Dag 10: Nieuw, de Chilchfluepass
eenzaam bordje op de Chilchfluepass
Meerdaagse tochten zijn niet onze specialiteit, omdat we niet zo graag in berghutten overnachten. Ja, als we er konden slápen was het geen probleem ... Maar Hans heeft bedacht dat je natuurlijk ook de auto een dal verderop kunt zetten; dan loop je naar het vakantiehuis, slaapt daar heerlijk en stapt de dag daarna terug naar de auto.
bij de Spiggebach, koeien!, bloemen onderweg, dat gaat naar Hohkien toe
Dat gaan we vandaag en morgen eens uitproberen. Kwart over 5 gaat de wekker, 6 uur zitten we in de auto, om kwart voor 7 vertrekken we uit Kiental. Eerst een stuk door het bos, daarna gaan we richting Spiggegrund. Dit is weidegebied, kilometers lang lopen we gewoon over grind- of asfaltweg, min of meer langs de Spiggebach. Regelmatig komen we langs een almboerderij. Na ’n uurtje of twee lopen is er drukte op de weg: een hele kudde koeien, omgeven door mensen met stokken, verspert de doorgang.
We maken van de nood een deugd en lassen een theepauze in. Mensen en koeien verdwijnen uit het zicht. Als we weer opgebroken zijn en richting Hohkien lopen, horen we in de verte loeien. Nee hè, we zien overal superverse vlaaien op het pad. De kudde moet ook naar Hohkien!
Zo’n 40 koeien haal je niet zo makkelijk in. En we merken wel, de meeste koeien willen óveral naartoe behalve naar boven! Daarom schroeven we het tempo terug, maken wat vaker een foto of gaan gewoon eventjes op een steen zitten. Dit is ook Zwitserland.
boven Hohkien, waterval onder de Chilchfluepass
Uiteindelijk valt het allemaal toch nog mee met het oponthoud. Rond 10 uur zijn wij, net na de koeien, op de alp Hohkien. Koeien blij, wij blij. We zien een glimp van een murmeltier, en dan moeten we wat forser omhoog. Het gras is nat en glibberig van de regen van gisteren, dat veroorzaakt bijna forse glijpartijen. Het feit dat het pad tot aan de pas ongebaand is maakt het lopen er ook niet makkelijker op. We spieden en speuren telkens naar het volgende rood-witte merkteken. Gelukkig staat de route ook in de GPS!
op de Chilchfluepass
Dan ineens, zijn we toch bijna bij de pas. Wat is het hier stil, sinds we de kudde bij Hohkien achter ons hebben gelaten zijn we geen mens meer tegengekomen. Het uitzicht valt een beetje tegen (vanwege de hoge wolken?) maar dat alleen-op-de-wereld gevoel, dat is toch wel speciaal.
daar liep een murmeltier, markant rotskopje
Ook na de pas is er geen echt pad. Het scheelt natuurlijk wel dat we nu bergafwaarts gaan, dan zijn de merktekens makkelijker te vinden. Het blijft heel stil. De paar sneeuwveldjes die we moeten oversteken, lijken geen sporen van mensen te dragen. Wél van murmeltiere!
zoetjes naar beneden, uitzicht bij Sausmatten
Zoetjes dalen we af langs de Sausbach. De boerderijen van Sausmatten komen in zicht en ineens zijn we weer in de bewoonde wereld. ‘Alleen’ nog maar terug naar Lauterbrunnen ...
Het pad naar Grütschalp is een makkie, het pad naar huis een steile aangelegenheid. Maar toch, binnen 10 uur staan we tevreden op ons eigen stoepje. Morgen deel twee.