Dag 2: Bossen, bergen en vennen

de Mookerhei

Vaak een lastig probleem: hoe laat - of beter gezegd: hoe vroeg - kun je bij een gastadres om ontbijt vragen? Op dinsdagavond hadden we wel in de gaten dat laat ontbijten in Rivendel de regel is. Na enig heen-en-weer vragen sleept Hans er toch een ontbijttijd van 8 uur uit. Dan staat de kruidenthee voor ons klaar, en een veganistisch ontbijt. Terwijl de thee in onze eigen thermoskan staat te trekken, leggen we een bodem voor de dag die komen gaat. Om kwart voor 9, voor ons doen aan de late kant, verlaten we Rivendel en trekken het Reichswald binnen.

fris groen en ven in het Reichswald, bij de Duitse speeltuin, houten kapel bij Groesbeek

Inmiddels is Fanny weer degene met de GPS. De techniek staat voor niets: beide GPS’en hebben de mogelijkheid om draadloos informatie uit te wisselen. Als je de antennes bij elkaar steekt kan een track van de ene GPS naar de andere worden verzonden. Het gaat niet echt snel maar het werkt!

Het bos is koel, de route goed te volgen. We lopen door een laan met bij elke boom een bordje. Elke bosarbeider die overlijdt, blijkt een herinneringsboom te krijgen. Er staan flinke bomen van vóór de Tweede Wereldoorlog, en jonkies die slechts een paar jaar geleden geplant zijn. De kilometers tikken door totdat we weer aan de rand van Nederland zijn. Daar staat een bankje in de schaduw. Tijd voor een mueslireep met thee.
Na de pauze gaan we de bocht om en zien een zeer bekende plek: het Duitse speeltuintje waar we weleens met Paul en Karin naartoe gingen tijdens een vakantie in Bredeweg. Ongeveer 25 jaar geleden ...

rond de St. Jansberg

Nu volgt weer even een warmer stuk langs landerijen. Maar kijk: daar komen de bossen van de St. Jansberg. Misschien is dit wel het mooiste stuk natuur van de driedaagse. Fris beukenbos, stijgen en dalen, water langs het pad.
Aangekomen in Plasmolen mogen we bijna meteen weer omhoog. Hier horen we een vreemd, helder tikkend geluid. Hans ontdekt de oorzaak. Het is een grote bonte specht die een noot zit te kraken. Wat een mooi gezicht! Helaas lukt het niet om er een goede foto van te maken.

brem op de Mookerhei, Cuijk in de verte

De oversteek van de Mookerheide is meer dan de moeite waard. Bloeiende bremstruiken geven mooie gele accenten aan het landschap. Vanaf het hoogste punt zie je Cuijk en omgeving liggen. Natuurlijk, het is hier warm maar dat nemen we op de koop toe.
Na de heide blijkt de route die in het veld met roodgele markeringen wordt aangegeven, wat anders te lopen dan in de track. Geen probleem, want we komen wat westelijker uit dan verwacht. Dus meer in de buurt van Molenhoek waar we nog wat extra’s voor de lunch willen kopen. Als de route naar het oosten afbuigt, nemen wij de kortste weg naar de supermarkt. De Spar heeft heerlijke druiven en vruchtenyoghurt in het assortiment!

zweefvliegveld Malden, hazelworm, heemtuin Malden, kikkerven

Voorbij Molenhoek ligt het lange rechte pad langs de spoorbaan grotendeels in de schaduw. De voeten worden wat vermoeider, toch schiet het op. Na het zweefvliegveld ziet Hans een hazelworm op het pad. We treffen het niet slecht op deze dag!
Voordat we de bebouwde kom van Malden binnenlopen, komen we door de plaatselijke heemtuin. Voorzien van meerdere picknickbanken, dat is nou eens aardig. Als we op ons gemak aan een appel zitten, loopt een van de heemtuinvrijwilligers langs. Tijd genoeg voor een praatje. De tuin bestaat al veel langer dan Fanny dacht. Eigenlijk is het volgens de heemtuinier nog leuker om te pauzeren bij een van de vennetjes verderop, omdat daar zoveel kikkers zitten. Maar als we er naderhand langs lopen, maken de kikkers zo’n oorverdovend lawaai dat we blij zijn dat we op een andere plek gezeten hebben.

Maas-Waalkanaal, Haterts/Overasselts ven

Het laatste stuk is doorzetten. De bebouwde kom van Malden, de oversteek van het Maas-Waalkanaal en de A73, gevolgd door een mul ruiterpad. Poehpoeh, de fut is er echt een beetje uit. Eindelijk, daar zien we een Haterts (of Overasselts?) ven. Op de gele kop van een markeringspaaltje langs het pad staat een behulpzaam pijltje met het bijschrift B&B. Als dan ook nog een wandelaar met hond ons vriendelijk groet en vertelt dat zijn vrouw ons al verwacht, weten we dat het erop zit.

bijna ‘thuis’, wat een schattig tuinhuis

We logeren deze nacht in een gezellig ingericht tuinhuis dat van alle gemakken is voorzien. Ideaal voor vroege vogels is dat de ontbijtspullen al in de koelkast van het huisje staan. We kunnen zelf kiezen op welke tijd we morgenochtend gaan eten.

voor de grote dorst, zoutvoorraad aanvullen

Na een snelle douche zijn we weer genoeg hersteld om naar restaurant St. Walrick te lopen. Iets meer dan een kilometer gaans maar voor een goed doel. Ons Vennenmenu komt vlot op tafel en het smaakt prima. De tomatensoep is zout genoeg om het mineralentekort aan te vullen, en voor het vochttekort is een halve liter witbier een uitstekende remedie. Tongfilet, frites en salade. Tot slot een dame blanche. Dit is toch wel echt vakantie. Voldaan lopen we bij ondergaande zon door de natuur weer naar ‘huis’.

de avond valt, lekker uitrusten

Terug op ons logeeradres maken we nog een praatje met een andere gast van het B&B, lezen een beetje. De ogen vallen al snel toe. Hoe kan het ook anders na zo’n lange wandeldag!

Route op 9 mei 2018