Dag 7: Longsdorf en Fouhren

distels in de berm

Het oorspronkelijke plan voor deze dag was een aanloop via de kapel Bildchen, waar Karin zou achterblijven om te gaan tekenen. Daarna de Our over en een rondje door Naturpark Süd-Eifel. Het pakt allemaal wat anders uit. Flinke wolken vullen de lucht, wolken waar het nodige uit zou kunnen gaan vallen. Geen tekenweer dus. Paul zegt ook af met een forse verkoudheid.

Aangezien we richting noorden al de nodige tochten gelopen hebben, moet het zuiden dan aan de beurt komen. Zodoende vertrekken we iets later dan gewoonlijk naar Bettel. Vandaar naar Longsdorf. Op landschappelijk gebied hebben we deze week beslist mooiere tochten gelopen, toch is het niet onaardig. Er zijn volop wilde bloemen in de berm. Oregano, waardoor je meteen merkt dat je een stuk ten zuiden van Nederland bent, en verder klaprozen, centaurie, zeepkruid en kaasjeskruid. Ook de moeite waard zonder vlinders, want die laten zich in de miezerregen niet zien.

zo blijf je wel droog, kerkje in Longsdorf

Wat telkens opnieuw opvalt in Luxemburg is de rust. Ook vandaag weer: hoewel we een paar kilometer lang een regionale verbindingsweg volgen, zien we nauwelijks auto’s. Wandelaars? Wat zijn dat?!

zeepkruid, centaurie

In Fouhren is het tijd voor een theepauze. Toch niet zo onhandig, die overdekte picknickbanken. Terwijl het wat harder begint te regenen zitten wij heerlijk droog aan de thee met koek. We kunnen meteen plannen maken voor de rest van de tocht. Gaan we nog voor een omweg door o.a. het Bėttelerbėsch of koersen we recht op huis aan? We kiezen voor het eerste. Maar ja, we hebben niet ingeschat dat het zó zal blijven doorregenen. Dan maar via het dal van de Hinkelsbaach snel naar huis (toch in totaal nog bijna 13 km).

En dus lunchen we vandaag gezellig (met z’n vieren) en gezond (met melk en fruit) thuis. Daarna wacht nog een vervelend klusje: iets leuks kopen voor de thuisblijvers. Heel overweldigend is de keus niet, tenminste niet wanneer je alles laat afvallen waarop kasteel Vianden staat. Geen bordjes, mokken, petjes en pannenlappen dus. Waarna het bijna verplicht noga wordt. Vianden ligt tenslotte in een notenstreek - al hebben we deze week slechts okkernoten gezien en toch echt geen amandelbomen. Een potje speciale notenpāté erbij en we zijn uit de zorgen.

Gelopen op 11 juli 2008