Dag 4: Voor het uitzicht naar de Ammertengrat
Ammertengrat
Na de middag is er kans op bewolking, regen en onweer maar de dag begint helder. Althans, dat
voorspelt het Zwitsers weerbericht. Omdat we een tocht hebben gepland waarbij het toch vooral
te doen is om het uitzicht, gaan we lekker vroeg op pad. Zes uur uit de veren, en vóór
zeven uur kunnen we de auto achterlaten op de parkeerplaats bij Camping Hasenweid.
Eerst het bekende stuk richting Siebenbrunnen. Wanneer we voorbij de Barbarabrücke zijn slaan
we af naar Ammerten.
omhoog, Ammerten Schafberg, steenbreek
Het eerste stuk is niet lastig, boerenweg. Niet zo steil dus, en we kunnen ook nog naast elkaar
lopen. Pas wanneer we de weilanden in gaan moeten we wat meer ons best doen. We volgen min of meer de
Ammertenbach. Zo af en toe lijkt het wel of de beek óver het pad loopt. Als een watervalletje
komt daar het water naar beneden.
Bovenaan de ‘waterval’ zien we de schapen die altijd rond de ruïne op de Ammerten
Schafberg te vinden zijn. Het is warm, en dus hebben ze de mooiste schaduwplekjes binnen de ruïne
opgezocht.
uitzicht naar het zuiden en naar het oosten
Wij moeten nog eventjes verder, nu volgt het vervelendste stuk. Een lange puinhelling met wat grotere
brokken, en daarna een iets kortere puinhelling met kleine brokjes (wel zo gemeen!). Dan draaien we een
bochtje en zien niet ver boven ons de wegwijzer op de Ammertengrat staan. Ha, we zijn er bijna!
Het uitzicht is formidabel vandaag. Onder ons de Engstligenalp, en verder weg de bekende bergen uit
andere Zwitserland-vakanties: First, Tschingellochtighorn en zelfs in de verte de Eiger. Aan de andere kant hebben
we ongehinderd zicht op het Wildstrubelmassief.
Dit is een uitgelezen gelegenheid voor thee met brood. Met de zon op ons gezicht genieten we van deze mooie
plek. Er passeren ons twee Amerikanen die waarschijnlijk in Engstligenalp gestart zijn. Die zullen we
vandaag nog heel vaak tegenkomen ...
Als we genoeg gepauzeerd hebben gaan we voorzichtigjes naar beneden. We zitten allebei met een pijnlijke
knie. Soms zou je willen dat je twee keer naar boven kon, in plaats van op de terugweg naar beneden te
moeten. Want op de heenweg hadden we nergens last van!
Alpenparelmoervlinder, Metschhorn
Nu gaat het dus allemaal wat langzamer, en met de nodige pauzes. En hoewel het Amerikaanse stel minder pauzeert, ligt hun tempo nóg lager waardoor we elkaar minstens 5 keer tegenkomen. Intussen genieten we beslist ook van het landschap. In de verte springt een gems voorbij! Dichterbij worden we verrast door een vlucht alpenkauwen. In ruil voor wat stukjes brood laten ze zich gewillig op de foto zetten. Dat alles wordt aangevuld met talloze fladderende vlinders. Erebia’s en blauwtjes die dól zijn op schapen- en koeienpoep; kleine vossen, parelmoervlinders en zelfs een koninginnenpage en een apollovlinder.
gelokt met wat brood, alpenbalsem
Zo vliegt de tijd. Dat héle stuk naar beneden gaat veel sneller voorbij dan gedacht. De auto heeft helaas niet de hele dag in de schaduw gestaan maar wel een groot gedeelte. De temperatuur is dus nog draaglijk. Op de terugweg eventjes langs de Coop voor ijs en bier, dat hebben we wel verdiend met deze hitte. Geen donderwolk gezien, een geweldige wandeling!