Dag 10: Onbekend én vertrouwd Eigergletscher
pauze bij het vertrouwde uitzicht
De wekker moet gezet worden. We willen namelijk om 5 uur opstaan, de trein van 6 uur naar Grindelwald nemen en daar vóór 7 uur van start gaan. Een ouwetje: over de Eiger Trail naar Station Eigergletscher en daarna via de alpenweiden aan Lauterbrunnense kant naar huis.
de trein van 6.02; op tijd in Grindelwald
De avond van tevoren is alles zoveel mogelijk klaar gezet. Daardoor kunnen we rustig ontbijten en toch ruim op tijd naar het station wandelen. Daar trekken we twee kaartjes uit de automaat en lopen naar het juiste perron. Mondkapje op.
Eigenlijk zitten we bijna korter in de trein, dan dat we op het perron wachten. In Zweilütschinen moeten we namelijk overstappen en dat kost tijd. Daarna tuffen we naar Grindelwald. Er is een spiksplinternieuw station Grindelwald Terminal bijgekomen, speciaal voor degenen die met de nieuwe gondelbaan rechtstreeks naar Eigergletscher willen gaan. Wij stappen bij het eindstation uit maar hadden beter het lager gelegen Terminal kunnen nemen.
‘stad’ Grindelwald; Alpiglen
Nu dalen we te voet een stukje af om de Schwarze Lütschine over te steken. En dan: hogerop! Naar Brandegg is het nog wel steil; verder naar Alpiglen wordt het pad steeds makkelijker. Dat geldt ook voor de Eiger Trail zelf. Je gaat natuurlijk omhoog en dus moet er gewerkt worden. Maar echt lastig is het pad niet. Het schiet enorm op.
waterkracht; de nieuwe gondelbaan; vensters in de Eigerwand; restje sneeuw
Slechts één pauze onderweg hebben we nodig om bij Eigergletscher te komen. We waren al een beetje voorbereid door de constante stroom gondeltjes in de lucht: rond het station is het onherkenbaar veranderd. Waar vroeger slechts een nostalgisch aandoend stationnetje stond, is een gigantisch extra gebouw met spiegelwanden verrezen. Tussen het eindpunt van de gondelbaan en het treinstation ligt ook nog een stoeltjeslift voor skiërs (‘s zomers buiten gebruik). Rond dit alles zijn bouwvakkers druk bezig. Wie weet wat er over drie jaar – als we hopelijk weer in Lauterbrunnen vakantie kunnen vieren – allemaal nog bijgekomen is?
onbekend Eigergletscher; vertrouwde bergen
We gaan snel verder naar de zuidkant. Hier is het uitzicht onbedorven. Met zicht op de besneeuwde bergtoppen lunchen we op ons gemak. Het hoogste punt is weer geweest, nu nog naar Lauterbrunnen.
afdalen naar Lauterbrunnen
Het eerste stuk, over het graatje naar beneden, loopt prima. Dan wordt het pad steniger, met van die grote gladde stenen, en moeten we meer oppassen. Deze route is niet bijzonder populair. Het is lekker rustig. We doen haasje-over met een paar andere groepjes mensen. Als wij rusten, lopen zij langs – en andersom.
koeien bij Biglenalp; nog eens het spookhotel
Na Biglenalp komen we via een lange lus aan bij de Mettlenalp. Hier zijn we dit jaar al vaker geweest! Eén keer liepen we ‘hoog’ naar Wengen, één keer ‘laag’. Nu is de gulden middenweg aan de beurt. Met de zon op de bol schiet het best aardig op. In Innerwengen komen we opnieuw langs het spookslot. De cache die bij de route ‘Vom Eigergletscher nach Wengen’ ligt, zou vlakbij verstopt moeten zijn. (Maar ook vandaag: geen vondst.)
De eigenaren van het hotel zullen vast hopen dat er iemand nog eens een paar miljoen franken voor neertelt en gaat renoveren. Maar ja, hoe langer zoiets leeg staat, des te kleiner is de kans.
Op ons gemak dalen we langs het Appelweggetje af naar Lauterbrunnen. De vijfde keer, en waarschijnlijk de laatste keer van 2021. Voor de rest van de week hebben we andere plannen.
Na negen uur wandelen staan we weer op ons eigen
stoepje. We
kunnen het nog! Nu lekker luieren in de tuin, een flink bord avondeten
naar binnen werken en de vochtbalans bijwerken. Ongemerkt is er toch
meer zweet verdampt dan gedacht.
En niet te laat naar bed want ook op dinsdag willen we vroeg uit de
veren voor een lange tocht.