Dag 6: Nog eens naar de Schilthorn
Schilthorn in de wolken
Gisteren zijn we goed uitgerust. Vroeg naar bed, en de wekker op half 6. We gaan proberen naar de Schilthorn te lopen, net als in 2009. Meer dan 2100 meter omhoog, ’ns kijken of dat nog lukt nu we weer drie jaar ouder zijn!
gems op 1000 meter, richting bergen
Het is lekker fris als we iets na 6 uur op pad gaan. De zon is nog niet over de bergkam, dat scheelt heel wat zweetdruppeltjes. Ons vroege opstaan wordt sowieso beloond, want rond 1000 meter zien we ineens twee gemzen op hun gemak een weitje in het bos oversteken. Zo laag hebben we ze nooit eerder gezien!
Pas in de buurt van de spoorbaan zien we de zon. Er zit gelukkig al een steil stuk op. Onverdroten gaan we verder naar de Allmendhubel. Daar staat een bankje met mooi uitzicht op de omringende bergen. De helft van de hoogtemeters zit dan er al op, altijd fijn om dat punt voorbij te zijn.
in de mist bij de Schilthornhütte, af en toe door de sneeuw
Het stuk dat daarna volgt, tot aan de Schilthornhütte, herinneren we ons vooral als steil en saai. Bij nader inzien valt het steile wel mee (het scheelt bovendien dat we hier ‘in’ een wolk lopen, er valt geen zweetdruppel!). En het saaie ... nou, ook hier springt een gems voorbij en dat is niet echt saai te noemen.
Tweede pauze bij de Schilthornhütte. We hebben tot nu toe één andere wandelaar gezien. Wat een rust hier. Van de omgeving krijgen we weinig mee. Het lijkt een goed idee om de wandelwegwijzer op de foto te zetten, dan is tenminste duidelijk waar de foto genomen is.
mist onder de Schilthorn
Eigenlijk gaat het vervolgens van een leien dakje. Hier en daar een sneeuwveldje, en voor we het weten zitten we alweer op het laatste stuk naar de top. Hier trekt de mist ook een beetje weg. Ja, we hebben dus zelfs kans op uitzicht!
bijna bij de top, uitzicht, meer uitzicht, nog meer uitzicht
Niet alle bergen rondom zijn goed te zien maar zo af en toe trekt het wolkendek weg en zijn er mooie foto’s te maken. We zoeken een enigszins beschut plekje voor de lunch en komen terecht op kleine afstand van het restaurant, richting Rote Herd. Hier staan maar liefst 5 banken voor de liefhebber! Het brood is nog niet uitgepakt of daar komen de alpenkauwen aangezeild. Met een beetje geduld eten ze zelfs uit de hand. Eentje is een echte schrokop, een druif wordt niet aangepikt maar in zijn geheel in de bek genomen!
mineralenwand, alpenkauwen voeren, fotogeniek plekje
Na een paar foto’s binnen (het scherm van de restauranttrap is voorzien van allerlei mooie stukken mineraal!) is het tijd voor de terugreis. Ja, ook te voet! Bij de Grausee gaan we de wolk weer binnen. We hebben nauwelijks in de gaten dat we aan de rand van het water lopen. Vervolgens komt de eindeloze afdaling richting Schiltalp. Jawel, die is dus nog net zo steil als in de herinnering.
bijna onzichtbare Grausee, Schiltalp in de zon
Bij de Schiltalp is het tijd voor een nieuw stukje route. Meteen verder omlaag naar Gimmela, zodat we bij Mürren niet zover hoeven af te dalen. Op ons gemakje wandelen we het dorp binnen. Wat een drukte ineens. De afdaling door het bos naar het vakantiehuis gaat helaas niet vanzelf maar het eind komt in zicht. Net voor 5 uur weer op honk! De oudjes kunnen het nog, en hebben wel een biertje bij het avondeten verdiend.