Dag 3: Langs de Schwarzbach naar de Gällihorn
Gurnigel
Voor vandaag is veel regen voorspeld maar hoe dichter bij de maandag, des te beter
de voorspelling wordt. ’s Morgens bij het opstaan is het droog, en de bewolking
hangt zelfs wat hoger dan op zondag. Onze ontbijt-tv laat weerkaartjes zien waaruit we
kunnen opmaken dat het slechte weer waarschijnlijk pas na de middag zal losbarsten.
Nou, dan gaan we snel op pad!
We hebben plannen gemaakt voor de Sunnbuel. Hier kun je makkelijk routes inkorten of
uitbreiden, ideaal wanneer de weersomstandigheden een beetje onzeker zijn. Voor de verandering
vertrekken we te voet richting Eggenschwand.
het pad langs de Kander, watergeweld in de Chlus
We nemen het pad langs de beek dat uitkomt bij het Scout Centre. Ondanks het vroege uur
lopen hier al hordes scouts rond. Grotendeels bepakt en bezakt, waarschijnlijk voor een
huttentocht. Bij het dalstation van de Sunnbuel-bahn kunnen we de natuur in. Door het bos
stijgen we richting Kander. Het pad loopt veel dichter langs de watervallen dan de autoweg,
dat maakt het natuurgeweld des te indrukwekkender.
Sinds 2007 is het voetgangersbruggetje weer hersteld. We hoeven dus niet meer over de
‘autoweg’ door de Chlus te lopen. Pas bij de brug moeten we een klein stukje
over de weg, en dan kunnen we alweer het wandelpad aan de andere kant van de beek nemen.
Waldhaus doemt al snel op.
het uitgesleten pad van de Schwarzbach, Turkse muts
Vanaf hier gaan we verder langs de Schwarzbach. Een van de mooiere paden in dit dal,
voor zover het nodig is om onderscheid te maken. Watervallen, kloven, het Gurnigel-gat
en de enorme variatie aan bloemen in de buurt van Stierenberg maken deze route speciaal.
Tot onze verbazing betrekt de lucht niet, integendeel, het zonnetje komt zelfs tevoorschijn.
Noodplan A: meteen terug naar beneden via het Stock-weggetje, kan dus afvallen. We schatten
in dat het nog wel even droog zal blijven, dan kunnen we naar de Gällihorn. Omdat de bloemen
deze maand op hun mooist zijn volgen we het bloemenpad over de Stierenberg. En dat is de moeite
waard!
langs de Schwarzbach, pauze op de Gällihorn, zicht op het Gasterental, alpensalamander
Het pad naar de Gällihorn is een van de rustiger routes in dit gebied. Onderweg komen we
slechts twee mensen tegen. En een alpensalamander, fraai gekruld op het pad. Op het uitzichtspunt
nemen we een uitgebreide pauze, het uitzicht over het dal is weer mooi - ook al begint het nu toch
iets donkerder te worden.
Het pad naar beneden is een moetje, wanneer je tenminste een rondwandeling wilt maken. Het eerste stuk
is steil en blokkerig, daarna wordt het een modderig pad dat blijkbaar meer door schapen wordt gebruikt
dan door mensen. We zijn gelukkig al een heel eind gedaald wanneer het begint te druppen, en bijna
op de weg door het Üschinental wanneer de bui serieus wordt. Tjonge, wat loopt het zwaar (er zit heel
wat klei aan onze schoenzolen!).
uitzicht in het Üschinental, de bewoners van dit dal
Nu hoeven we ons verder geen zorgen meer te maken. Als het nodig is kunnen we tot aan ons vakantiehuis verharde wegen blijven volgen. Maar wie schetst onze verbazing wanneer het na een tijdje gewoon droog wordt! Juist als het tijd is voor de lunch. Nog mooier, de zon breekt weer door en aan de lucht te zien zullen we hier weer een tijdje van kunnen genieten.
Dan nemen we toch maar het pad door de wei en door het bos. Vlinders fladderen volop rond. Zandoogjes,
een enkel blauwtje en zelfs een paar parelmoervlinders. Bij een ondiep bergbeekje wassen we de ergste modder
van de schoenen. Er zit een flinke koek aan vast. Vervolgens gaat het laatste stuk van de terugweg -
in het zonnetje - bijna vanzelf.
Wat een korte wandeling had moeten worden, is zo nog bijna een complete wandeldag geworden. Dat betekent
tempo met de boodschappen, als we nu geen ansichten kopen en versturen kunnen we ze net zo goed in de bagage
mee naar huis nemen. We slaan meteen in tot en met donderdag want de komende dagen lijken heel geschikt
voor wandelingen te worden.