Dag 1: Inlopen naar de Oeschinensee
stilte bij de Oeschinensee
Eindelijk is het zover: we kunnen op weg naar Zwitserland, naar Kandersteg. Bijna heel
juli was het prachtig weer (soms iets tè prachtig), met temperaturen waarbij je zou wensen
dat je de bergen in kon trekken. Heerlijk, omhoog, de koelte in. En nu ... is de temperatuur
flink gezakt en staat er regen op het programma!
Daardoor laten we ons niet afschrikken. Paul en Karin gaan niet mee dus er is ruimte genoeg
in de auto. Bijvoorbeeld voor een extra trui, en voor bergschoenen én sandalen én dichte schoenen.
Wat een luxe.
Ondanks de regen op vrijdag is het toch nog gelukt om het hele dagprogramma af te werken.
De was is schoon en droog, de tuin is bij, de auto is netjes ingeladen. Wij gaan extra vroeg
naar bed en de kinderen blijven extra lang op. Zodoende worden we keurig uitgezwaaid om 01.30
uur in de morgen.
Ook onderweg valt de nodige regen maar het zorgt niet voor opstoppingen en vertragingen. Hoogstens
zijn we nog iets sneller dan anders omdat we niet de neiging hebben om de pauzes te rekken.
Een broodje, een kop thee en dan vertrekken we weer. Brohltal en Bruchsal schieten voorbij,
zo ook Oberbipp in Zwitserland. Op de radio worden - iets na 9 uur in de morgen! - de reizigers
gewaarschuwd die via de Gotthardtunnel willen reizen. Op dat moment staat daar al voor 3 uur file!
Op onze route is daarvan niets te merken, en al iets na 10.30 uur komen we bij het vakantiehuis aan.
De familie Künzi wist dat we vroeger zouden komen, maar had ons toch niet zó snel verwacht. Even gezellig kletsen (het is alweer 3 jaar geleden dat we hier waren) en dan gaan we richting Coop voor onze eerste Zwitserse boodschappen. Ja, er is nog notenbrood! Voor lekker brood moet je vroeg zijn. De andere boodschappen bewaren we tot in de middag, wanneer ons huisje schoongemaakt zal zijn en we de spullen meteen in de koelkast kunnen leggen.
water moet naar beneden, het had wat droger mogen zijn!
Het notenbrood mag mee naar boven, naar de Oeschinensee. Voor het gemak kiezen we de asfaltweg
naar boven. Bij het meer gaan we met een picknick de vakantie inwijden. Onderweg begint het wat te
regenen maar het is slechts een buitje. De truien zijn al lang uit, want zoals altijd valt het niet
mee om op de eerste vakantiedag naar boven te gaan. Dan zien we de Oeschinensee zoals we hem overdag
zelden gezien hebben: bijna zonder mensen erbij. Wat een stilte! We hebben de bankjes voor het uitkiezen.
In alle rust genieten we van een broodje gezond en een portie aardbeien. De koeienbellen klingelen,
het water ruist.
Door de regen is het wel flink afgekoeld, we maken de pauze niet te lang en kiezen bij de terugweg
voor het wandelpad aan de andere kant van de beek. Dan zijn er ineens toch heel veel mensen op stap.
Iedereen heeft blijkbaar eerst thuis geluncht en gaat nu nog een ommetje maken.
‘Thuis’ treffen we een keurig schoongemaakt huis aan. Even de auto uitladen, bedenken wat we bij de
Coop nodig hebben, en we kunnen weer op pad. Ook op zaterdagmiddag is er nog genoeg op voorraad (al
zien we wel dat er op de broodschappen flinke gaten zijn gevallen!) en hoewel het veel tijd kost om de worst
en de rijst te vinden, staan we uiteindelijk met een volgeladen karretje bij de kassa. Pff, dat zit
er weer op.
Tijd voor een dutje, ja, als vijftigers worden we een dagje ouder. Misschien mag dat sowieso wel,
als je al meer dan 13 uur in touw bent. Zelfs een uurtje slapen frist enorm op en we zijn weer helemaal
fit om een rondje door het dorp te maken. Wat folders bij de VVV halen, kijken of alles nog bij het
oude is, de spieren een beetje losmaken.
Niet alles is bij het oude, ‘onze’ slager is ermee gestopt! De lekkerste schnitzels van het hele
Berner Oberland, echt een beloning voor een lange zware wandeldag - niet meer te koop. Snif. We zullen ons licht eens moeten
opsteken bij de enig overgebleven slager in het dorp. Wie weet heeft hij het recept wel overgenomen.
Het lukt prima om er een lekker lang rondje van te maken, pas ruim na 5 uur zijn we thuis. Hoog tijd voor het avondeten, ook al zo’n traditie op de eerste vakantiedag. Nasi met gehaktballetjes in satésaus. Dat gaat er wel in. Morgen wordt waarschijnlijk een dag met mooier weer, dan gaan we de Fründenhütte met een bezoek vereren. Het lijkt wel of we hier nooit zijn weggeweest.