Dag 1: Bergje af, bergje op

kasteel Geulzicht

Op een maandagochtend heeft het niet veel zin om vroeg te vertrekken. Dat is een probaat recept om in de file terecht te komen! Dus hebben we nog tijd voor de krant en de planten voordat we wegrijden. Sowieso wordt het deze dag het minst zonnig en warm. Uitgebreide pauzes zijn dan minder aangenaam. We kunnen pas tegen 4 uur ’s middags bij ons overnachtingadres terecht. Even rekenen leert dat we - met 25 kilometer voor de boeg - dan pas tegen 10 uur ’s morgens vanaf Slenaken hoeven te vertrekken.

nevelig Slenaken, kapel van Schilberg

Pal aan het pad is een parkeerplaatsje waar keurig ruimte is voor de Yaris. Makkelijke schoenen en wat mondvoorraad voor woensdag in de achterbak. De rest gaat op de schouders en hup, we kunnen van start.
Vandaag lopen we niet helemaal over het Krijtlandpad. In Maastricht, en ten zuiden van de stad, ligt het minst interessante deel van de ronde. Door dat gedeelte eruit te laten komen we op ongeveer 80 kilometer, een afstand die in drie dagen leuk te overbruggen is.

We kunnen meteen in training want Noorbeek ligt flink wat hoger dan Slenaken. Met volle bepakking - van het eten en drinken is nog niets aangebroken - sjouwen we de berg op. Há, daar is het kapelletje van Schilberg! Een oude bekende. De vergezichten zijn wat grijzig vandaag. Dat gaat morgen en overmorgen vast goedkomen.

vakwerk voor vogels, Noorbeek, Mheer, late bloesem

Net na Noorbeek lassen we de eerste pauze in. Echt veel kilometers te voet hebben we nog niet gemaakt maar met de autoreis erbij zijn we toch al enkele uren onderweg. Dan mag er wel een theemomentje komen. De wortelcakejes komen als meest kwetsbare bagage het eerst aan de beurt. Dat konijn uit het mopje bij de bakker is niet goed wijs. “Viesss hè?” Nee, lékker juist!

We kunnen er weer tegenaan. Eventjes langs het kasteel van Mheer en dan komt onze inkorting in zicht. Via St. Geertruid en Cadier en Keer zullen we naar Geulhem lopen om daar het Krijtlandpad weer op te pikken.
Ook zonder lange-afstandspad kun je hier leuk lopen. De meivakantie is voorbij, het is heerlijk rustig. Hier en daar buitelt een kievit boven de landerijen. De laatste fruitbomen bloeien. Op veel plekken is het gras gemaaid. Wat ruikt dat heerlijk, echt een geur om in vakantiestemming te komen.

nog steeds zwammen, Julianagroeve bij Cadier en Keer

Bij Herkenrade is het tijd voor de eerste lunch (we lijken wel hobbits). Bekende plek, op dit bankje buiten het dorp zaten we al veel vaker. De enorme zwammen op de knotlinden bij het wegkruis zitten er nog steeds. Versgebakken broodjes met komkommer en vissalade. Er is niet veel nodig voor het juiste vakantiegevoel.

Ten noorden van de provinciale weg lopen we niet door Cadier en Keer maar er bovenlangs. Het bospad dat aan de voet van de Schiepersberg loopt, kuiert lekker rustig. Even niet stijgen of dalen! We komen langs verschillende mergelgroeven. Volop informatieborden maar géén bankjes. Als er eindelijk eentje in zicht komt is het echt tijd voor de tweede lunchpauze.

spannend pad, met klauterwerk, eenbes, houtskoolzwam

Het pad over de Mettenberg blijkt nogal avontuurlijk. Het begint in een smalle geul, met verschillende dwarsliggende omgevallen boomstammen. Dan wordt het steeds onduidelijker met steeds meer klauterwerk. Als er echt geen tracé meer te herkennen is, gaan we toch maar een stukje terug naar het punt waar een geitenpaadje de steile wand opgaat. Daar staat een hoogzit waar we (achteraf bezien) de verkeerde richting kiezen. Een stukje om, ach, vandaag hebben we de kortste route dus het is geen halszaak. En dankzij dit weinig belopen ‘pad’ hebben we kunnen genieten van de eenbes en van houtskoolzwammen.

We koersen op Berg aan, voor de eerste keer vandaag. De roodgele markeringen van het Krijtlandpad komen ook weer in het zicht. Een mooie afdaling naar Geulhem, naar de watermolen. Vlakbij het riviertje gaan we voor het laatst deze dag pauzeren. Fruittijd. Een hele sliert middelbare scholieren komt langs. Een gedeelte daarvan moet dagelijks flink zwoegen, merken we. Als we namelijk afslaan richting B&B, treffen we een 14% helling waar veel fietsers te voet naar boven gaan.

watermolen van Geulhem, langs de Geul

Dan zijn we nogmaals in Berg, dat zijn naam overduidelijk niet voor niets heeft gekregen. ’t Is 4 uur, we kunnen ons melden bij ‘De Limburgse Bergen’. We horen waarom we hier zo makkelijk terecht konden: het bedrijf is bijna splinternieuw! Onze kamer ziet er prima uit. We kunnen zelf thee zetten in de ontbijtkamer, en onze zorgzame gastvrouw komt koekjes brengen. Kano’s, wat een jeugdsentiment (Hans kocht ze vroeger in de pauzes op de middelbare school).

Wat avondeten betreft verwennen we onszelf. Geen pastasalade van thuis, op een frisse dag willen we wárm eten. Geen probleem, schuin tegenover het B&B ligt een Grieks restaurant. Zelfs op maandag is het hier druk, een goed teken. Bij een welverdiend pilsje scannen we de menukaart. Hé, nr. 42 is Souvlaki, net als bij de Griek in Waalre! En het smaakt even goed.
De rest van de avond gaat op aan theedrinken (altijd nodig na een bezoekje aan een Grieks restaurant) en wat zappen op tv. En dan onder de wol!

Route op 8 mei 2017