|
1 Berg en Terblijt 2 Vijlen 3 Slenaken |
Dag 3: Doorzetten tot het eind
op de grens van Nederland en Duitsland
Ontbijt om 8 uur, de geur van vers geroosterd brood zweeft door het huis. De gastvrouw ontbijt met ons mee en kletst honderduit. Dit is echt ‘Vrienden op de Fiets’, zo hebben we het vaker meegemaakt. Als Hans de tijd niet in de gaten zou houden, liep ons tijdschema gigantisch in de soep. Nu vertrekken we toch netjes om 9 uur. Nou, vijf minuutjes later dan.
’t is lente, in Holset
Dit wordt de dag met de langste route. Verreweg de langste route. Al meteen in het Mechelderbeekdal lopen we onoplettend van de route af. Daarna blijkt in Harles, dat het weggetje naar Holset afgesloten is. Zo hebben we alweer bijna twee kilometer extra te pakken ...
landhuis Bloemendal, centrum Vaals
Maar we gaan dapper door. Vaals komt dichterbij, en daarmee het historische centrum
mét Albert Heijn. Er zijn niet veel verse volkorenbroodjes meer, we kopen alles wat er
op lijkt. Plus weer zo’n bakje yoghurt met muesli en opvouwbaar lepeltje. Dat
was gisteren een succes.
Inmiddels is het na 11 uur, hoog tijd voor pauze. Bij het oude protestantse kerkje
van Vaals staat een mooie boom met zo’n gezellige ronde bank eromheen. Die is
een kwartiertje voor ons. Even energie opdoen voor de Vaalserberg!
steil omhoog, oude grenssteen, bij het Drielandenpunt
Tegenwoordig zijn er twee uitzichttorens. De nieuwste, die dus niet echt op de top staat, valt wel het meeste op. Zó vaak komen we niet bij het Drielandenpunt, het is een verrassing als we na de eerste toren ineens toch bij de bekende grenssteen staan. Dan maar een foto.
Pauzeren hoeft hier niet voor ons. Sowieso, met een drukke speeltuin in de buurt en terrasjes vol dagjesmensen is dit niet echt onze smaak. We dalen weer af, eerst pal over de Nederlands-Duitse grens en vervolgens verder richting Wolfhaag en Raren. Hier is de route van het Krijtlandpad anders dan voorheen. We gaan door graslanden waar gestruind mag worden. Er zouden Schotse hooglanders lopen maar die zien we helaas niet. Ook zonder zo’n ontmoeting is het hier prachtig. Na elk hoekje hopen we een bankje tegen te komen voor een pauze. Uiteindelijk gaan we gewoon in het gras zitten. Je waant je hier bijna in Zwitserland.
lekker struinen, bos, bos en nog eens bos
De route is mooi, opschieten doet het niet. Dat komt op de eerste plaats omdat je hier, bijna
overal waar je uitzicht hebt, de kerktoren van Vijlen nog steeds heel dichtbij ziet. We
lopen er als het ware in een ruime bocht omheen.
Uren geleden waren we in Holset, nu lopen we door het Holsetterbos. Een andere reden
voor de schijnbare stagnering is het grote bosgebied waar we doorheen lopen. Telkens een
andere naam (Malensbosch, Vijlenerbosch, Elzetterbosch) maar toch: bos, bos en nog eens
bos.
Bij boscafé Het Hijgend Hert nemen we pauze. Hoeveel bos krijgen we nog, het is al na
tweeën! We lijken nog wel wat kilometers voor de boeg te hebben.
watermolen bij Camerig, Onderste en laatste Bosch
Maar dan, verandert toch het landschap. We dalen af naar de Geul, even bijtanken in het gras. De watermolen bij Camerig komt voorbij, Epen ligt voor ons. Het schiet op, en toch weer niet. De route van het Krijtlandpad gaat namelijk door het Onderste en Bovenste Bosch. Afsnijden? Dat zou flauw zijn. En dus lopen we netjes door, totdat de kerktoren van Slenaken in beeld komt. We zijn er bijna! Als de klok 5 uur slaat, staan we bij de auto. Meer dan 30 kilometer, zo’n lange etappe hebben we de laatste jaren niet vaak meer gelopen. Nu naar huis, en nagenieten van een zeer geslaagde vakantie!