Dag 4: Super Rohrbachstein
gehaald: de Rohrbachstein!
Heel vroeg uit de veren! Vandaag hebben we de ‘koningstocht’ naar de Rohrbachstein in de planning. Het zou heet kunnen worden, en dan is het prettig om op tijd van start te gaan. Nooit geweten, maar misschien is het al jaren zo: het eenrichtingsstraatje richting Iffigenalp heeft alleen tussen 7.30 en 20.00 uur verplichte tijden voor stijgend en dalend verkeer. Dat zal wel vanwege de lijnbus zijn. Eerder dan half 8 mag je op elk tijdstip naar boven maar moet dan wel rekening houden met eventuele tegenliggers.
van start bij Iffigenalp, het stijgen gaat snel
Dus, vroeg op pad. Half 6 eruit, kwart over 6 in de auto en iets na half 7 de eerste hoogtemeters. We hebben er zin in! Eigenlijk is het helemaal niet koud. De stijging is aangenaam, het zweten valt mee (ook al vanwege de soms forse wind). Pas een stukje voor de Rawilseeleni houden we pauze in een beschut dalletje.
schapen onderweg, alpenbloemen, nog 30 minuten lopen, daar is de Wildstrubelhütte
Tot nu toe zagen we niemand. Nu komt in korte tijd een flinke groep wandelaars langs die overnacht heeft in de Wildstrubelhütte. En daarna is het opnieuw heerlijk rustig op het pad. Boven onze hoofden is er meer activiteit. De militaire basis die prominent boven de Wildstrubelhütte ligt laat regelmatig een gondel langskomen.
de Rohrbachstein komt dichterbij, huttenhond, Weisshornlücke
Bij de hut worden we welkom geheten door de huttenhond. Die houdt wel van wat aanloop lijkt het! Maar jammer voor het hondje, we stappen niet naar het terras om te pauzeren. De Rohrbachstein lokt!
een blik in Wallis, Plaine Morte gletsjer, bijna boven, de top gehaald
Eerst richting Weisshornlücke, de pasovergang met Wallis. Een adembenemend panorama. Uitzicht op de Plaine Morte en in de verte alle besneeuwde bergtoppen van Wallis. Met dat beeld op het netvlies lopen we naar de Rohrbachstein. Hans was hier ooit al eerder met Paul, voor Fanny is het helemaal nieuw. Van dichtbij lijkt het een forse klus om de ‘hoed’ van de Rohrbachstein te bedwingen. Toch valt het mee. Een omtrekkende beweging naar de zuid-westkant van de berg, een paar stukken touw in de flanken en dan zijn we ineens bijna bij het topkruis. En wat is de beloning groot! Geweldig uitzicht over half Zwitserland! We treffen het enorm met deze heldere dag. We hebben de top voor ons alleen en kunnen lekker teuten met de lunch. Ook de cache op de Rohrbachstein moet eraan geloven.
uitzicht vanaf de top, dit is super, alle bergen van Wallis, kletteren
Daarna dezelfde weg terug. We maken dichtbij de pasovergang een praatje met een stel Zwitsers die vanaf Tseuzier (Wallis) hiernaartoe gewandeld zijn. Op de vraag of een bepaalde top de Matterhorn is, wordt de smartphone getrokken. Da’s een mooie app: bergketen in beeld - positie bekend en er komt een plaatje tevoorschijn met daarin alle namen van de zichtbare toppen. Wat wij voor de Matterhorn verslijten blijkt de Weisshorn te zijn, de Matterhorn is wel te zien maar vanaf dit punt niet als de iconische driehoek.
daar waren we, terug naar de Wildstrubelhütte, flinke afdaling, koeien bij Iffigenalp
De afdaling gaat veel makkelijker en sneller dan we ingeschat hadden. De bergbenen raken goed in vorm! Al na 8 uur lopen staan we wederom bij Iffigenalp. We slaan het halve uur dat we moeten wachten stuk met het zicht op wat Zwitserse koeien en karren daarna achter de bus aan naar beneden. Petje af voor de chauffeur die met een bus van normaal formaat de haarspeldbochten neemt!
Thuis maken we een praatje met Herr Dräyer, net als zijn vrouw bekend met alle paden en paadjes in het dal. De lucht betrekt en er valt een bui. Toch is het opnieuw weer om op ons terras te eten. Kip met gebakken aardappelen - niet zo gezond maar wel heel lekker! Morgen een kortere tocht want we moeten de etensvoorraad op peil brengen.