Dag 6: Walsdorf en daarna de bush in

uitkijken over het bovenste stuwmeer

Na een dag rust gaan we er vandaag weer tegenaan. Het wordt prachtig zonnig weer, dat is al te zien op het ochtendwandelingetje naar de bakker. De zin om in de auto te stappen is daarom nihil, dus we hebben opnieuw een route in de buurt van Vianden op het oog. In ieder geval willen we het bovenste stuwmeer benaderen via Walsdorf, vanaf de westkant. Daarna kunnen we nog westelijker, of eventueel langs de oostkant van het meer terug. We laten dat even open want de ervaring in Luxemburg heeft inmiddels geleerd dat wat extra kilometers snel gemaakt zijn!

bloeiende winde, St. Joseph in Walsdorf

De start verloopt voorspoedig, geen kunst want op maandag liepen we dit gedeelte al in omgekeerde richting. In de buurt van Walsdorf komen we voor het eerst op onbekend terrein. Asfalt of een onverhard pad? Het laatste natuurlijk. Door het bos gaat het omlaag, en dan opeens ... houdt het pad op. Typisch Luxemburgs, denken wij. Op de kaart zijn veel van zulke paden te zien maar in dit geval zou er (op papier althans) gewoon iets moeten zijn! Het kruimelspoor op de GPSr gebruiken we om ongeveer de goede richting uit te struinen. Als bonus levert dit ons een overstekend ree op (het derde overigens deze week). Zowaar, na korte tijd begint het weer ergens op te lijken. Het gaat goed tot vlakbij een verharde weg. Nog minder dan 100 meter te gaan en écht geen paadje te bekennen. Dat wordt dan maar bushwhacken.

één van de vele buizerds, en weer naar beneden ..., hier zijn we aan toe!, oranje zandoogje

We zijn nu wel een beetje van de geplande route afgedwaald. Toch is Walsdorf niet ver weg, en daar pikken we de draad weer op. Opnieuw een stuk maandags pad in tegengestelde richting. De Houschterbaach ligt er heerlijk beschaduwd bij. Maar dan: bij het oversteken van de beek wijzen de markeringen de andere kant op! Eigenwijs als we zijn volgen we het pad dat (ook op de kaart) de juiste kant op gaat. Leuk geprobeerd maar die vlieger gaat niet op.
@#$! Een splinternieuwe kaart gekocht en er klopt geen barst van! Geconfronteerd met een ondoordringbaar woud moeten we op onze schreden terugkeren. Dan de volgende mogelijkheid: een pad vanaf Houschterhaff. Dat gaat een tijd goed totdat er een prikkkeldraadversperring over het pad is. Het ingeslagen zijpad wordt smaller en modderiger en verdwijnt tenslotte. Nu zijn we kwaad! En bijna bij de weg rondom het bovenste stuwmeer, dus van teruggaan is echt geen sprake. Na een vermoeiende klim door kreupelhout en over afrasteringen staan we op asfalt. Stelletje zakkenwassers, daar bij die topografische dienst van Luxemburg. Wat kun je ook anders verwachten van een dienst die nog steeds geen volledige digitale kaarten (d.w.z. inclusief wandelpaden) voor de GPSr heeft uitgegeven.

ruïne Falkenstein van verre, nog eens de Our, het wemelt van de dambordjes, volop wilde bloemen

De lunch gaat er dus wel in. De plannen worden aangepast: eerst een stukje afdaling richting Stolzembourg, vervolgens oostwaarts het bos in en dan op ons gemakje ongeveer over een hoogtelijn naar de inmiddels overbekende brug over de Our. Zo wordt het toch nog genieten. Het zonnetje schijnt en op open plekken wemelt het van de vlinders. Witjes, zandoogjes, enkele dagpauwogen en atalanta’s. Het aantal dambordjes is hier indrukwekkend!

Via de oostoever van de Our wandelen we Vianden binnen. Het contrast is weer groot als altijd. Onderweg zijn we zegge en schrijve één jogger tegengekomen, in het stadje lopen de toeristen massaal op slippers rond. Enigszins uit fase lopen we op onze bergschoenen naar huis. 23 km vandaag, en uiteindelijk toch tevreden. Het is lekker weer om buiten in de tuin te eten!

Gelopen op 10 juli 2008