Dag 1: Rustig naar Kranenburg

Kronenburgerpark

Het hele Streekpad in drie dagen, dat gaat natuurlijk niet lukken. We plannen deze keer de oostelijke lus. Voor de hand liggend vertrekpunt is Nijmegen maar de auto parkeren in de buurt van het Nijmeegse station is een crime. De oplossing ligt voor de hand. Ravenstein, waar we willen eindigen, heeft immers ook een station. We zetten de auto dus dáár neer en nemen een enkeltje naar Nijmegen CS.

Om files en forenzen voor te zijn, staan we vroeg op. Zes uur op pad en dan de trein van een paar minuten voor 7. Zo kunnen we ook profiteren van de koele ochtenduren want het gaat heet worden vandaag.

station Ravenstein, station Nijmegen

Na drie tussenstations arriveert het boemeltje op Nijmegen CS. Het avontuur kan beginnen. GPS aan. Geen track. Geen track?? Dan realiseert Fanny zich dat ze een paar dagen geleden wél de opgenomen track van een wandeling in Limburg heeft gedownload, maar niet de tracks van het Streekpad heeft geüpload. Oeps, foutje! Gelukkig heeft Hans de tracks in zijn GPS staan. Zo is het reservesysteem een keer ergens goed voor.

St. Steven, oude straatjes, nieuwe Waalkade, Valkhof

Met enige vertraging toch van start. Het Stationskwartier is onherkenbaar geworden. Pas bij het Kronenburgerpark lijkt het op het Nijmegen van rond 1980, toen Fanny er studeerde. Via de St. Steven en de Waalkade lopen we door naar het Valkhof. De mooiste plekjes van de stad mogen natuurlijk niet ontbreken in dit streekpad.

skyline van Nijmegen, veel water in de Ooijpolder

Dan komt de natuur in de Ooijpolder aan bod. Na een stukje dijk met veel forenzen gaan we de Groenlanden in. Momenteel bloeit de meidoorn. Overal staan witte wolken bloesem in weilanden en hagen. Een klim in de uitkijktoren levert geen blik op de Betuwe, maar nóg meer wit op. Wat is het hier mooi!

uitkijktoren, witte bloesemwolken, Bisonbaai, jong grut in de wei

De zon wint aan kracht, het wordt warm. Tijd voor thee. Die drinken we op een bankje net voorbij Ooij. De eerste mueslireep van deze vakantie gaat eraan. Krachtvoer voor de kilometers die gaan komen.
Eerst komt een extra stuk polder, daarna een pad langs het Wylerbergmeer. Het strandbad is al open maar de bezoekers wagen zich nog niet in het (waarschijnlijk erg koude) water.

een kopje thee, uitzicht op Ooij

De stuwwal dient zich aan. Even klimmen naar de Duivelsberg! Een paar weken geleden liepen we hier de N70-natuurroute samen met Helga. Toen was het enorm druk, nu kun je een kanon afschieten.

onderaan de Duivelsberg, niemand op het pad

Op het uitzichtspunt net vóór de Duivelsberg staan twee bankjes in de schaduw. Het is ongeveer lunchtijd en we zijn al over de helft van de route van vandaag. Wat is het dan heerlijk om hier uitgebreid te eten. Broodjes met komkommer en vissalade, tomaatjes en een flinke kop thee. Teuten maar want we worden pas rond half 5 op ons eerste overnachtingsadres verwacht. En passant loggen we de geocache die hier ligt.

pauze in de schaduw, uitzicht vanaf de motte

De heerlijk koele schaduw in dit bos moeten we in Duitsland verruilen voor een route in de felle zon. Na Wyler kunnen we wel opnieuw pauze gebruiken. Liefst in de schaduw en zo komen we terecht op een bank aan een doorgaande weg, met uitzicht op een paardenwei en een leeg ooievaarsnest.
Toen we een aantal jaren geleden hier in de buurt waren voor het Pieterpad, zagen we een bewoond ooievaarsnest. Bijna terwijl we daarover praten, ziet Hans een ooievaar aan komen vliegen. De vogel lijkt het nest te bekijken, niet goed te keuren en verder te vliegen. Maar toch: een ooievaar. Hé, is er daar ook niet eentje, en dáár, en kijk: daar óók! Een groep van minstens tien ooievaars cirkelt door de lucht! Na een tijdje verdwijnen ze weer. Wat een prachtige belevenis.

geen woningnood, ooievaars! (en meer in de inzet)

Dat geeft moed om de hitte te trotseren tot aan Kranenburg. Eerst langs een drukke weg, daarna gelukkig op een rustig pad langs het water. In de bebouwde kom kunnen we rechtdoor richting Aldi. Einkäufe machen voor woensdag, want dan zullen we pas ruim na lunchtijd weer in de buurt van een supermarkt komen. Voorzien van broodjes, kaas, fruit en yoghurt strijken we neer op een bankje. Het is nog geen 3 uur, veel te vroeg om bij ons gastadres aan te komen.

toren van Kranenburg, waterspuwer, stadsmuur, achterdeurtje

Na de fruitpauze lopen we op ons gemak door het historische centrum van Kranenburg. De kerk heeft mooie waterspuwers. De stadsmuur valt pas aan de buitenzijde op. Binnen de muren zie je alleen een rij huizen.

Als we Kranenburg van voor tot achter bekeken hebben, is het nog steeds aan de erg vroege kant. Op de kaart in de GPS zien we dat niet ver van het overnachtingsadres in het Reichswald een uitzichtspunt is aangegeven. We besluiten ernaartoe te lopen en daar de tijd te doden. Dat lukt wonderwel. Hier staat het enige bankje dat we tot nu toe in het Reichswald hebben kunnen ontdekken! Het uitzicht (op Frasselt) stelt niet bijzonder veel voor. Maar och, wij mopperen niet.

enige bankje van het Reichswald, Huis Rivendel

Exact om half 5 staan we op de stoep bij Huis Rivendel. Het kan niet anders of hier woont een Tolkien-liefhebber. De heer des huizes is nog niet thuis maar zijn huurder laat ons alvast binnen en wijst ons onze slaapplaatsen. In dit huis is ruimte voor veel gasten (precies zoals in het Rivendel van Tolkien). Bijna tegelijk met ons zijn nog twee mensen aangekomen, daarna arriveert een derde. Op het terras in de tuin maken we een praatje.

De rijstsalade met gerookte kip, meegenomen uit Waalre, gaat er wel in! Daarna maken we plaats op het terras voor de volgende ploeg eters. De andere gasten blijken mee te eten van de veganistische maaltijd die door de gastheer wordt klaargemaakt.

Vanwege het prachtige weer blijft iedereen in de tuin rondhangen. Het loopt uit op een gesprek met kruidenthee totdat het donker wordt. Allerlei, veelal antroposofisch getinte, onderwerpen komen aan de orde. Wij zijn een beetje de vreemde eend in de bijt maar dat lijkt geen probleem te zijn. En dan, naar bed want morgen wacht de langste route van de driedaagse.

Route op 8 mei 2018