Dag 4: De Heerlijkheden

kasteel Hernen in de nevel

Bijna drieënhalf jaar geleden liepen we de oostelijke lus van het streekpad. We hadden het vaste voornemen om binnen niet al te lange tijd de hele ronde af te maken maar ja: die tijd gaat zo snel en bovendien kwam er in anderhalf jaar coronatijdperk helemaal niets van.

Inmiddels zijn we pensionado’s met zogenaamd tijd genoeg. En eindelijk, in oktober 2021 is er een paar dagen mooi wandelweer voorspeld én de agenda is leeg! Gauw een ‘Vrienden-op-de-Fiets’-overnachtingsadres zoeken. Daarna gaan we ons lekker verheugen op een tweedaagse tocht.

’s Morgens gaat al om 6 uur de wekker. Het is nog pikkedonker, toch springen we uit bed. Snel ontbijten, thee zetten, inpakken en op pad. De lengte van de route van vandaag valt alles mee maar we kunnen slecht inschatten hoe snel het parkeerterrein bij station Ravenstein ’s morgens vol staat.
Dus vóór 7 uur de auto in. Onderweg is het mistig. Hopelijk klaart het op! Gelukkig is er plaats genoeg op het P+R-terrein. Here we go!

we zijn in ... Ravenstein!, de Maas over

De aanloop is bekend - maar weggezakt. Na meer dan drie jaar vergissen we ons in het pad over een viaduct. De tuin vol ornamenten en kuipplanten heeft destijds meer indruk gemaakt!

Na het oude centrum en een stukje dijk zien we de contouren van de brug over de Maas schemeren. We volgen het fietspad naar het noorden. Dit mag ook gebruikt worden door landbouwverkeer. En ja hoor, in de verte komt een enorme oogstmachine aan. Oei oei, gaat dat passen? De bestuurder stopt vlakbij en als we met onze buik tegen de railing schuiven kunnen we nét passeren ...

kerk van Niftrik, voor een reuzenbaby?

We lopen Gelderland in. Eerst door Niftrik, waar een werkelijk gigantische ooievaar in een voortuin staat. Daarna de Maasdijk met nog steeds geen uitzicht op de Maas. En dan zijn we alweer bijna in Wijchen. Volop herfstsfeer. Uitgebloeide bloemschermen zijn omgetoverd tot spinnenwebpakketjes en er groeien een paar enorme parasolzwammen in de berm.

spinnenijver, joekel van een zwam, het scheve Leurse kerkje, groen water

Nu komen de Heerlijkheden aan de beurt. In Heerlijkheid Leur wijken we een klein stukje van de route af. Zo komen we langs het oude kerkje met zijn scheve toren. Daar zijn volop bankjes voor een lekkere theepauze.

tijd voor pauze

Heerlijkheid Hernen volgt al snel. Het kasteel staat in de mist mooi te wezen. Dichtbij zien we een picknickbank. Het is pas 11 uur, eigenlijk te vroeg voor een broodje. Anderzijds zaten we al vijf uur geleden aan het ontbijt, en we mogen/moeten een beetje teuten. De keus is niet moeilijk.

alles wat een paard zich kan wensen, Nieuwe Wetering

Al dwalend door het kasteelpark en -bos (met als toegift een mooi paardenspeelparadijs) komen we steeds dichter bij Bergharen. Tot nu toe kende Fanny de highlights van de omgeving wel. Hier liggen heel veel oude Vierdaagse-trainingskilometers! Maar de kapel van OL Vrouw ter Nood Gods, en de kruiswegstaties eromheen, zijn vroeger nooit opgevallen.

de ‘Verrekijker’, kapelberg Bergharen

Inmiddels is de zon eindelijk doorgekomen. We lunchen nog eens, op één van de vele bankjes rond de Kapelberg. Er ligt bovendien een multicache. Ideaal om wat extra tijd te verbruiken. Op ons gastadres in Afferden kunnen we pas na half 6 terecht. Een rondje kruiswegstaties dus. Da’s lang geleden! De vragen erover zijn makkelijk te beantwoorden; de eindcache ligt keurig op het berekende nulpunt.

Zonder jas en zonder trui gaan we verder. Een stukje bos, met aan het eind een groot infobord. We zijn door een restantje rivierduinen gelopen waar vroeger een van de uitgebreidste dassenburchten van Europa geweest moet zijn. Tja, vroegah. Door de aanleg van een groot motorcrossterrein zijn er blijkbaar weinig dassen overgebleven. Wij hebben in ieder geval geen sporen gezien.

Via grotendeels verharde landweggetjes komen we al erg dicht bij Afferden, en het is amper 2 uur ... Precies bij het laatste stuk bos dat we passeren, staat een lege picknickbank in de zon! Perfect voor fruit, thee en een extra lange pauze. Op de achtergrond het geluid van water. Het lijkt Zwitserland wel, al zitten we niet bij een bergbeek maar bij een stuw.

ik zie een picknickbank!, daar zijn we dan

Hans pakt een boek, Fanny typt alvast een gedeelte van het internetverslag. Nu zijn de indrukken nog vers. En zo schiet de middag best aardig op. Onthaasten is helemaal niet verkeerd.

Na anderhalf uur luieren gaan we Afferden opzoeken. Met een slinger komen we op het kerkplein aan. Het dorp is meer een gehucht, er is één horecagelegenheid. Het snackbargedeelte is al open. Zoals al ingeschat, hebben we mazzel. Over een uurtje gaat ook het restaurantgedeelte open en tot dan kunnen we op het terras wat drinken. 5 uur is aan de vroege kant voor het diner maar het alternatief is twee keer heen en weer tussen restaurant en overnachtingsadres. We zijn al heel goed geworden in teuten. Met thee en een Radler (plus een praatje met de ober) vliegt de wachttijd voorbij.

We zijn de eerste klanten van het restaurant en mogen een tafeltje bij het raam. Standaard ‘Hollandse’ keuken. Hoezo Hollands eigenlijk: we bestellen een schnitzel met dame blanche toe! Maar op de keuken is niets aan te merken. Een heerlijke schnitzel, prima frites erbij en ijs met echte warme chocoladesaus.

We ‘rollen’ daarna naar de Vrienden op de Fiets. Dat geeft weer echt een vertrouwd gevoel. Hartelijke ontvangst met thee en een dikke plak cake (die past er nog nét bij), gezellig praatje met een derde gast die de ‘Walk of Wisdom’ wandelt. De gastheer en gastvrouw zijn dol op kletsen. Met fris, bier en wijn op tafel is het zó 10 uur! Hoog tijd om naar bed te gaan.

Route op 8 oktober 2021