Dag 7: Een rondje door het dal

de Wengernalpbahn

Een dag om eens heerlijk uit te slapen. Er hangen bij het wakker worden volop wolken in het dal, reden om ons nog eens om te draaien. Na een laat ontbijt maken we het boodschappenlijstje voor vandaag. Chocolade voor de thuisblijvers, agenda en kalender om door het jaar heen ook van Zwitserland te kunnen genieten, wat dingetjes voor onderweg tijdens de terugreis. Bovendien ... na bijna 35 jaar is het wandelpetje van Hans behoorlijk versleten. Wie weet, is hier een goed vervangend exemplaar te bemachtigen.

Shoppen in Lauterbrunnen is gemakkelijk. Er is één bakker, één slager, één supermarkt, één souvenirwinkel (o nee, toch twee). Ook Zwitserse bergdorpen zijn modern aan het worden, er zijn namelijk twee internetcafé’s (maar zoiets kunnen we wel missen voor een week). En overal gaat het inkopen doen gemakkelijk. Op de kalender na dan, we zien eerst alleen maar kleine exemplaren, en eigenlijk willen we de Zwitserse bergen toch liever op groot formaat aan de muur. Maar de tweede souvenirwinkel heeft de juiste maat.

het oude seinwachtershuisje, Lauterbrunnen met kerk en Staubbach

Op deze manier is de ochtend snel voorbij. Na de lunch willen we nog wel even de benen strekken. We kiezen voor het pad door de velden aan Wengense zijde, een pad dat ons op zaterdag al door onze gastvrouw werd aanbevolen. ’t Is een lekker ommetje, en aan het eind lopen we even door om de beroemde Staubbach van dichtbij te bekijken. Dat lukt dichterbij dan we gedacht hadden, want er loopt eerst een pad omhoog, en vervolgens kunnen we via een tunneltje en wat stalen trappen nog verder naar boven. Zeker op zo’n miezerige dag als vandaag is het een ware toeristische attractie. Hoe sommige mensen toch de bergen in gaan ... beneden bij het pad zien we een paar Japanners, waarvan één ’n meisje in minirok met teenslippers. Niet te geloven, als we boven uitgekeken zijn en weer naar beneden lopen, is zij bijna bij het hoogste punt.

de Staubbach stuift echt, zo blijf je tóch droog

Het wordt tijd om onze spullen weer bij elkaar te zoeken. Economisch inpakken hoeft niet, we hebben toch plaats genoeg in de kofferruimte. En dan het laatste maal in Lauterbrunnen: schnitzels met rösti. Hoewel de schnitzels van de Lauterbrunnense slager niet kunnen tippen aan die uit Kandersteg zijn we toch van plan om in 2009 Lauterbrunnen nog eens aan te doen. We willen nog naar de Schilthorn, en naar de Rottalhütte, en over de Sefinenfurgge in twee dagen naar de Gspaltenhornhütte en Griesalp. Eén week hier is gewoon te kort.
Dus: bij het afscheid nemen van onze gastheer en gastvrouw hebben we meteen twee weken in juli besproken!

Gelopen op 12 september 2008