Dag 8: Mooi weer voor het Tierbergsattel
op het Tierbergsattel
Eindelijk, eindelijk, een prachtige dag op komst met weinig bewolking. Dé kans om de
lange tocht over het Tierbergsattel te ondernemen. Vandaag gaat de wekker dus écht om
half 6, en om half 7 staan we klaar bij het begin van het eenrichtingsweggetje naar Iffigenalp.
Alleen van half tot kwart voor mag je hier naar boven!
De parkeerplaats bovenaan is bijna uitgestorven. Het is maar een paar graden boven nul maar
truien zijn niet nodig - dit pad is steil genoeg.
kronkelend pad, stralend witte sneeuw, voorbij de Rawilseeleni, zijn hier de Tierberghöhle?
Bijna blazen we het plan nog af want bij het berghuis hangt een bordje met de mededeling dat
het pad tussen de Rawilseeleni en de Fluesee alleen ’s morgens bruikbaar is: het water in
de Rezligletscherbach staat erg hoog. Even rekenen leert dat we dat moeten kunnen halen; een reden
om er meteen flink de pas in te zetten.
Het pad omhoog is wel steil maar niet erg lastig. Buiten enkele fotopauzes - wat zijn de bergen
toch mooi in het ochtendlicht! - hebben we geen theepauze nodig tot aan het Tierbergsattel. In 2004
zaten we hier in de mist, nu is alles open. Wat geweldig! We speuren de kam af naar de Tierberghöhle,
grotten waar pijlpunten van circa 3500 jaar oud zijn gevonden. Onvoorstelbaar dat mensen in die periode
al zo hoog de bergen in gingen om te jagen!
Gletscherhorn, weer naar beneden, over de Rezligletscherbach, Rezligletschersee
De afdaling kan beginnen, op naar de Fluesee. Hoewel dit een stevige tocht is, lijkt het pad toch populair
te zijn. We komen meer mensen tegen dan in de afgelopen dagen. Op de bloemen zitten talloze St. Jansvlinders.
Nooit geweten dat die hier ook voorkomen.
De Rezligletscherbach blijkt een fors uitgevallen beek/waterval te zijn. Zo te zien zit het probleem niet
in het oversteken (er liggen twee keurige bruggetjes) maar in een vlak stuk net naast de beek, waar het pad
overheen gaat. Als dit overstroomt lijkt het een lastige passage op te leveren. Maar de beek gedraagt zich,
we kunnen er netjes langs. Na de bruggetjes is het tijd voor de tweede pauze.
kleine St. Jansvlinders, bij de Fluehorn, Fluesee, makke schapen
Dan gaan we verder afdalen naar de Fluesee. Deze ligt helderblauw te glimmen tussen de omringende bergen. Wat een plek, echt een plek voor een cache (die ligt er dus). Op een kopje bij de Flueseehütte tekenen we het logboek en plakken er meteen een lunchpauze aan vast. Om ons heen cirkelen alpengierzwaluwen, het uitzicht rondom is fabelachtig. Wat een dag!
gentianen, mooie plek voor een cache, Siebenbrunnen, waterval van de Rezligletscherbach
Eigenlijk zijn we nauwelijks over de helft van de route, we moeten onze tanden nog op elkaar zetten.
Eerst maar eens naar Siebenbrunnen. Ook daar ligt een cache. Nu we er toch zijn ... Zo rustig als het
bij de Fluesee was, zo druk is het hier. Wat wil je, een zaterdag met mooi weer.
Nu wordt het menens. De auto staat in Iffigenalp en daar ligt nog een berg(je) tussen. Een berg in de zon, op
een warme middag, als we al bijna 7 uur wandelen achter de rug hebben. We hadden het nooit gedacht, maar er
zijn talloze mensen op de Langermatten aan het wandelen. Het gedenkteken voor de Wyberschlacht (een gebeurtenis
uit de middeleeuwen, waarbij de vrouwen uit Lenk veerovers uit Wallis met hooivorken hebben verjaagd) kunnen
we niet vinden. Ach ja, bijna 500 jaar geleden ...
Toch nog sneller dan verwacht komt Iffigenalp in zicht. We kunnen op ons gemak afsluiten met fruit en koek bij
de Iffigbach. We mogen immers alleen tussen het hele uur en kwart over naar beneden. Een dag met een gouden randje.