Dag 3: Schmadrihütte en Oberhornsee

uitzicht bij de Schmadrihütte

De eerste dag mooi weer in Lauterbrunnen. Althans, voorspeld op tv maar in Zwitserland klopt dat meestal wel. En inderdaad, toen ’s morgens om half zeven de wekker ging waren de bergtoppen rondom ons heen duidelijk te zien, en hing er een geheimzinnige ochtendmist in het dal. De perfecte dag voor de perfecte Zwitserse wandeling: een rondje in het achterste Lauterbrunnendal bij Stechelberg. We hebben deze tocht enkele jaren geleden ook al eens gelopen, toen we met het hele gezin in Grindelwald op vakantie waren. Sindsdien is het een van de favorieten.

Klokslag half acht kunnen we van start in Stechelberg. Het is nog fris, de zon is nog lang niet over de kam. Uit ervaring weten we echter dat we snel zullen opwarmen tijdens de eerste klim, en dus blijven de truien in de rugzak. En pfoe, het gaat inderdaad weer steil omhoog. Na ’n uur en ’n kwartier houden we pauze, en dan blijken er alweer 600 hoogtemeters op te zitten. Trachsellauenen en de voormalige lood- en zinkmijn liggen dan al lang achter ons.

de brug over bij Trachsellauenen, eerste theepauze van de dag

Sinds de laatste keer dat we hier waren is het achterste Lauterbrunnendal verklaard tot Unesco Welterbe. Op zich merk je daar niet zoveel van, de paden zijn nog hetzelfde. Wel blijkt op weg naar Schwand en de Schmadrihütte dat de merktekens niet meer te missen zijn. Waar we de vorige keer bij Schwand het spoor even bijster raakten, gaan we nu feilloos de goede kant op.

Vroeg starten heeft vele voordelen. Eén ervan hadden we ingecalculeerd, namelijk dat we op deze tocht tijdens het stijgen grotendeels in de bergschaduw zullen lopen. Een ander voordeel blijkt ter plekke. De geiten van de boerderij staan nog op stal! Net nadat we gepasseerd zijn wordt het hek opengemaakt en storten de geiten zich op het pad over de alm. Nou, dat vinden we niet erg hoor, dat we ons niet tussen het vee door hoeven te wringen.

de geiten staan nog opgesloten, wat een geweldig uitzicht, in de schaduw is het koud, de steenbokken boven de hut

Het gaat allemaal voorspoedig. De steilste stukken zijn voorbij, op het laatste gedeelte naar de Schmadrihütte na. Ook komt de zon over de kam, en dat maakt dat het kippenvel snel wegtrekt. De schoorsteen van de hut rookt, er is dus volk. Zou dat echt leuk zijn, lopen door de miezer van gisteren, waarbij het uitzicht bestaat uit het binnenste van een wolk? Aan de andere kant, ’s morgens wakker worden met murmeltiere en steenbokken rond de hut, en dan al die besneeuwde toppen rondom voor je alleen hebben ... ja, dat heeft wel iets. Ook voor ons zijn er zes steenbokken en een murmeltier te bewonderen. En de omgeving, die is gewoon fabelachtig mooi met dit heldere weer.

de Schmadrihütte, op weg naar de Oberhornsee, Oberhornsee, een luie lunchpauze

Na een ruime fotopauze trekken we verder en bereiken we nadat we het pad van een vos hebben gekruist, de Oberhornsee. Ook alweer zo’n pareltje. Het water van het meer heeft een aparte blauwgroene tint, te danken aan de mineralen in de bodem. Rond het meertje is de grond bezaaid met gentiaantjes. Plukken mag niet, het hele dal is beschermd natuurgebied, maar fotograferen is eigenlijk nog leuker. Op de achtergrond fluit een murmeltier. Dat wordt speuren! Eerst ontdekken we er eentje tussen het gras, vervolgens zitten er zelfs twee te zonnen op een groot rotsblok!

Breithorn, volop gentianen, zonnende marmotten, een goede dag voor vlinders

Ondanks het einde van het seizoen is er ‘veel’ volk op de been. Net als wij helemaal te voet boven gekomen. Een van de charmes van wandelen in dit gebied is dat er geen liftjes zijn. Iedere wandelaar die we tegenkomen is dus een ‘echte’. Allemaal genieten we van de talloze beken en watervallen, het uitzicht en de vele vlinders. Ook aan het einde van de zomer bloeit hier nog genoeg, en de vlinders profiteren ervan. Witjes en blauwtjes zijn er in grote aantallen. Daarnaast zien we verschillende kleine vossen en een mooie parelmoervlinder.

kleine vos, mooie avond na een mooie dag

Bij Obersteinberg houden we een laatste pauze om nog eens volop te genieten van het uitzicht. Het is altijd leuk om vanaf de ‘overkant’ te kijken naar het gebied waar je ’s morgens liep. Voor het laatste stuk terug kiezen we een ons onbekend pad vanaf hotel Tschingelhorn. Talloze boomwortels zijn ons deel, we moeten dus tijdens de afdaling heel alert blijven om niet uit te glijden. Na ongeveer 8 wandeluren en 1350 hoogtemeters treffen we de auto keurig in de schaduw aan.

Gelopen op 8 september 2008