Dag 2: Via Stechelberg naar Mürren

Zwitserse properheid

Volgens de SF Meteo wordt zondag niet zo’n geweldige dag. Vooral ’s morgens wordt heel wat neerslag verwacht (’s avonds blijkt die vooral in Graubünden en Tessin gevallen te zijn). Dus mogen we van onszelf eerst een beetje uitslapen, en dan zien we wel. Tot onze stomme verbazing is het tegen acht uur nagenoeg droog. Nou, dan moeten we toch maar niet te lang wachten met op pad gaan. We kiezen ervoor om op ons gemak naar Stechelberg te lopen. Komen onderweg alsnog de beloofde tientallen Liter pro Quadratmeter uit de lucht, dan zijn we zo weer thuis.

pauze bij de dinosaurussen, enkele bewoners van Gimmelwald

Maar het blijft niet eens miezeren, het wordt gewoon droog! Bij de eerste theepauze, bijna in Stechelberg, passen we de plannen aan. Naar Gimmelwald, en dan via Mürren terug naar huis. Na een kwartiertje klimmen weten we weer waarom we met de kinderen nooit in dit dal een huis hebben gehuurd. Zoals het een trogdal uit het schoolboekje betaamt moet er flink geklommen worden. ’t Is steil. Zelfs onze onervaren bergbenen halen bijna 500 hoogtemeters in het eerste uur, het zweet gutst eruit. Vanwege het jaargetijde staan er minder bloemen langs het pad dan in vroegere vakanties. Gedeeltelijk zijn het ook andere bloemen. Op sommige plaatsen staat veel herfsttijloos. Het gesteente hier moet dus kalkrijk zijn.

Na de forse klim naar Gimmelwald hebben we wel een broodje verdiend. De laatste olijvenbroodjes uit Nederland gaan eraan. Vanaf nu zullen we het moeten rooien met Zwitsers brood (gelukkig, volkorenbrood raakt hier steeds meer ingeburgerd). De wolken zorgen ervoor dat het uitzicht op Eiger, Mönch en Jungfrau alleen in onze gedachten bestaat. Ach ja, we zullen het van de week beslist nog eens zien. Nu vergapen we ons aan groepen tuinkabouters en ‘schattige’ vlindergordijntjes.

een van de vele watervallen onderweg, ook dit is echt Zwitsers

Van Gimmelwald naar Mürren loopt het als een speer. Vele wandelaars hebben net als wij hetzelfde idee voor deze zondag: wandelen zúllen we, al is het een risicoloze tocht over asfalt. Het is opvallend hoeveel mensen hier op weg zijn. En wees eerlijk: de temperatuur is goed, en een regenjack of paraplu doet de rest. Af en toe probeert de zon erdoor te piepen maar dit gedeelte van de route gaat hoofdzakelijk door de wolken.

Na Mürren besluiten we via Grütschalp naar huis te gaan. Hierbij kunnen we met een klein omweggetje ook nog een cache (Winteregg) meepikken. Pas een eind voorbij Grütschalp gaat het regenen. Eerst spikkels, daarna de eerste echte bui van de dag (al stelt ook deze regen niet echt veel voor). Het is wel een reden om de langere afdaling naar Lauterbrunnen te kiezen, in plaats van het steile pad door het bos. Natte boomwortels kunnen immers zorgen voor vervelende glijpartijen.

Dan zien we door de bomen een glimp van het kerkje van Lauterbrunnen. We zijn er bijna! Tegen alle verwachtingen in een goede wandeldag, we hebben ’s avonds onze schnitzel met rösti wel verdiend.

Gelopen op 7 september 2008