Dag 5: Alpenbloemen op de Schynige Platte
Alpentuin van Schynige Platte
Opnieuw een mooie maar hete dag op komst. We gaan er gewoon weer voor, deze keer naar
de Schynige Platte. Vroeg opstaan is voor ons niet moeilijk, en zo gaan we om 7 uur op
pad. Eerst de vakantiekaart posten (de rest is gisteren al digitaal verstuurd).
We kunnen op ons gemak inlopen want tot Zweilütschinen dalen we kalmpjes. Daarna
moeten we voorbij Gündlischwand de hoogte in. Dat kost moeite! We lopen weliswaar
in het bos in de schaduw maar ook daar is het warm en droog. Vooral in het onderste gedeelte
is dat goed te zien. De muurtjes en stenen met mos, die hier zo’n sprookjesachtige
sfeer scheppen, zijn op veel plaatsen bruin aan het verkleuren.
vistrap in de Lütschine, welverdiende pauze
Ongeveer halverwege Gündlischwand en Schynige Platte komen we ‘door’ de Duivelspoort, twee loodrechte rotswanden waar het pad middendoor gaat. Dat is een mooi ijkpunt en daarna lijkt het beter op te schieten.
Duivelspoort, Schwand, Iselten, eindstation Schynige Platte
Bij Schwand gaan we het bos uit. Pfoe, in de volle zon moeten er nog meer dan 400 hoogtemeters overwonnen worden. Meer water zou welkom zijn! Fanny vult haar veldfles bij en realiseert zich daarna pas dat het water bij de drinkbak van Schwand niet continu stroomt. Er is gewoon een kraan die je open en dicht kunt draaien. Oei, toch maar niet opdrinken want Legionella is geen pretje. Tot aan de Schynige Platte lukt het nog wel.
En dat doet het. Boven Iselten draaien we een bochtje en zien dan het stationnetje liggen. Mét, heel belangrijk, een openbare waterkraan die vast regelmatig gebruikt wordt. Bezoekers zijn er in ieder geval genoeg. Als we op een bankje zitten te lunchen komen kort na elkaar liefst drie treintjes naar boven. Je kunt over de koppen lopen.
toeristenkoe, kruisdistel, papaver, centaurie
Wat gaan al die toeristen doen? Precies wat wij ook willen doen: de Alpentuin bekijken. Wat iedereen wil zien is de edelweiss en daar staan dus richtingwijzers voor. Ja hoor, hij staat er en hij bloeit! We maken een kort rondje door de tuin maar gaan vanwege de drukte na korte tijd via de achteruitgang terug naar Iselten.
vanuit de Alpentuin, terug naar Iselten
Ha, wat is het rustig op het pad! Buiten degene die vandaag de markeringen controleert komen we nauwelijks iemand tegen. De controleur doet zijn werk serieus: de rood-witte markeringen krijgen een vers laagje verf, de metalen bordjes worden stuk voor stuk beproefd of ze nog goed vast zitten en wel de juiste richting aangeven. Tot slot wordt alles in een overzicht genoteerd.
nog eens dat duivels paadje, beetje sprookje
Eenmaal uit het bos rest ons nog een flink stuk dalweg; grotendeels in de zon en langzaam omhoog lopend. We nemen een laatste pauze bij de ruïne van de smeltoven en komen er bijna niet meer weg. De fut is eruit.
Toch lokt het ijsje! En natuurlijk komen we netjes thuis. Daar heeft de familie Müller de aardappels gerooid. Wat een werk op zo’n hete dag ... Wij vinden dat we wel genoeg gedaan hebben vandaag. Het avondeten, tonijn met pesto, gaat er heel goed in (en de Feldschlösschen nog net iets beter).