Dag 3: Naar de Schmadrihütte
zicht op de Breithorn
De wekker is op 6 uur gezet. Helaas, als we de gordijnen openschuiven zitten alle hoge toppen in de wolken. Nou, dan staan we een uurtje later op. Dan is het niet veel beter geworden maar zeker ook niet slechter. We gaan dus toch gewoon naar Stechelberg, om daar ons favoriete rondje Schmadrihütte - Oberhornsee - Obersteinberg te doen.
De temperatuur is in ieder geval prima. Rond kwart voor 8 kunnen we de rugzak op de schouders hijsen. De auto staat netjes langs de rand van de parkeerplaats, daar waar in de loop van de dag schaduw zal zijn. Ervaren parkeerders!
houtoogst met de helikopter, in de buurt van Schwand
In de buurt van Trachsellauenen zien en horen we een helikopter onophoudelijk heen en weer vliegen. Er is gedund op de oostelijke helling. Deze is zo steil dat de stammen met een helikopter naar de verzamelplaats gebracht worden.
Vlakbij Trachsellauenen ligt ook een cache, op de plek waar vroeger een lood- en zilvermijn was. Niet echt een leuke plek om te gaan zoeken, en bovendien vinden we ’m niet eens. De ervaring is weg (of de cache zelf). Na een paar minuten houden we het voor gezien, we willen het natuurgebied in.
murmeltier, waterval, op pad, schild van de Schmadrihütte
Het pad langs Schwand is behoorlijk steil en ligt al gedeeltelijk in de zon. Het is te merken dat we gisteren al een flinke tocht gelopen hebben want het gaat allemaal een beetje moeizaam. Gelukkig zien we vlak na het kaasboerderijtje een jong murmeltier op een steen zitten. Da’s leuk!
Eenmaal bij de afslag naar de Schmadrihütte gekomen gaat het iets beter. De zon
verschuilt zich wat vaker achter de wolken en de hut kunnen we al zien liggen. Dan gaat
het altijd makkelijker.
Net als in 2009 geen steenbokken bij de hut. De kudde zal zich verplaatst hebben. Toch
blijft het genieten hier. Helemaal alleen op de wereld, met volop uitzicht op bergen en gletsjers.
Geen wonder dat we deze tocht al zo vaak met plezier gemaakt hebben.
wildemanskruid, Oberhornsee, sleutelbloemen, grasrapunzel
De Oberhornsee lokt. Eerst terug naar de afslag, daarna door naar het meertje. Wat valt het toch tegen om daarbij weer wat omhoog te moeten. Al aardig in de buurt van het meer merken we dat een bruggetje over de beek de winter niet overleefd heeft. Wíj kijken er van de ene kant naar, een echtpaar met hond ziet de ruïne van de andere kant aan. Iets verder blijkt de beek overigens goed over te steken, stapstenen in overvloed.
Zo rustig als vandaag hebben we het op deze route nog nooit gehad. Dat komt natuurlijk omdat we hier bijna altijd op zondag gewandeld hebben. Op een doordeweekse maandag zijn de collega-wandelaars op één hand te tellen. Er zijn des te meer vlinders. En bloemen, soms totaal andere soorten dan we in de regel in Zwitserland zien (we zijn wat aan de vroege kant dit jaar).
Het stuk van de Oberhornsee naar Obersteinberg is daarom puur genieten, althans voor Fanny. Hans heeft een beetje pech met zijn nieuwe bergschoenen. Ondanks een ruime inlooptijd in Nederland, en leukoplast om enkele tenen, gaan de schoenen steeds meer knellen. Tja, dan moeten we maar wat vaker pauzeren en van het uitzicht genieten.
Bijna bij Obersteinberg ligt een cache met dezelfde naam. Deze is prima te vinden, goeie hint, en ook niet zo’n minidoosje. Echt een plek die een cache verdient.
onderweg bij Obersteinberg, uitzicht vlakbij de cache
Daarna gaan we op een zo makkelijk mogelijke manier terug naar Stechelberg, d.w.z. via Berghaus Tschingelhorn en Trachsellauenen. Bij Trachsellauenen komen we opnieuw het echtpaar met hond tegen. We maken even een praatje, en de hond neemt de gelegenheid waar om daarbij lekker lui in het water te gaan liggen. Het is eigenlijk best wel heet geworden deze middag!
Thuis gaan we uitgebreid eten en drinken. Een dubbele portie gebakken aardappelen gaat er zó in! En voor vanavond een biertje om het vochttekort aan te vullen.