Dag 11: Ploeteren naar de Bietenlücke
fenomenaal uitzicht op de Bietenlücke
Het is zo jammer om niet te profiteren van het geweldige wandelweer! Daarom gaan we vandaag nóg een keer voor een lange tocht op pad. De wekker op half 6, en na drie kwartier kunnen we vertrekken.
al bijna bij Grütschalp; uitzicht bij Sausmatten
Het is mooi helder. Gelukkig ligt het pad naar Grütschalp nog in de bergschaduw. Het zweet valt toch al snel genoeg! Na iets meer dan een uur zit het allersteilste stuk erop. Nu kunnen we op ons gemakje doorstijgen naar het Sausläger. Onderweg even pauze; op de alm zorgvuldig insmeren met zonnebrand.
pauze voorbij Oberberg; smullende blauwtjes
Het smeren komt pas écht van pas na Oberberg. Dan moeten we af en toe in de volle zon lopen. Sinds de laatste keer dat we deze route namen (goh, is dat alweer zés jaar geleden!) is het bruggetje over de Sausbach vernieuwd. Je kunt nu gevaarloos oversteken. Aan de andere kant van de beek is het pad ook eindelijk wat beter in conditie. Tot voorbij Oberberg liepen er de laatste dagen blijkbaar veel meer koeien dan mensen over.
bruggetje over de Sausbach; toch een murmeltier; wimperklokjes; het laatste steile stuk
Tot onze verrassing zien we op de grashelling na de beek een murmeltier lopen! Toch nog eentje. Dit dal – en deze vakantie – is niet bijzonder wildrijk. Nu wordt de stijging serieus. Tot aan de Bietenlücke ploeteren we in de zon over een zeer steile puinhelling. Tja, dat was in 2015 ook zo maar het was een beetje weggezakt ... Wat is de voldoening uiteindelijk groot, wanneer we op de pas zijn aangekomen!
Je kunt nu nog verder naar de Bietenhorn. Daar gaan we ons niet meer aan wagen. Een lekkere lunch met super uitzicht, dat hebben we wel verdiend. Er komen een paar wandelaars voorbij. Ze stoppen niet op de pas, we hebben het rijk alleen. Beter dan dit wordt het voor ons niet in Zwitserland.
flink werken maar met een geweldige beloning
De tocht naar beneden is een flinke klus. Het eerste stuk naar de Schilthornhütte is bijna net zo steil als het pad bergopwaarts vanaf Oberberg. Maar al snel vlakt het af. De berghut komt in zicht. Vanaf nu gaat de afdaling iets gemakkelijker.
Tot rond 2200 meter zien we regelmatig restjes sneeuw uit de winter liggen. Schapen blijken er dol op te zijn! Weer wat geleerd. Het komt in onze vakanties meestal niet voor dat er nog sneeuw ligt op de hoogte waar ook schapen grazen.
schapen houden van sneeuw; Mürren in de verte
De Allmendhubel komt in beeld. Heerlijk! Eerst waterflessen bijvullen, daarna nog eens pauzeren op een bankje. Vervolgens nemen we het wandelpaadje door de weiden, richting Mürren. Het splitst vóór het dorp. Eén wegwijzer geeft een hoogtepad aan. Dat is misschien wel lekker, een pad bóven Mürren langs en dan ergens bij Winteregg uitkomen?
Dat plan loopt nergens op uit. Het hoogtepad gaat omhóóg! Dat had vandaag niet echt meer gehoeven, we hebben al genoeg hoogtemeters gemaakt. Resultaat: een flinke omweg, en uiteindelijk komen we net ná Mürren al op het pad uit dat langs de spoorbaan loopt ...
Nou ja, doorlopen maar. In de buurt van Winteregg pakken we nog een mueslikoek om de energie aan te vullen, en daarna dalen we af naar Lauterbrunnen. Een groot gedeelte van het pad ligt al in de schaduw, dat is wel een meevaller.
Bij de tochten aan de Mürren-kant is het zo lekker, dat we al bij huis zijn voordat de paden het laatste stukje afdalen naar het dorp. Vandaag moeten we echter doorbijten. Bij de bakker ligt nog een bestelling van twee notenbroden op ons te wachten. Vooruit dan maar! Via een paadje dat we nog nooit bewandeld hebben, komen we in de buurt van het station. Het brood ligt keurig ingepakt te wachten.
Na het aller-allerlaatste klimmetje van de dag kunnen we op ons terras de veters loshalen. Poeh poeh, we kunnen het nog (maar nét!). Na een warme douche en met het diner plus een biertje op tafel, kijken we heel tevreden terug op de dag. Nu bijdrinken!