Dag 2: Genieten in de zon

kerk van Vijlen

Rise and shine, de zon schijnt volop de ontbijtkamer binnen. Thee zetten voor onderweg, wachten op wat komen gaat. Dat is dus een heerlijk ontbijt. Sap, verschillende soorten broodjes en brood, allerlei beleg. Een goed begin is het halve werk. We eten veel meer dan thuis maar we gaan natuurlijk ook wat meer doen dan op een gemiddelde dag.
De wereld is klein, onze gastvrouw heeft familie die in Waalre woont. Van familiebezoekjes kent ze zelfs de IVN Vlindertuin. Al kletsend wordt het snel later. Toch zijn we rond 9 uur op pad.

uitgeslapen, aan het ontbijt

Eerst naar beneden om het Krijtlandpad op te pikken. Dit stuk is erg bekend, het wandelpad langs de Geul naar Valkenburg hebben we talloze keren gelopen. Ingendael gaan we niet in maar ook zonder het pad door de beemden is het hier mooi. We treffen het, de daslook staat nog in bloei!

duivenschrik?, Ingendael, nog volop daslook, Wilhelminatoren

Rond Valkenburg begint het drukker te worden. Niet alleen de route, ook de supermarkten onderweg hebben we in de GPS gestopt. Voor de lunch van vandaag moeten inkopen gedaan worden. Beleg, fruit, komkommer en tomaatjes. En een bakje yoghurt, dat is wel erg lekker. Broodjes hebben we nog.
Ruim voorzien van proviand klimmen we naar de Wilhelminatoren. Hier is in deze maand buiten de weekenden niets te doen. Geen stoeltjeslift, geen bobbaan. Wél rust. Net buiten Valkenburg begint het Biebos met een ideaal bankje voor de eerste theepauze. Hebben we al genoeg gedaan voor een mueslireep? Natuurlijk wel.

naar de Orchideeëntuin, uitzicht Gerendal, soldaatjes, cipreswolfsmelk

Het zonnetje schijnt, de truien kunnen in de rugzak. Teuten maar want op ons overnachtingsadres in Vijlen kunnen we pas rond 5 uur terecht. De omgeving helpt prima mee. In het Gerendal blijkt dat de orchideeëntuin vandaag open is. Eerst lunchen, en terwijl Hans heerlijk in het zonnetje blijft zitten doet Fanny een rondje orchideeën. De vrijwillige gidsen van Staatsbosbeheer maken graag een praatje, het hoeft niet eens over planten te gaan. Ondanks het begin van het seizoen staan al verschillende orchideeënsoorten in bloei. Ook andere weinig voorkomende planten groeien hier volop, zoals cipreswolfsmelk en kleine pimpernel. Een uur is in deze tuin zó voorbij. Wat een prachtige plek!

Al van ver zie je de Gulperberg, met Maria die uitkijkt over het Limburgs landschap. Langzaam komt ze dichterbij. We gaan doen wat we nog zelden gedaan hebben: pauzeren op de berg. Bijna altijd als we hier rondlopen, hebben we de auto op de parkeerplaats van de Gulperberg gezet. ’s Morgens bij aankomst begin je niet met pauzeren, en ’s middags bij terugkomst willen we eigenlijk weer snel naar huis. Nu is dat anders. We kiezen de bank met het mooiste uitzicht en beginnen aan de tweede lunch. Brood met kaas smaakt prima als er flink wat wandelkilometers op zitten. En ondertussen genieten we van het prachtige uitzicht.

water in Gulpen, bij Maria, uitzicht Gulperberg

De afdaling naar Wittem is nog leuk, daarna moet het verstand even op nul. Het boerenland rond Wahlwiller en Nijswiller is nooit favoriet geweest bij ons. Het maakt niet uit of je hier van oost naar west loopt of in omgekeerde richting. Het blijft saai. Gelukkig staat er op een strategische plek een pauzebankje. Dat breekt de eentonigheid. Pas nadat we de provinciale weg zijn overgestoken wordt het leuker. En de kerktoren van Vijlen komt in het vizier!

Na Melleschet nog één klim. We zijn een beetje te vroeg. Niet erg, tegenover de markante kerk van Vijlen staat een bankje in de zon. Daar is een kwartier snel voorbij.
De deur van ons B&B gaat open, en de gastvrouw en haar dochter kijken ons verbaasd aan. “Jullie hebben we gisteren al zien lopen, in de buurt van Geulhem!” Wat een toeval. Naar ‘Vrienden op de Fiets’-traditie worden we gastvrij onthaald met een kop thee. Al kletsend krijgen we meteen de huisregels mee. Slechts het toilet beneden is voor ‘serieuze zaken’.

tijd voor ’n Nunke, 50 jaar terug?

Even de bagage boven neerzetten. De tocht van vandaag is iets langer geweest dan gisteren, we lusten wel weer wat. Op aanraden van de gastvrouw gaan we eten bij A gen Kirk, een erg apart ingericht eetcafé. Christusbeelden, Mariabeelden, crucifixen en andere herinneringen aan het rijke Roomse leven voeren hier de boventoon. Je kunt er ‘eten wat de pot schaft’, deze dinsdag is dat groentensoep en een paprikasteak. De maaltijd wordt geserveerd op bloemetjesservies met gouden randjes. Zijn we vijftig jaar terug in de tijd? Toch niet helemaal, de menukaart komt per iPad op tafel.

Net als op maandag is het ook in dit restaurant druk. Tijd genoeg om als klant rustig te genieten van huisbier ’t Nunke, en op ons gemak te wachten op de cappuccino. Die weer helemaal niet ouderwets is.

Thuis nog wat thee, en dan oogjes dicht.

Route op 9 mei 2017