naar boven. Hans verrast een alpensalamander. Dat is lang geleden dat we die hier gezien hebben, ze lijken steeds zeldzamer te worden.
Om in Isenfluh de tijd te doden, hebben we een geocache op zak. Acht foto’s van gevels, zoek uit welke foto bij de tussenpunten hoort. Hoewel de foto’s al enkele jaren oud zijn, is er weinig veranderd in het dorp. Er hangen iets minder koeienbellen dan in 2017 maar dat is alles.
tijd voor een broodje; nuttig werk
Het eindpunt blijkt op de terugweg te liggen. Daarvoor is het wel erg vroeg. Even doorlopen naar Brendli, en daar een kopje thee drinken, zit er best aan. Van eerdere bezoeken menen we ons te herinneren dat je bij Brendli overdekt kunt picknicken. Ja hoor, dat klopt nog steeds. Bij de Schweizer Familie Feuerstelle staan twee bankjes onder de overkapping. Dankzij de regen zijn we de enige gegadigden.
Eigenlijk is het al bijna lunchtijd, we gooien er wat broodjes tegenaan. De regen tikt zachtjes op het dak. Wat hebben we het weer goed! Voor toekomstige vuurstokers ligt onder de kap een enorme berg hout. Daar moet je wel wat voor doen! Bijl en hakblok zijn bijgeleverd. Hans probeert het eens uit. Zo hebben de mensen na ons alvast aanmaakhout.
souvenir uit Isenfluh; weinig uitzicht
Naast de houtstapel ligt een mooi beschilderde steen, de zoveelste die we tegenkomen. In Nederland is deze Corona-hobby best populair maar rond Isenfluh lijkt het een echte rage. Het scheelt vast wanneer je in de directe omgeving de stenen voor het oprapen hebt. Eerst thuis stenen beschilderen, daarna op pad om ze in de buurt neer te leggen en dan maar afwachten wie ze meeneemt. Jammer dat je de stenen alleen op Facebook kunt ‘loggen’. Dit mooie oranje exemplaar nemen we mee op pad.
Na de lunch kuieren we rustig terug naar huis. Onderweg even de cache loggen, en ook meteen bij de bakker langs om brood te bestellen voor maandag. Die dag, en dinsdag, lijken prima wandeldagen te worden! Fijn terrasjesweer is het niet dus werken we binnen het ‘achterstallige’ computerwerk af. Foto’s binnenhalen, verslagje schrijven en niet te vergeten: online het Eindhovens Dagblad doorbladeren.
vuurwerk!
Voor het diner staat er een simpele gehakt met paprikasaus gepland. Zó klaar, toch lekker. Al de hele middag zijn er knallen (van schietwedstrijden en vuurwerk) te horen geweest. ’s Avonds wordt dat nog wat meer. Als het begint te schemeren, laait er een vreugdevuur op boven Wengen. Op de eerste rang zien we bovendien heel veel vuurpijlen de lucht in gaan. Lauterbrunnen doet trouwens ook mee. Daar begint het vuurwerk – in de buurt van de Staubbach – wat later zodat we een tweede keer kunnen meegenieten. En dan, naar bed want op maandag gaan we serieus wandelen.